4 Esdras 11:1–12:51

11¹Et vidi somnium, et ecce ascendebat de mari aquila, cui erant duodecim alæ pennarum et capita tria. ²Et vidi, et ecce expandebat alas suas in omnem terram, et omnes venti cæli insufflabant in eam, et colligebantur. ³Et vidi, et de pennis eius nascebantur contrariæ pennæ, et ipsæ fiebant in pennaculis minutis et modicis. ⁴Nam capita eius erant quiescentia, et dimidium caput erat maius aliorum capitum, sed ipsa quiescebat cum eis. ⁵Et vidi, et ecce aquila volavit in pennis suis, et regnavit super terram, et super eos qui habitant in ea. ⁶Et vidi, quoniam subiecta erant ei omnia sub cælo, et nemo illi contradicebat, neque unus de creatura quæ est super terram. ⁷Et vidi, et ecce surrexit aquila super ungues suos, et misit vocem pennis suis, dicens, ⁸Nolite omnes simul vigilare, dormite unusquisque in loco suo, et per tempus vigilate. ⁹Capita autem in novissimo serventur. ¹⁰Et vidi, et ecce vox non exibat de capitibus eius, sed de medietate corporis eius. ¹¹Et numeravi contrarias pennas eius, et ecce ipsæ erant octo.

¹²Et vidi, et ecce a dextera parte surrexit una penna, et regnavit super omnem terram. ¹³Et factum est cum regnaret, venit ei finis, et non apparuit locus eius: et sequens exurrexit, et regnabat. ipsa multum tenuit tempus. ¹⁴Et factum est cum regnaret, et veniebat finis eius, ut non appareret sicut prior. ¹⁵Et ecce, vox emissa est illi, dicens, ¹⁶Audi tu quæ tanto tempore tenuisti terram. hæc annuncio tibi antequam incipias non apparere. ¹⁷Nemo post te tenebit tempus tuum, sed nec dimidium eius. ¹⁸Et levavit se tertia, et tenuit principatum sicut et priores: et non apparuit et ipsa. ¹⁹Et sic contingebat omnibus aliis singulatim principatum gerere, et iterum nusquam comparere.

²⁰Et vidi, et ecce in tempore sequentes pennæ erigebantur a dextera parte, ut tenerent et ipsæ principatum: et ex his erant quæ tenebant, sed tamen statim non comparebant. ²¹Nam et aliquæ ex eis erigebantur, sed non tenebant principatum. ²²Et vidi post hæc, et ecce non comparuerunt duodecim pennæ et duo pennacula: ²³et nihil supererat in corpore aquilæ, nisi duo capita quiescentia et sex pennacula.

²⁴Et vidi, et ecce sex pennaculis divisæ sunt duæ, et manserunt sub capite quod est ad dexteram partem. Nam quattuor manserunt in loco suo.

²⁵Et vidi, et ecce subalares cogitabant se erigere et tenere principatus. ²⁶Et vidi, et ecce una erecta est, sed statim non comparuit. ²⁷Et secundæ velocius quam priores, non comparuerunt. ²⁸Et vidi, et ecce duæ quæ superaverunt apud semetipsas cogitabant et ipsæ regnare.

²⁹et in eo cum cogitarent, ecce unum quiescentium capitum quod erat medium, evigilabat, hoc enim erat duorum capitum maius. ³⁰Et vidi quoniam completa sunt duo capita secum: ³¹et ecce conversum est caput cum his qui cum eo erant, et comedit duas subalares quæ cogitabant regnare.

³²Hoc autem caput perconterruit omnem terram, et dominabatur in ea his qui habitant terram cum labore multo, et potentatum tenuit orbis terrarum super omnes alas quæ fuerunt. ³³Et vidi post hæc, et ecce medium caput subito non comparuit, et hoc sicut alæ. ³⁴Superaverunt autem duo capita, quæ et ipsa similiter regnaverunt super terram, et super eos qui habitant in ea. ³⁵Et vidi, et ecce devoravit caput a dextera parte illud quod a læva.

