Psalm 103

¹Ipsi David.

Benedic, anima mea, Domino:

Domine Deus meus, magnificatus es vehementer.

Confessionem et decorem induisti,

²amictus lumine sicut vestimento.

Extendens cælum sicut pellem,

³qui tegis aquis superiora ejus:

qui ponis nubem ascensum tuum;

qui ambulas super pennas ventorum:

⁴qui facis angelos tuos spiritus,

et ministros tuos ignem urentem.

⁵Qui fundasti terram super stabilitatem suam:

non inclinabitur in sæculum sæculi.

⁶Abyssus sicut vestimentum amictus ejus;

super montes stabunt aquæ.

⁷Ab increpatione tua fugient;

a voce tonitrui tui formidabunt.

⁸Ascendunt montes, et descendunt campi,

in locum quem fundasti eis.

⁹Terminum posuisti quem non transgredientur,

neque convertentur operire terram.

¹⁰Qui emittis fontes in convallibus;

inter medium montium pertransibunt aquæ.

¹¹Potabunt omnes bestiæ agri;

expectabunt onagri in siti sua.

¹²Super ea volucres cæli habitabunt;

de medio petrarum dabunt voces.

¹³Rigans montes de superioribus suis;

de fructu operum tuorum satiabitur terra:

¹⁴producens fœnum jumentis,

et herbam servituti hominum,

ut educas panem de terra,

¹⁵et vinum lætificet cor hominis:

ut exhilaret faciem in oleo,

et panis cor hominis confirmet.

¹⁶Saturabuntur ligna campi,

et cedri Libani quas plantavit:

¹⁷illic passeres nidificabunt:

herodii domus dux est eorum.

¹⁸Montes excelsi cervis;

petra refugium herinaciis.

¹⁹Fecit lunam in tempora;

sol cognovit occasum suum.

²⁰Posuisti tenebras, et facta est nox;

in ipsa pertransibunt omnes bestiæ silvæ:

²¹catuli leonum rugientes ut rapiant,

et quærant a Deo escam sibi.

²²Ortus est sol, et congregati sunt,

et in cubilibus suis collocabuntur.

²³Exibit homo ad opus suum,

et ad operationem suam usque ad vesperum.

²⁴Quam magnificata sunt opera tua, Domine!

omnia in sapientia fecisti;

impleta est terra possessione tua.

²⁵Hoc mare magnum et spatiosum manibus;

illic reptilia quorum non est numerus:

animalia pusilla cum magnis.

²⁶Illic naves pertransibunt;

draco iste quem formasti ad illudendum ei.

²⁷Omnia a te expectant

ut des illis escam in tempore.

²⁸Dante te illis, colligent;

aperiente te manum tuam, omnia implebuntur bonitate.

²⁹Avertente autem te faciem, turbabuntur;

auferes spiritum eorum, et deficient,

et in pulverem suum revertentur.

³⁰Emittes spiritum tuum, et creabuntur,

et renovabis faciem terræ.

³¹Sit gloria Domini in sæculum;

lætabitur Dominus in operibus suis.

³²Qui respicit terram, et facit eam tremere;

qui tangit montes, et fumigant.

³³Cantabo Domino in vita mea;

psallam Deo meo quamdiu sum.

³⁴Jucundum sit ei eloquium meum;

ego vero delectabor in Domino.

³⁵Deficiant peccatores a terra,

et iniqui, ita ut non sint.

Benedic, anima mea, Domino.