Song of Solomon 5:1–7:1

¹Veniat dilectus meus in hortum suum,

et comedat fructum pomorum suorum.

Veni in hortum meum, soror mea, sponsa;

messui myrrham meam cum aromatibus meis;

comedi favum cum melle meo;

bibi vinum meum cum lacte meo;

comedite, amici, et bibite,

et inebriamini, carissimi.

²Ego dormio, et cor meum vigilat.

Vox dilecti mei pulsantis:

Aperi mihi, soror mea, amica mea,

columba mea, immaculata mea,

quia caput meum plenum est rore,

et cincinni mei guttis noctium.

³Expoliavi me tunica mea: quomodo induar illa?

lavi pedes meos: quomodo inquinabo illos?

⁴Dilectus meus misit manum suam per foramen,

et venter meus intremuit ad tactum ejus.

⁵Surrexi ut aperirem dilecto meo;

manus meæ stillaverunt myrrham,

et digiti mei pleni myrrha probatissima.

⁶Pessulum ostii mei aperui dilecto meo,

at ille declinaverat, atque transierat.

Anima mea liquefacta est, ut locutus est;

quæsivi, et non inveni illum;

vocavi, et non respondit mihi.

⁷Invenerunt me custodes qui circumeunt civitatem;

percusserunt me, et vulneraverunt me.

Tulerunt pallium meum mihi custodes murorum.

⁸Adjuro vos, filiæ Jerusalem,

si inveneritis dilectum meum,

ut nuntietis ei quia amore langueo.

⁹Qualis est dilectus tuus ex dilecto, o pulcherrima mulierum?

qualis est dilectus tuus ex dilecto, quia sic adjurasti nos?

¹⁰Dilectus meus candidus et rubicundus;

electus ex millibus.

¹¹Caput ejus aurum optimum;

comæ ejus sicut elatæ palmarum, nigræ quasi corvus.

¹²Oculi ejus sicut columbæ super rivulos aquarum,

quæ lacte sunt lotæ, et resident juxta fluenta plenissima.

¹³Genæ illius sicut areolæ aromatum,

consitæ a pigmentariis.

Labia ejus lilia,

distillantia myrrham primam.

¹⁴Manus illius tornatiles, aureæ,

plenæ hyacinthis.

Venter ejus eburneus,

distinctus sapphiris.

¹⁵Crura illius columnæ marmoreæ

quæ fundatæ sunt super bases aureas.

Species ejus ut Libani,

electus ut cedri.

¹⁶Guttur illius suavissimum,

et totus desiderabilis.

Talis est dilectus meus,

et ipse est amicus meus, filiæ Jerusalem.

¹⁷Quo abiit dilectus tuus, o pulcherrima mulierum?

quo declinavit dilectus tuus?

et quæremus eum tecum.

6¹Dilectus meus descendit in hortum suum ad areolam aromatum,

ut pascatur in hortis, et lilia colligat.

²Ego dilecto meo, et dilectus meus mihi,

qui pascitur inter lilia.

³Pulchra es, amica mea;

suavis, et decora sicut Jerusalem;

terribilis ut castrorum acies ordinata.

⁴Averte oculos tuos a me,

quia ipsi me avolare fecerunt.

Capilli tui sicut grex caprarum

quæ apparuerunt de Galaad.

⁵Dentes tui sicut grex ovium

quæ ascenderunt de lavacro:

omnes gemellis fœtibus,

et sterilis non est in eis.

⁶Sicut cortex mali punici, sic genæ tuæ,

absque occultis tuis.

⁷Sexaginta sunt reginæ, et octoginta concubinæ,

et adolescentularum non est numerus.

⁸Una est columba mea, perfecta mea,

una est matris suæ, electa genitrici suæ.

Viderunt eam filiæ, et beatissimam prædicaverunt;

reginæ et concubinæ, et laudaverunt eam.

⁹Quæ est ista quæ progreditur quasi aurora consurgens,

pulchra ut luna, electa ut sol,

terribilis ut castrorum acies ordinata?

¹⁰Descendi in hortum nucum,

ut viderem poma convallium,

et inspicerem si floruisset vinea,

et germinassent mala punica.

¹¹Nescivi: anima mea conturbavit me,

propter quadrigas Aminadab.

¹²Revertere, revertere, Sulamitis!

revertere, revertere ut intueamur te.

7¹Quid videbis in Sulamite, nisi choros castrorum?

Quam pulchri sunt gressus tui in calceamentis, filia principis!

Juncturæ femorum tuorum sicut monilia

quæ fabricata sunt manu artificis.