³⁶Et audivi vocem dicentem mihi, Conspice contra te, et considera quod vides. ³⁷Et vidi, et ecce sicut leo concitatus de silva rugiens: et vidi quoniam emittebat vocem hominis ad aquilam. Et dixit, dicens, ³⁸Audi tu, et loquar ad te, et dicet Altissimus tibi, ³⁹Nonne tu es qui superasti de quattuor animalibus, quæ feceram regnare in sæculo meo, et ut per eos veniret finis temporum eorum? ⁴⁰Et quartus veniens devicit omnia animalia quæ transierunt, et potentatu tenuit sæculum cum tremore multo, et omnem orbem cum labore pessimo, et inhabitavit tot temporibus orbem terrarum cum dolo. ⁴¹Et iudicasti terram non cum veritate. ⁴²Tribulasti enim mansuetos, et læsisti quiescentes, et dilexisti mendaces, et destruxisti habitationes eorum qui fructificabant, et humiliasti muros eorum qui te non nocuerunt. ⁴³Et ascendit contumelia tua usque ad Altissimum, et superbia tua ad Fortem. ⁴⁴Et respexit Altissimus superba tempora, et ecce finita sunt, et scelera eius completa sunt. ⁴⁵Propterea non appareas tu aquila. et alæ tuæ horribiles, et pennacula tua pessima, et capita tua maligna, et ungues tui pessimi, et omne corpus tuum vanum, ⁴⁶uti refrigeretur omnis terra, et revertatur liberata de tua vi, et speret iudicium et misericordiam eius qui fecit eam.

12¹Et factum est, dum loqueretur leo verba hæc ad aquilam: et vidi, ²et ecce quod superaverat caput, et non comparuerunt quattuor alæ illæ quæ ad eum transierunt, et erectæ sunt ut regnarent: et erat regnum eorum exile, et tumultu plenum. ³Et vidi, et ecce ipsa non apparebant, et omne corpus aquilæ incendebatur, et expavescebat terra valde.

et ego a tumultu et excessu mentis, et a magno timore vigilavi, et dixi spiritui meo, ⁴Ecce tu præstitisti mihi hoc in eo, quod scrutaris vias Altissimi. ⁵Ecce adhuc fatigatus sum animo, et spiritu meo invalidus sum valde, et nec modica est in me virtus a multo timore, quam expavi nocte hac. ⁶Nunc ergo orabo Altissimum, ut me confortet usque in finem. ⁷Et dixi, Dominator Domine, si inveni gratiam ante oculos tuos, et si iustificatus sum apud te præ multis, et si certe ascendit deprecatio mea ante faciem tuam, ⁸conforta me, et ostende servo tuo mihi interpretationem et distinctionem visus horribilis huius, ut plenissime consoleris animam meam. ⁹Dignum enim me habuisti ostendere mihi temporum novissima.

Et dixit ad me, ¹⁰Hæc est interpretatio visionis huius. ¹¹Aquilam quam vidisti ascendentem de mari, hoc est regnum quod visum est in visione Danieli fratri tuo. ¹²Sed non est illi interpretatum quoniam ego nunc tibi interpretor. ¹³Ecce dies veniunt, et exurget regnum super terram, et erit timor acrior omnium regnorum quæ fuerunt ante eum.

¹⁴Regnabunt autem in ea reges duodecim, unus post unum. ¹⁵Nam secundus incipiet regnare, et ipse tenebit amplius tempus præ duodecim. ¹⁶Hæc est interpretatio duodecim alarum quas vidisti. ¹⁷Et quam audisti vocem quæ locuta est, non de capitibus eius exeuntem, sed de medio corporis eius, ¹⁸hæc est interpretatio, quoniam post tempus regni illius nascentur contentiones non modicæ, et periclitabitur ut cadat: et non cadet tunc, sed iterum constituetur in suum initium.

¹⁹Et quoniam vidisti subalares octo cohærentes alis eius, ²⁰hæc est interpretatio. exurgent in ipso octo reges, quorum erunt tempora levia, et anni citati, et duo quidem ex ipsis perient. ²¹Appropinquante autem tempore medio quattuor servabuntur in tempore, cum incipiet appropinquare tempus eius ut finiatur: duo vero in finem servabuntur.

