16¹Attulerunt igitur arcam Dei, et constituerunt eam in medio tabernaculi quod tetenderat ei David: et obtulerunt holocausta et pacifica coram Deo. ²Cumque complesset David offerens holocausta et pacifica, benedixit populo in nomine Domini. ³Et divisit universis per singulos, a viro usque ad mulierem, tortam panis, et partem assæ carnis bubalæ, et frixam oleo similam.

⁴Constituitque coram arca Domini de Levitis, qui ministrarent, et recordarentur operum ejus, et glorificarent atque laudarent Dominum Deum Israël: ⁵Asaph principem, et secundum ejus Zachariam: porro Jahiel, et Semiramoth, et Jehiel, et Mathathiam, et Eliab, et Banaiam, et Obededom: Jehiel super organa psalterii et lyras: Asaph autem ut cymbalis personaret: ⁶Banaiam vero et Jaziel sacerdotes canere tuba jugiter coram arca fœderis Domini.

⁷In illo die fecit David principem ad confitendum Domino Asaph et fratres ejus:

⁸Confitemini Domino, et invocate nomen ejus:

notas facite in populis adinventiones ejus.

⁹Cantate ei, et psallite ei,

et narrate omnia mirabilia ejus.

¹⁰Laudate nomen sanctum ejus:

lætetur cor quærentium Dominum.

¹¹Quærite Dominum, et virtutem ejus:

quærite faciem ejus semper.

¹²Recordamini mirabilium ejus quæ fecit;

signorum illius, et judiciorum oris ejus,

¹³semen Israël servi ejus,

filii Jacob electi ejus.

¹⁴Ipse Dominus Deus noster:

in universa terra judicia ejus.

¹⁵Recordamini in sempiternum pacti ejus:

sermonis quem præcepit in mille generationes,

¹⁶quem pepigit cum Abraham,

et juramenti illius cum Isaac.

¹⁷Et constituit illud Jacob in præceptum,

et Israël in pactum sempiternum,

¹⁸dicens: Tibi dabo terram Chanaan,

funiculum hæreditatis vestræ:

¹⁹cum essent pauci numero,

parvi et coloni ejus.

²⁰Et transierunt de gente in gentem,

et de regno ad populum alterum.

²¹Non dimisit quemquam calumniari eos,

sed increpavit pro eis reges.

²²Nolite tangere christos meos,

et in prophetis meis nolite malignari.

²³Cantate Domino omnis terra;

annuntiate ex die in diem salutare ejus:

²⁴narrate in gentibus gloriam ejus;

in cunctis populis mirabilia ejus.

²⁵Quia magnus Dominus, et laudabilis nimis,

et horribilis super omnes deos.

²⁶Omnes enim dii populorum idola:

Dominus autem cælos fecit.

²⁷Confessio et magnificentia coram eo:

fortitudo et gaudium in loco ejus.

²⁸Afferte Domino, familiæ populorum:

afferte Domino gloriam et imperium.

²⁹Date Domino gloriam;

nomini ejus levate sacrificium,

et venite in conspectu ejus:

et adorate Dominum in decore sancto.

³⁰Commoveatur a facie ejus omnis terra:

ipse enim fundavit orbem immobilem.

³¹Lætentur cæli, et exultet terra,

et dicant in nationibus: Dominus regnavit.

³²Tonet mare et plenitudo ejus;

exultent agri, et omnia quæ in eis sunt.

³³Tunc laudabunt ligna saltus coram Domino:

quia venit judicare terram.

³⁴Confitemini Domino, quoniam bonus:

quoniam in æternum misericordia ejus.

³⁵Et dicite: Salva nos, Deus salvator noster,

et congrega nos, et erue de gentibus:

ut confiteamur nomini sancto tuo,

et exultemus in carminibus tuis.

³⁶Benedictus Dominus Deus Israël,

ab æterno usque in æternum.

Et dicat omnis populus: Amen, et hymnum Domino. ³⁷Reliquit itaque ibi coram arca fœderis Domini Asaph et fratres ejus, ut ministrarent in conspectu arcæ jugiter per singulos dies, et vices suas. ³⁸Porro Obededom, et fratres ejus sexaginta octo: et Obededom filium Idithun, et Hosa, constituit janitores; ³⁹Sadoc autem sacerdotem, et fratres ejus sacerdotes, coram tabernaculo Domini in excelso quod erat in Gabaon, ⁴⁰ut offerrent holocausta Domino super altare holocautomatis jugiter, mane et vespere, juxta omnia quæ scripta sunt in lege Domini, quam præcepit Israëli. ⁴¹Et post eum Heman, et Idithun, et reliquos electos, unumquemque vocabulo suo ad confitendum Domino, quoniam in æternum misericordia ejus. ⁴²Heman quoque et Idithun canentes tuba, et quatientes cymbala et omnia musicorum organa ad canendum Deo: filios autem Idithun fecit esse portarios. ⁴³Reversusque est omnis populus in domum suam: et David, ut benediceret etiam domui suæ.

