Sirach 19–20

19¹Operarius ebriosus non locupletabitur:

et qui spernit modica paulatim decidet.

²Vinum et mulieres apostatare faciunt sapientes,

et arguent sensatos.

³Et qui se jungit fornicariis erit nequam:

putredo et vermes hæreditabunt illum:

et extolletur in exemplum majus,

et tolletur de numero anima ejus.

⁴Qui credit cito levis corde est, et minorabitur:

et qui delinquit in animam suam, insuper habebitur.

⁵Qui gaudet iniquitate, denotabitur:

et qui odit correptionem, minuetur vita:

et qui odit loquacitatem, extinguit malitiam.

⁶Qui peccat in animam suam, pœnitebit:

et qui jucundatur in malitia, denotabitur.

⁷Ne iteres verbum nequam et durum,

et non minoraberis.

⁸Amico et inimico noli narrare sensum tuum:

et si est tibi delictum, noli denudare:

⁹audiet enim te, et custodiet te,

et quasi defendens peccatum, odiet te,

et sic aderit tibi semper.

¹⁰Audisti verbum adversus proximum tuum?

commoriatur in te, fidens quoniam non te dirumpet.

¹¹A facie verbi parturit fatuus,

tamquam gemitus partus infantis.

¹²Sagitta infixa femori carnis,

sic verbum in corde stulti.

¹³Corripe amicum,

ne forte non intellexerit, et dicat: Non feci:

aut, si fecerit, ne iterum addat facere.

¹⁴Corripe proximum, ne forte non dixerit:

et si dixerit, ne forte iteret.

¹⁵Corripe amicum, sæpe enim fit commissio:

¹⁶et non omni verbo credas.

Est qui labitur lingua, sed non ex animo:

¹⁷quis est enim qui non deliquerit in lingua sua?

Corripe proximum antequam commineris,

¹⁸et da locum timori Altissimi:

quia omnis sapientia timor Dei, et in illa timere Deum,

et in omni sapientia dispositio legis.

¹⁹Et non est sapientia nequitiæ disciplina,

et non est cogitatus peccatorum prudentia.

²⁰Est nequitia, et in ipsa execratio,

et est insipiens qui minuitur sapientia.

²¹Melior est homo qui minuitur sapientia,

et deficiens sensu, in timore,

quam qui abundat sensu,

et transgreditur legem Altissimi.

²²Est solertia certa, et ipsa iniqua:

²³et est qui emittit verbum certum enarrans veritatem.

Est qui nequiter humiliat se,

et interiora ejus plena sunt dolo:

²⁴et est qui se nimium submittit a multa humilitate:

et est qui inclinat faciem suam,

et fingit se non videre quod ignoratum est:

²⁵et si ab imbecillitate virium vetetur peccare,

si invenerit tempus malefaciendi, malefaciet.

²⁶Ex visu cognoscitur vir,

et ab occursu faciei cognoscitur sensatus.

²⁷Amictus corporis, et risus dentium,

et ingressus hominis, enuntiant de illo.

²⁸Est correptio mendax in ira contumeliosi,

et est judicium quod non probatur esse bonum:

et est tacens, et ipse est prudens.

20¹Quam bonum est arguere, quam irasci,

et confitentem in oratione non prohibere!

²Concupiscentia spadonis devirginabit juvenculam:

³sic qui facit per vim judicium iniquum.

⁴Quam bonum est correptum manifestare pœnitentiam!

sic enim effugies voluntarium peccatum.

⁵Est tacens qui invenitur sapiens:

et est odibilis qui procax est ad loquendum.

⁶Est tacens non habens sensum loquelæ:

et est tacens sciens tempus aptum.

⁷Homo sapiens tacebit usque ad tempus:

lascivus autem et imprudens non servabunt tempus.

⁸Qui multis utitur verbis lædet animam suam:

et qui potestatem sibi sumit injuste, odietur.

⁹Est processio in malis viro indisciplinato,

et est inventio in detrimentum.

¹⁰Est datum quod non est utile,

et est datum cujus retributio duplex.

¹¹Est propter gloriam minoratio,

et est qui ab humilitate levabit caput.

¹²Est qui multa redimat modico pretio,

et restituens ea in septuplum.

¹³Sapiens in verbis seipsum amabilem facit:

gratiæ autem fatuorum effundentur.

¹⁴Datus insipientis non erit utilis tibi:

oculi enim illius septemplices sunt.

¹⁵Exigua dabit, et multa improperabit:

et apertio oris illius inflammatio est.

¹⁶Hodie fœneratur quis, et cras expetit:

odibilis est homo hujusmodi.

¹⁷Fatuo non erit amicus,

et non erit gratia bonis illius:

¹⁸qui enim edunt panem illius, falsæ linguæ sunt.

Quoties et quanti irridebunt eum!

¹⁹neque enim quod habendum erat directo sensu distribuit;

similiter et quod non erat habendum.

²⁰Lapsus falsæ linguæ quasi qui in pavimento cadens:

sic casus malorum festinanter veniet.

²¹Homo acharis quasi fabula vana,

in ore indisciplinatorum assidua erit.

²²Ex ore fatui reprobabitur parabola:

non enim dicit illam in tempore suo.

²³Est qui vetatur peccare præ inopia,

et in requie sua stimulabitur.

²⁴Est qui perdet animam suam præ confusione,

et ab imprudenti persona perdet eam:

personæ autem acceptione perdet se.

²⁵Est qui præ confusione promittit amico,

et lucratus est eum inimicum gratis.

²⁶Opprobrium nequam in homine mendacium:

et in ore indisciplinatorum assidue erit.

²⁷Potior fur quam assiduitas viri mendacis:

perditionem autem ambo hæreditabunt.

²⁸Mores hominum mendacium sine honore,

et confusio illorum cum ipsis sine intermissione.

²⁹Sapiens in verbis producet seipsum,

et homo prudens placebit magnatis.

³⁰Qui operatur terram suam inaltabit acervum frugum,

et qui operatur justitiam, ipse exaltabitur:

qui vero placet magnatis effugiet iniquitatem.

³¹Xenia et dona excæcant oculos judicum,

et quasi mutus, in ore avertit correptiones eorum.

³²Sapientia absconsa, et thesaurus invisus,

quæ utilitas in utrisque?

³³Melior est qui celat insipientiam suam,

quam homo qui abscondit sapientiam suam.