4 Esdras 9–10

9¹Et respondit ad me, et dixit, Metiens metire tempus in semetipso: et erit cum videris, quando transierit pars quædam signorum quæ prædicta sunt, ²tunc intelliges quoniam ipsum est tempus in quo incipiet Altissimus visitare sæculum quod ab eo factum est. ³Et quando videbitur in sæculo motio locorum, et populorum turbatio, ⁴tunc intelliges quoniam de his erat Altissimus locutus a diebus qui fuerunt ante te ab initio. ⁵Sicut enim omne quod factum est in sæculo initium habet, pariter et consummationem, et consummatio est manifesta: ⁶sic et Altissimi tempora initia habent manifesta in prodigiis et virtutibus, et consummationes in actu et in signis.

⁷Et erit, omnis qui salvus factus fuerit, et qui poterit effugere per opera sua et per fidem in qua credidistis, ⁸relinquetur de prædictis periculis, et videbit salutare meum in terra mea, et in finibus meis, quoniam sanctificavi me a sæculo. ⁹Et tunc miserebuntur qui nunc abusi sunt vias meas: et in tormentis commorabuntur hi qui eas proiecerunt in contemptu. ¹⁰Qui enim non cognoverunt me, viventes beneficia consecuti: ¹¹et qui fastidierunt legem meam, cum adhuc erant habentes libertatem, ¹²et cum adhuc esset eis apertus pænitentiæ locus, non intellexerunt, sed spreverunt: hos oportet post mortem in cruciamento cognoscere. ¹³Tu ergo noli adhuc curiosus esse, quomodo impii cruciabuntur: sed inquire quomodo iusti salvabuntur, et quorum sæculum, et propter quos sæculum, et quando. ¹⁴Et respondi, et dixi, ¹⁵Olim locutus sum, et nunc dico, et postea dicam: quoniam plures sunt qui pereunt, quam qui salvabuntur: ¹⁶sicut multiplicatur fluctus super guttam. Et respondit ad me, et dixit, ¹⁷Qualis ager, talia et semina: et quales flores, tales et tincturæ: et qualis operator, talis et creatio: et qualis agricola, talis cultura: quoniam tempus erat sæculi. ¹⁸Et nunc cum essem parans eis his qui nunc sunt; antequam fieret sæculum, in quo habitarent: et nemo mihi contradixit. ¹⁹tunc enim quisque, et nunc creatur in mundo hoc parato, et messe indeficienti, et lege investigabili corrupti sunt mores eorum. ²⁰Et consideravi sæculum, et ecce erat periculum propter cogitationes quæ in eo advenerunt. ²¹Et vidi, et peperci ei valde: et servavi mihi acinum de botro, et plantationem de tribu multa. ²²Pereat ergo multitudo quæ sine causa nata est, et servetur acinus meus, et plantatio mea: quia cum multo labore perfeci.

²³Tu autem si adhuc intromittas septem dies alios, sed non ieiunabis in eis: ²⁴Ibis in campum florum, ubi domus non est ædificata: et manducabis solummodo de floribus campi, et carnem non gustabis, et vinum non bibes, sed solummodo flores: ²⁵deprecare Altissimum sine intermissione, et veniam, et loquar tecum. ²⁶Et profectus sum, sicut dixit mihi in campum, qui vocatur Ardath, et sedi ibi in floribus. Et de herbis agri manducavi, et facta est esca earum mihi in saturitatem.

