1 John 1–3

1¹Quod fuit ab initio, quod audivimus, quod vidimus oculis nostris, quod perspeximus, et manus nostræ contrectaverunt de verbo vitæ: ²et vita manifestata est, et vidimus, et testamur, et annuntiamus vobis vitam æternam, quæ erat apud Patrem, et apparuit nobis: ³quod vidimus et audivimus, annuntiamus vobis, ut et vos societatem habeatis nobiscum, et societas nostra sit cum Patre, et cum Filio ejus Jesu Christo. ⁴Et hæc scribimus vobis ut gaudeatis, et gaudium vestrum sit plenum.

⁵Et hæc est annuntiatio, quam audivimus ab eo, et annuntiamus vobis: quoniam Deus lux est, et tenebræ in eo non sunt ullæ. ⁶Si dixerimus quoniam societatem habemus cum eo, et in tenebris ambulamus, mentimur, et veritatem non facimus. ⁷Si autem in luce ambulamus sicut et ipse est in luce, societatem habemus ad invicem, et sanguis Jesu Christi, Filii ejus, emundat nos ab omni peccato. ⁸Si dixerimus quoniam peccatum non habemus, ipsi nos seducimus, et veritas in nobis non est. ⁹Si confiteamur peccata nostra: fidelis est, et justus, ut remittat nobis peccata nostra, et emundet nos ab omni iniquitate. ¹⁰Si dixerimus quoniam non peccavimus, mendacem facimus eum, et verbum ejus non est in nobis.

2¹Filioli mei, hæc scribo vobis, ut non peccetis. Sed et si quis peccaverit, advocatum habemus apud Patrem, Jesum Christum justum: ²et ipse est propitiatio pro peccatis nostris: non pro nostris autem tantum, sed etiam pro totius mundi.

³Et in hoc scimus quoniam cognovimus eum, si mandata ejus observemus. ⁴Qui dicit se nosse eum, et mandata ejus non custodit, mendax est, et in hoc veritas non est. ⁵Qui autem servat verbum ejus, vere in hoc caritas Dei perfecta est: et in hoc scimus quoniam in ipso sumus. ⁶Qui dicit se in ipso manere, debet, sicut ille ambulavit, et ipse ambulare. ⁷Carissimi, non mandatum novum scribo vobis, sed mandatum vetus, quod habuistis ab initio. Mandatum vetus est verbum, quod audistis. ⁸Iterum mandatum novum scribo vobis, quod verum est et in ipso, et in vobis: quia tenebræ transierunt, et verum lumen jam lucet. ⁹Qui dicit se in luce esse, et fratrem suum odit, in tenebris est usque adhuc. ¹⁰Qui diligit fratrem suum, in lumine manet, et scandalum in eo non est. ¹¹Qui autem odit fratrem suum, in tenebris est, et in tenebris ambulat, et nescit quo eat: quia tenebræ obcæcaverunt oculos ejus.

¹²Scribo vobis, filioli, quoniam remittuntur vobis peccata propter nomen ejus. ¹³Scribo vobis, patres, quoniam cognovistis eum, qui ab initio est. Scribo vobis, adolescentes, quoniam vicistis malignum. ¹⁴Scribo vobis, infantes, quoniam cognovistis patrem. Scribo vobis juvenes, quoniam fortes estis, et verbum Dei manet in vobis, et vicistis malignum. ¹⁵Nolite diligere mundum, neque ea quæ in mundo sunt. Si quis diligit mundum, non est caritas Patris in eo: ¹⁶quoniam omne quod est in mundo, concupiscentia carnis est, et concupiscentia oculorum, et superbia vitæ: quæ non est ex Patre, sed ex mundo est. ¹⁷Et mundus transit, et concupiscentia ejus: qui autem facit voluntatem Dei manet in æternum.

