Song of Solomon 7:1–13

¹Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum?

Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis!

Juncturæ femorum tuorum sicut monilia

quæ fabricata sunt manu artificis.

²Umbilicus tuus crater tornatilis,

numquam indigens poculis.

Venter tuus sicut acervus tritici vallatus liliis.

³Duo ubera tua sicut duo hinnuli,

gemelli capreæ.

⁴Collum tuum sicut turris eburnea;

oculi tui sicut piscinæ in Hesebon

quæ sunt in porta filiæ multitudinis.

Nasus tuus sicut turris Libani,

quæ respicit contra Damascum.

⁵Caput tuum ut Carmelus;

et comæ capitis tui sicut purpura regis

vincta canalibus.

⁶Quam pulchra es, et quam decora,

carissima, in deliciis!

⁷Statura tua assimilata est palmæ,

et ubera tua botris.

⁸Dixi: Ascendam in palmam,

et apprehendam fructus ejus;

et erunt ubera tua sicut botri vineæ,

et odor oris tui sicut malorum.

⁹Guttur tuum sicut vinum optimum,

dignum dilecto meo ad potandum,

labiisque et dentibus illius ad ruminandum.

¹⁰Ego dilecto meo,

et ad me conversio ejus.

¹¹Veni, dilecte mi, egrediamur in agrum,

commoremur in villis.

¹²Mane surgamus ad vineas:

videamus si floruit vinea,

si flores fructus parturiunt,

si floruerunt mala punica;

ibi dabo tibi ubera mea.

¹³Mandragoræ dederunt odorem

in portis nostris omnia poma:

nova et vetera, dilecte mi, servavi tibi.