²⁷Et factum est post dies septem, et ego discumbebam supra fœnum, et cor meum iterum turbabatur sicut ante. ²⁸Et apertum est os meum, et inchoavi dicere coram Altissimo, et dixi, ²⁹O Domine, te nobis ostendens ostensus es patribus nostris in deserto, quod non calcatur, et infructuoso, quando erant exeuntes de Ægypto: et dicens dixisti, ³⁰Tu Israel audi me, et semen Iacob intende sermonibus meis. ³¹Ecce enim ego semino in vobis legem meam, et faciet in vobis fructum, et glorificabimini in eo per sæculum. ³²Nam patres nostri accipientes legem, non servaverunt, et legitima mea non custodierunt, et factus est fructus legis non parens: nec enim poterat, quoniam tuus erat. ³³Nam qui acceperunt, perierunt, non custodientes quod in eis seminatum fuerat. ³⁴Et ecce, consuetudo est, ut, cum acceperit terra semen, vel navem mare, vel vas aliquod escam vel potum: cum fuerit exterminatum id, in quo seminatum est, vel in quod missum est: ³⁵simul id quod seminatum, vel missum est, vel quæ suscepta sunt, exterminantur, et suscepta iam non manent apud nos: sed nobis sic non factum est. ³⁶Nos quidem qui legem accepimus peccantes perivimus, et cor nostrum quod suscepit eam: ³⁷nam lex non periit, sed permansit in suo labore.

³⁸Et cum loquerer hæc in corde meo, respexi oculis meis, et vidi mulierem in dextera parte, et ecce hæc lugebat, et plorabat cum voce magna, et animo dolebat valde, et vestimenta eius discissa, et cinis super caput eius. ³⁹Et dimisi cogitatus, in quibus eram cogitans, et conversus sum ad eam, et dixi ei, ⁴⁰Ut quid fles? et quid doles animo? Et dixit ad me, ⁴¹Dimitte me Domine meus, ut defleam me, et adiiciam dolorem: quoniam valde amaro sum animo, et humiliata sum valde. ⁴²Et dixi ei, Quid passa es? dic mihi. Et dixit ad me, ⁴³Sterilis fui ego famula tua, et non peperi, habens maritum annis triginta. ⁴⁴Ego enim per singulas horas, et per singulos dies, et annos hos triginta deprecor Altissimum nocte ac die. ⁴⁵Et factum est, post triginta annos exaudivit me Deus ancillam tuam, et vidit humilitatem meam, et attendit tribulationi meæ, et dedit mihi filium: et iucundata sum super eum valde ego, et vir meus, et omnes cives mei, et honorificabamus valde Fortem. ⁴⁶Et nutrivi eum cum labore multo. ⁴⁷Et factum est cum crevisset, et venisset accipere uxorem, feci diem epuli.

10¹Et factum est, cum introisset filius meus in thalamo suo, cecidit, et mortuus est: ²et evertimus omnes lumina, et surrexerunt omnes cives mei ad consolandum me, et quievi usque in alium diem usque nocte. ³Et factum est, cum omnes quievissent ut me consolarentur ut quiescerem: et surrexi nocte, et fugi: et veni sicut vides in hoc campo: ⁴et cogito iam non reverti in civitatem, sed hic consistere: et neque manducare, neque bibere, sed sine intermissione lugere, et ieiunare usque dum moriar.