²²Et quoniam vidisti tria capita quiescentia, ²³hæc est interpretatio: in novissimis eius suscitabit Altissimus tria regna, et revocabit in ea multa. et dominabuntur terram, ²⁴et qui habitant in ea, cum labore multo super omnes qui fuerunt ante hos. propter hoc ipsi vocati sunt capita aquilæ. ²⁵Isti enim erunt qui recapitulabunt impietates eius, et qui perficient novissima eius. ²⁶Et quoniam vidisti caput maius non apparens, hæc est interpretatio eius. quoniam unus ex eis super lectum suum morietur, et tamen cum tormentis. ²⁷Nam duo qui perseveraverint, gladius eos comedet. ²⁸Unius enim gladius comedet qui cum eo: sed tamen hic gladio in novissimis cadet. ²⁹Et quoniam vidisti duas subalares traiicientes super caput quod est in dextera parte, ³⁰hæc est interpretatio. hi sunt quos conservavit Altissimus in finem suum, hoc est regnum exile, et turbationis plenum.

³¹Sicut vidisti et leonem, quem vidisti de silva evigilantem, et rugientem, et loquentem ad aquilam, et arguentem eam, et iniustitias ipsius per omnes sermones eius sicut audisti: ³²hic est ventus quem servavit Altissimus in finem ad eos, et impietates ipsorum: et arguet illos, et incutiet coram ipsis discerptiones eorum. ³³Statuet enim eos in iudicio vivos: et erit, cum arguerit eos, tunc corripiet eos. ³⁴Nam residuum populum meum liberabit cum miseria, qui salvati sunt super fines meos, et iucundabit eos quoadusque veniet finis dies iudicii, de quo locutus sum tibi ab initio.

³⁵Hoc somnium quod vidisti, et hæ interpretationes. ³⁶Tu ergo solus dignus fuisti scire Altissimi secretum hoc. ³⁷Scribe ergo omnia ista in libro quæ vidisti, et pone ea in loco abscondito: ³⁸et docebis ea sapientes de populo tuo, quorum corda scis posse capere, et servare secreta hæc. ³⁹Tu autem adhuc sustine hic alios dies septem, ut tibi ostendatur quidquid visum fuerit Altissimo ostendere tibi. ⁴⁰Et profectus est a me.

Et factum est, cum audisset omnis populus quoniam pertransierunt septem dies, et ego non fuissem reversus in civitatem, et congregavit se omnis a minimo usque ad maximum: et venit ad me, et dixerunt mihi dicentes: ⁴¹Quid peccavimus tibi, et quid iniuste egimus in te, quoniam derelinquens nos sedisti in loco hoc? ⁴²Tu enim nobis superes solus ex omnibus populis, sicut botrus de vinea, et sicut lucerna in loco obscuro, et sicut portus et navis salvata a tempestate. ⁴³Aut non sufficiunt nobis mala quæ contingunt? ⁴⁴Si ergo tu nos dereliqueris, quanto nobis erat melius si essemus succensi et nos cum incendio Sion? ⁴⁵Nec enim nos sumus meliores eorum qui ibi mortui sunt. Et ploraverunt voce magna. Et respondi ad eos, et dixi: ⁴⁶Confide Israel, et noli tristari tu domus Iacob. ⁴⁷Est enim memoria vestri coram Altissimo, et Fortis non est oblitus vestri in tentatione. ⁴⁸Ego enim non dereliqui vos, neque excessi a vobis: sed veni in hunc locum ut deprecarer pro desolatione Sion, ut quærerem misericordiam pro humilitate sanctificationis vestræ. ⁴⁹Et nunc ite unusquisque vestrum in domum suam, et ego veniam ad vos post dies istos. ⁵⁰Et profectus est populus, sicut dixi ei, in civitatem: ⁵¹ego autem sedi in campo septem diebus, sicut mihi mandavit: et manducabam de floribus solummodo agri, de herbis facta est…