¹⁸Filioli, novissima hora est: et sicut audistis quia antichristus venit, et nunc antichristi multi facti sunt; unde scimus, quia novissima hora est. ¹⁹Ex nobis prodierunt, sed non erant ex nobis, nam, si fuissent ex nobis, permansissent utique nobiscum: sed ut manifesti sint quoniam non sunt omnes ex nobis. ²⁰Sed vos unctionem habetis a Sancto, et nostis omnia. ²¹Non scripsi vobis quasi ignorantibus veritatem, sed quasi scientibus eam: et quoniam omne mendacium ex veritate non est. ²²Quis est mendax, nisi is qui negat quoniam Jesus est Christus? Hic est antichristus, qui negat Patrem, et Filium. ²³Omnis qui negat Filium, nec Patrem habet: qui confitetur Filium, et Patrem habet. ²⁴Vos quod audistis ab initio, in vobis permaneat: si in vobis permanserit quod audistis ab initio, et vos in Filio et Patre manebitis. ²⁵Et hæc est repromissio, quam ipse pollicitus est nobis, vitam æternam. ²⁶Hæc scripsi vobis de his, qui seducant vos. ²⁷Et vos unctionem, quam accepistis ab eo, maneat in vobis. Et non necesse habetis ut aliquis doceat vos: sed sicut unctio ejus docet vos de omnibus, et verum est, et non est mendacium. Et sicut docuit vos: manete in eo.

²⁸Et nunc, filioli, manete in eo: ut cum apparuerit, habeamus fiduciam, et non confundamur ab eo in adventu ejus. ²⁹Si scitis quoniam justus est, scitote quoniam et omnis, qui facit justitiam, ex ipso natus est.

3¹Videte qualem caritatem dedit nobis Pater, ut filii Dei nominemur et simus. Propter hoc mundus non novit nos: quia non novit eum. ²Carissimi, nunc filii Dei sumus: et nondum apparuit quid erimus. Scimus quoniam cum apparuerit, similes ei erimus: quoniam videbimus eum sicuti est. ³Et omnis qui habet hanc spem in eo, sanctificat se, sicut et ille sanctus est. ⁴Omnis qui facit peccatum, et iniquitatem facit: et peccatum est iniquitas. ⁵Et scitis quia ille apparuit ut peccata nostra tolleret: et peccatum in eo non est. ⁶Omnis qui in eo manet, non peccat: et omnis qui peccat, non vidit eum, nec cognovit eum. ⁷Filioli, nemo vos seducat. Qui facit justitiam, justus est, sicut et ille justus est. ⁸Qui facit peccatum, ex diabolo est: quoniam ab initio diabolus peccat. In hoc apparuit Filius Dei, ut dissolvat opera diaboli. ⁹Omnis qui natus est ex Deo, peccatum non facit: quoniam semen ipsius in eo manet, et non potest peccare, quoniam ex Deo natus est.

¹⁰In hoc manifesti sunt filii Dei, et filii diaboli. Omnis qui non est justus, non est ex Deo, et qui non diligit fratrem suum: ¹¹quoniam hæc est annuntiatio, quam audistis ab initio, ut diligatis alterutrum. ¹²Non sicut Cain, qui ex maligno erat, et occidit fratrem suum. Et propter quid occidit eum? Quoniam opera ejus maligna erant: fratris autem ejus, justa. ¹³Nolite mirari, fratres, si odit vos mundus. ¹⁴Nos scimus quoniam translati sumus de morte ad vitam, quoniam diligimus fratres. Qui non diligit, manet in morte: ¹⁵omnis qui odit fratrem suum, homicida est. Et scitis quoniam omnis homicida non habet vitam æternam in semetipso manentem. ¹⁶In hoc cognovimus caritatem Dei, quoniam ille animam suam pro nobis posuit: et nos debemus pro fratribus animas ponere. ¹⁷Qui habuerit substantiam hujus mundi, et viderit fratrem suum necessitatem habere, et clauserit viscera sua ab eo: quomodo caritas Dei manet in eo? ¹⁸Filioli mei, non diligamus verbo neque lingua, sed opere et veritate: ¹⁹in hoc cognoscimus quoniam ex veritate sumus: et in conspectu ejus suadebimus corda nostra. ²⁰Quoniam si reprehenderit nos cor nostrum: major est Deus corde nostro, et novit omnia. ²¹Carissimi, si cor nostrum non reprehenderit nos, fiduciam habemus ad Deum: ²²et quidquid petierimus, accipiemus ab eo: quoniam mandata ejus custodimus, et ea, quæ sunt placita coram eo, facimus. ²³Et hoc est mandatum ejus: ut credamus in nomine Filii ejus Jesu Christi: et diligamus alterutrum, sicut dedit mandatum nobis. ²⁴Et qui servat mandata ejus, in illo manet, et ipse in eo: et in hoc scimus quoniam manet in nobis, de Spiritu quem dedit nobis.