17¹Cum autem habitaret David in domo sua, dixit ad Nathan prophetam: Ecce ego habito in domo cedrina: arca autem fœderis Domini sub pellibus est. ²Et ait Nathan ad David: Omnia quæ in corde tuo sunt, fac: Deus enim tecum est. ³Igitur nocte illa factus est sermo Dei ad Nathan, dicens: ⁴Vade, et loquere David servo meo: Hæc dicit Dominus: Non ædificabis tu mihi domum ad habitandum. ⁵Neque enim mansi in domo ex eo tempore quo eduxi Israël usque ad diem hanc: sed fui semper mutans loca tabernaculi, et in tentorio ⁶manens cum omni Israël. Numquid locutus sum saltem uni judicum Israël, quibus præceperam ut pascerent populum meum, et dixi: Quare non ædificastis mihi domum cedrinam? ⁷Nunc itaque sic loqueris ad servum meum David: Hæc dicit Dominus exercituum: Ego tuli te, cum in pascuis sequereris gregem, ut esses dux populi mei Israël: ⁸et fui tecum quocumque perrexisti, et interfeci omnes inimicos tuos coram te, fecique tibi nomen quasi unius magnorum qui celebrantur in terra. ⁹Et dedi locum populo meo Israël: plantabitur, et habitabit in eo, et ultra non commovebitur: nec filii iniquitatis atterent eos, sicut a principio, ¹⁰ex diebus quibus dedi judices populo meo Israël, et humiliavi universos inimicos tuos. Annuntio ergo tibi, quod ædificaturus sit tibi Dominus domum. ¹¹Cumque impleveris dies tuos ut vadas ad patres tuos, suscitabo semen tuum post te, quod erit de filiis tuis: et stabiliam regnum ejus. ¹²Ipse ædificabit mihi domum, et firmabo solium ejus usque in æternum. ¹³Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium: et misericordiam meam non auferam ab eo, sicut abstuli ab eo qui ante te fuit. ¹⁴Et statuam eum in domo mea, et in regno meo usque in sempiternum: et thronus ejus erit firmissimus in perpetuum. ¹⁵Juxta omnia verba hæc, et juxta universam visionem istam, sic locutus est Nathan ad David.

¹⁶Cumque venisset rex David, et sedisset coram Domino, dixit: Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, ut præstares mihi talia? ¹⁷sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, ideoque locutus es super domum servi tui etiam in futurum: et fecisti me spectabilem super omnes homines, Domine Deus. ¹⁸Quid ultra addere potest David, cum ita glorificaveris servum tuum, et cognoveris eum? ¹⁹Domine, propter famulum tuum juxta cor tuum fecisti omnem magnificentiam hanc, et nota esse voluisti universa magnalia. ²⁰Domine, non est similis tui, et non est alius deus absque te, ex omnibus quos audivimus auribus nostris. ²¹Quis enim est alius, ut populus tuus Israël, gens una in terra, ad quam perrexit Deus ut liberaret et faceret populum sibi, et magnitudine sua atque terroribus ejiceret nationes a facie ejus, quem de Ægypto liberarat? ²²Et posuisti populum tuum Israël tibi in populum usque in æternum, et tu, Domine, factus es Deus ejus. ²³Nunc igitur Domine, sermo quem locutus es famulo tuo et super domum ejus confirmetur in perpetuum, et fac sicut locutus es. ²⁴Permaneatque et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, et dicatur: Dominus exercituum Deus Israël, et domus David servi ejus permanens coram eo. ²⁵Tu enim, Domine Deus meus, revelasti auriculam servi tui, ut ædificares ei domum: et idcirco invenit servus tuus fiduciam, ut oret coram te. ²⁶Nunc ergo Domine, tu es Deus, et locutus es ad servum tuum tanta beneficia. ²⁷Et cœpisti benedicere domui servi tui, ut sit semper coram te: te enim, Domine, benedicente, benedicta erit in perpetuum.

18¹Factum est autem post hæc, ut percuteret David Philisthiim, et humiliaret eos, et tolleret Geth et filias ejus de manu Philisthiim, ²percuteretque Moab, et fierent Moabitæ servi David, offerentes ei munera. ³Eo tempore percussit David etiam Adarezer regem Soba regionis Hemath, quando perrexit ut dilataret imperium suum usque ad flumen Euphraten. ⁴Cepit ergo David mille quadrigas ejus, et septem millia equitum, ac viginti millia virorum peditum, subnervavitque omnes equos curruum, exceptis centum quadrigis, quas reservavit sibi. ⁵Supervenit autem et Syrus Damascenus, ut auxilium præberet Adarezer regi Soba: sed et hujus percussit David viginti duo millia virorum. ⁶Et posuit milites in Damasco, ut Syria quoque serviret sibi, et offerret munera. Adjuvitque eum Dominus in cunctis ad quæ perrexerat. ⁷Tulit quoque David pharetras aureas, quas habuerant servi Adarezer, et attulit eas in Jerusalem. ⁸Necnon de Thebath et Chun urbibus Adarezer æris plurimum, de quo fecit Salomon mare æneum, et columnas, et vasa ænea.

⁹Quod cum audisset Thou rex Hemath, percussisse videlicet David omnem exercitum Adarezer regis Soba, ¹⁰misit Adoram filium suum ad regem David, ut postularet ab eo pacem, et congratularetur ei quod percussisset et expugnasset Adarezer: adversarius quippe erat Thou Adarezer. ¹¹Sed et omnia vasa aurea, et argentea, et ænea consecravit David rex Domino, cum argento et auro quod tulerat ex universis gentibus, tam de Idumæa, et Moab, et filiis Ammon, quam de Philisthiim et Amalec. ¹²Abisai vero filius Sarviæ percussit Edom in valle Salinarum, decem et octo millia: ¹³et constituit in Edom præsidium, ut serviret Idumæa David: salvavitque Dominus David in cunctis ad quæ perrexerat. ¹⁴Regnavit ergo David super universum Israël, et faciebat judicium atque justitiam cuncto populo suo. ¹⁵Porro Joab filius Sarviæ erat super exercitum, et Josaphat filius Ahilud a commentariis: ¹⁶Sadoc autem filius Achitob, et Ahimelech filius Abiathar, sacerdotes: et Susa, scriba: ¹⁷Banaias quoque filius Jojadæ super legiones Cerethi et Phelethi: porro filii David, primi ad manum regis.

Read in Logos

Public Domain