⁵Et dereliqui sermones in quibus eram, et respondi cum iracundia ad eam, et dixi, ⁶Stulta super omnes mulieres, non vides luctum nostrum, et quæ nobis contingunt? ⁷Quoniam Sion mater nostra omni tristitia contristatur, et humilitate humiliata est, et luget validissime. ⁸Et nunc quoniam omnes lugemus, et tristes sumus: quoniam omnes contristati sumus, tu autem contristaris in uno filio? ⁹Interroga enim terram, et dicet tibi: quoniam hæc est, quæ debeat lugere casum tantorum super eam germinantium. ¹⁰Et ex ipsa ab initio omnes nati et alii venient: et ecce, pene omnes in perditionem ambulant, et exterminium fit multitudo eorum. ¹¹Et quis ergo debet lugere magis, nisi hæc quæ tam magnam multitudinem perdidit, quam tu, quæ pro uno doles? Si autem dicis mihi, ¹²Quoniam non est planctus meus similis terræ: quoniam fructum ventris mei perdidi, quem cum mœroribus peperi, et cum doloribus genui: ¹³terra autem secundum viam terræ, abiitque in ea multitudo præsens, quo modo evenit: et ego tibi dico, ¹⁴sicut tu cum labore peperisti, sic et terra dat fructum suum homini ab initio ei qui fecit eam. ¹⁵Nunc ergo retine apud temetipsam dolorem tuum, et fortiter fer qui tibi contigerunt casus. ¹⁶Si enim iustificaveris terminum Dei, et consilium suum recipies in tempore, et in talibus collaudaberis; ¹⁷ingredere ergo in civitatem ad virum tuum. Et dixit ad me, ¹⁸Non faciam, neque ingrediar civitatem, sed hic moriar. ¹⁹Et apposui adhuc loqui ad eam, et dixi, ²⁰Noli facere hunc sermonem, sed consenti persuadenti. Quot enim casus Sion? Consolare propter dolorem Ierusalem. ²¹Vides enim quoniam sanctificatio nostra deserta effecta est, et altare nostrum demolitum est, et templum nostrum destructum est, ²²et psalterium nostrum humiliatum est, et hymnus conticuit, et exultatio nostra dissoluta est, et lumen candelabri nostri extinctum est, et area testamenti nostri direpta est, et sancta nostra contaminata sunt, et nomen quod invocatum est super nos, pene prophanatum est: et liberi nostri contumeliam passi sunt, et sacerdotes nostri succensi sunt, et Levitæ nostri in captivitatem abierunt, et virgines nostræ coinquinatæ sunt, et mulieres nostræ vim passæ sunt, et iusti nostri rapti sunt, et parvuli nostri perditi sunt, et iuvenes nostri servierunt, et fortes nostri invalidi facti sunt: ²³et quod omnium maius, signaculum Sion, quoniam resignata est de gloria sua. nam et tradita est in manibus eorum qui nos oderunt. ²⁴Tu ergo excute tuam tristitiam multam, et depone abs te multitudinem dolorum, ut tibi repropitietur Fortis, et requiem faciet tibi Altissimus requietionem laborum.

²⁵Et factum est, cum loquebar ad eam, facies eius fulgebat subito et species, coruscus fiebat visus eius, ut essem pavens valde ad eam, et cogitarem quid esset hoc. ²⁶Et ecce, subito emisit sonitum vocis magnum timore plenum, ut commoveretur terra a mulieris sono. et vidi: ²⁷et ecce, amplius mulier non comparebat mihi, sed civitas ædificabatur, et locus demonstrabatur de fundamentis magnis: et timui, et clamavi voce magna, et dixi, ²⁸Ubi est Uriel angelus, qui a principio venit ad me? quoniam ipse me fecit venire in multitudine in excessu mentis huius, et factus est finis meus in corruptionem, et oratio mea in improperium.

²⁹Et cum essem loquens ego hæc, ecce venit ad me, et vidit me. ³⁰et ecce eram positus ut mortuus, et intellectus meus alienatus erat, et tenuit dexteram meam, et confortavit me, et statuit me super pedes meos, et dixit mihi, ³¹Quid tibi est? et quare conturbatus est intellectus tuus, et sensus cordis tui? et quare conturbaris? Et dixi, ³²Quoniam dereliquisti me, et ego quidem feci secundum sermones tuos, et exivi in campum: et ecce vidi, et video quod non possum enarrare. Et dixit ad me, ³³Sta ut vir, et commonebo te. Et dixi, ³⁴Loquere Domine meus tu in me, noli me derelinquere, ut non frustra moriar: ³⁵quoniam vidi quæ non sciebam, et audio quæ non scio. ³⁶Aut numquid sensus meus fallitur, et anima mea somniat? ³⁷Nunc ergo deprecor te, ut demonstres servo tuo de excessu hoc. Et respondit ad me, et dixit, ³⁸Audi me et doceam te, et dicam tibi de quibus times: quoniam Altissimus revelavit tibi mysteria multa. ³⁹Vidit rectam viam tuam, quoniam sine intermissione contristabaris pro populo tuo, et valde lugebas…