Sirach 15–16

15¹Qui timet Deum faciet bona,

et qui continens est justitiæ apprehendet illam:

²et obviabit illi quasi mater honorificata,

et quasi mulier a virginitate suscipiet illum.

³Cibabit illum pane vitæ et intellectus,

et aqua sapientiæ salutaris potabit illum:

et firmabitur in illo, et non flectetur:

⁴et continebit illum, et non confundetur:

et exaltabit illum apud proximos suos,

⁵et in medio ecclesiæ aperiet os ejus,

et adimplebit illum spiritu sapientiæ et intellectus,

et stola gloriæ vestiet illum.

⁶Jucunditatem et exsultationem thesaurizabit super illum,

et nomine æterno hæreditabit illum.

⁷Homines stulti non apprehendent illam,

et homines sensati obviabunt illi.

Homines stulti non videbunt eam:

longe enim abest a superbia et dolo.

⁸Viri mendaces non erunt illius memores:

et viri veraces invenientur in illa,

et successum habebunt usque ad inspectionem Dei.

⁹Non est speciosa laus in ore peccatoris,

¹⁰quoniam a Deo profecta est sapientia.

Sapientiæ enim Dei astabit laus,

et in ore fideli abundabit,

et Dominator dabit eam illi.

¹¹Non dixeris: Per Deum abest:

quæ enim odit ne feceris.

¹²Non dicas: Ille me implanavit:

non enim necessarii sunt ei homines impii.

¹³Omne execramentum erroris odit Dominus,

et non erit amabile timentibus eum.

¹⁴Deus ab initio constituit hominem,

et reliquit illum in manu consilii sui:

¹⁵adjecit mandata et præcepta sua.

¹⁶Si volueris mandata servare, conservabunt te,

et in perpetuum fidem placitam facere.

¹⁷Apposuit tibi aquam et ignem,

ad quod volueris porrige manum tuam.

¹⁸Ante hominem vita et mors, bonum et malum:

quod placuerit ei dabitur illi:

¹⁹quoniam multa sapientia Dei, et fortis in potentia,

videns omnes sine intermissione.

²⁰Oculi Domini ad timentes eum,

et ipse agnoscit omnem operam hominis.

²¹Nemini mandavit impie agere,

et nemini dedit spatium peccandi:

²²non enim concupiscit multitudinem

filiorum infidelium et inutilium.

16¹Ne jucunderis in filiis impiis, si multiplicentur:

nec oblecteris super ipsos, si non est timor Dei in illis.

²Non credas vitæ illorum,

et ne respexeris in labores eorum.

³Melior est enim unus timens Deum,

quam mille filii impii:

⁴et utile est mori sine filiis,

quam relinquere filios impios.

⁵Ab uno sensato inhabitabitur patria:

tribus impiorum deseretur.

⁶Multa talia vidit oculus meus,

et fortiora horum audivit auris mea.

⁷In synagoga peccantium exardebit ignis,

et in gente incredibili exardescet ira.

⁸Non exoraverunt pro peccatis suis antiqui gigantes,

qui destructi sunt confidentes suæ virtuti.

⁹Et non pepercit peregrinationi Lot,

et execratus est eos præ superbia verbi illorum.

¹⁰Non misertus est illis, gentem totam perdens,

et extollentem se in peccatis suis.

¹¹Et sicut sexcenta millia peditum,

qui congregati sunt in duritia cordis sui:

et si unus fuisset cervicatus,

mirum si fuisset immunis.

¹²Misericordia enim et ira est cum illo:

potens exoratio, et effundens iram.

¹³Secundum misericordiam suam,

sic correptio illius homines secundum opera sua judicat.

¹⁴Non effugiet in rapina peccator,

et non retardabit sufferentia misericordiam facientis.

¹⁵Omnis misericordia faciet locum unicuique,

secundum meritum operum suorum,

et secundum intellectum peregrinationis ipsius.

¹⁶Non dicas: A Deo abscondar:

et ex summo, quis mei memorabitur?

¹⁷in populo magno non agnoscar:

quæ est enim anima mea in tam immensa creatura?

¹⁸Ecce cælum et cæli cælorum,

abyssus, et universa terra, et quæ in eis sunt,

in conspectu illius commovebuntur.

¹⁹Montes simul, et colles, et fundamenta terræ,

cum conspexerit illa Deus, tremore concutientur.

²⁰Et in omnibus his insensatum est cor,

et omne cor intelligitur ab illo.

²¹Et vias illius quis intelligit,

et procellam quam nec oculus videbit hominis?

²²Nam plurima illius opera sunt in absconsis:

sed opera justitiæ ejus quis enuntiabit, aut quis sustinebit?

longe enim est testamentum a quibusdam,

et interrogatio omnium in consummatione est.

²³Qui minoratur corde cogitat inania,

et vir imprudens et errans cogitat stulta.

²⁴Audi me, fili, et disce disciplinam sensus,

et in verbis meis attende in corde tuo:

²⁵et dicam in æquitate disciplinam,

et scrutabor enarrare sapientiam:

et in verbis meis attende in corde tuo,

et dico in æquitate spiritus virtutes

quas posuit Deus in opera sua ab initio,

et in veritate enuntio scientiam ejus.

²⁶In judicio Dei opera ejus ab initio,

et ab institutione ipsorum distinxit partes illorum,

et initia eorum in gentibus suis.

²⁷Ornavit in æternum opera illorum:

nec esurierunt, nec laboraverunt,

et non destiterunt ab operibus suis.

²⁸Unusquisque proximum sibi non angustiabit in æternum:

²⁹non sis incredibilis verbo illius.

³⁰Post hæc Deus in terram respexit,

et implevit illam bonis suis:

³¹anima omnis vitalis denuntiavit ante faciem ipsius,

et in ipsam iterum reversio illorum.