Numbers 23–25

23¹Dixitque Balaam ad Balac: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes. ²Cumque fecisset juxta sermonem Balaam, imposuerunt simul vitulum et arietem super aram. ³Dixitque Balaam ad Balac: Sta paulisper juxta holocaustum tuum, donec vadam, si forte occurrat mihi Dominus, et quodcumque imperaverit, loquar tibi. ⁴Cumque abiisset velociter, occurrit illi Deus. Locutusque ad eum Balaam: Septem, inquit, aras erexi, et imposui vitulum et arietem desuper. ⁵Dominus autem posuit verbum in ore ejus, et ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris. ⁶Reversus invenit stantem Balac juxta holocaustum suum, et omnes principes Moabitarum: ⁷assumptaque parabola sua, dixit:

De Aram adduxit me Balac

rex Moabitarum, de montibus orientis:

Veni, inquit, et maledic Jacob;

propera, et detestare Israël.

⁸Quomodo maledicam, cui non maledixit Deus?

qua ratione detester, quem Dominus non detestatur?

⁹De summis silicibus videbo eum,

et de collibus considerabo illum.

Populus solus habitabit,

et inter gentes non reputabitur.

¹⁰Quis dinumerare possit pulverem Jacob,

et nosse numerum stirpis Israël?

Moriatur anima mea morte justorum,

et fiant novissima mea horum similia.

¹¹Dixitque Balac ad Balaam: Quid est hoc quod agis? ut malediceres inimicis meis vocavi te, et tu e contrario benedicis eis. ¹²Cui ille respondit: Num aliud possum loqui, nisi quod jusserit Dominus? ¹³Dixit ergo Balac: Veni mecum in alterum locum unde partem Israël videas, et totum videre non possis: inde maledicito ei. ¹⁴Cumque duxisset eum in locum sublimem, super verticem montis Phasga, ædificavit Balaam septem aras, et impositis supra vitulo atque ariete, ¹⁵dixit ad Balac: Sta hic juxta holocaustum tuum, donec ego obvius pergam. ¹⁶Cui cum Dominus occurrisset, posuissetque verbum in ore ejus, ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris ei. ¹⁷Reversus invenit eum stantem juxta holocaustum suum, et principes Moabitarum cum eo. Ad quem Balac: Quid, inquit, locutus est Dominus? ¹⁸At ille, assumpta parabola sua, ait:

Sta, Balac, et ausculta; audi, fili Sephor:

¹⁹non est Deus quasi homo, ut mentiatur,

nec ut filius hominis, ut mutetur.

Dixit ergo, et non faciet?

locutus est, et non implebit?

²⁰Ad benedicendum adductus sum:

benedictionem prohibere non valeo.

²¹Non est idolum in Jacob,

nec videtur simulacrum in Israël.

Dominus Deus ejus cum eo est,

et clangor victoriæ regis in illo.

²²Deus eduxit illum de Ægypto,

cujus fortitudo similis est rhinocerotis.

²³Non est augurium in Jacob,

nec divinatio in Israël:

temporibus suis dicetur Jacob et Israëli quid operatus sit Deus.

²⁴Ecce populus ut leæna consurget,

et quasi leo erigetur:

non accubabit donec devoret prædam,

et occisorum sanguinem bibat.

²⁵Dixitque Balac ad Balaam: Nec maledicas ei, nec benedicas. ²⁶Et ille ait: Nonne dixi tibi quod quidquid mihi Deus imperaret, hoc facerem? ²⁷Et ait Balac ad eum: Veni, et ducam te ad alium locum: si forte placeat Deo ut inde maledicas eis. ²⁸Cumque duxisset eum super verticem montis Phogor, qui respicit solitudinem, ²⁹dixit ei Balaam: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes. ³⁰Fecit Balac ut Balaam dixerat: imposuitque vitulos et arietes per singulas aras.

24¹Cumque vidisset Balaam quod placeret Domino ut benediceret Israëli, nequaquam abiit ut ante perrexerat, ut augurium quæreret: sed dirigens contra desertum vultum suum, ²et elevans oculos, vidit Israël in tentoriis commorantem per tribus suas: et irruente in se spiritu Dei, ³assumpta parabola, ait:

Dixit Balaam filius Beor:

dixit homo, cujus obturatus est oculus:

⁴dixit auditor sermonum Dei,

qui visionem Omnipotentis intuitus est,

qui cadit, et sic aperiuntur oculi ejus:

⁵Quam pulchra tabernacula tua, Jacob,

et tentoria tua, Israël!

⁶ut valles nemorosæ,

ut horti juxta fluvios irrigui,

ut tabernacula quæ fixit Dominus,

quasi cedri prope aquas.

⁷Fluet aqua de situla ejus,

et semen illius erit in aquas multas.

Tolletur propter Agag, rex ejus,

et auferetur regnum illius.

⁸Deus eduxit illum de Ægypto,

cujus fortitudo similis est rhinocerotis.

Devorabunt gentes hostes illius,

ossaque eorum confringent, et perforabunt sagittis.

⁹Accubans dormivit ut leo,

et quasi leæna, quam suscitare nullus audebit.

Qui benedixerit tibi, erit et ipse benedictus:

qui maledixerit, in maledictione reputabitur.

¹⁰Iratusque Balac contra Balaam, complosis manibus ait: Ad maledicendum inimicis meis vocavi te, quibus e contrario tertio benedixisti: ¹¹revertere ad locum tuum. Decreveram quidem magnifice honorare te, sed Dominus privavit te honore disposito. ¹²Respondit Balaam ad Balac: Nonne nuntiis tuis, quos misisti ad me, dixi: ¹³Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero præterire sermonem Domini Dei mei, ut vel boni quid vel mali proferam ex corde meo: sed quidquid Dominus dixerit, hoc loquar? ¹⁴verumtamen pergens ad populum meum, dabo consilium, quid populus tuus populo huic faciat extremo tempore. ¹⁵Sumpta igitur parabola, rursum ait:

Dixit Balaam filius Beor:

dixit homo, cujus obturatus est oculus:

¹⁶dixit auditor sermonum Dei,

qui novit doctrinam Altissimi,

et visiones Omnipotentis videt,

qui cadens apertos habet oculos:

¹⁷Videbo eum, sed non modo:

intuebor illum, sed non prope.

Orietur stella ex Jacob,

et consurget virga de Israël:

et percutiet duces Moab,

vastabitque omnes filios Seth.

¹⁸Et erit Idumæa possessio ejus:

hæreditas Seir cedet inimicis suis:

Israël vero fortiter aget.

¹⁹De Jacob erit qui dominetur,

et perdat reliquias civitatis.

²⁰Cumque vidisset Amalec, assumens parabolam, ait:

Principium gentium Amalec,

cujus extrema perdentur.

²¹Vidit quoque Cinæum: et assumpta parabola, ait:

Robustum quidem est habitaculum tuum:

sed si in petra posueris nidum tuum,

²²et fueris electus de stirpe Cin,

quamdiu poteris permanere? Assur enim capiet te.

²³Assumptaque parabola iterum locutus est:

Heu! quis victurus est,

quando ista faciet Deus?

²⁴Venient in trieribus de Italia:

superabunt Assyrios, vastabuntque Hebræos, et ad extremum etiam ipsi peribunt.

²⁵Surrexitque Balaam, et reversus est in locum suum: Balac quoque via, qua venerat, rediit.

25¹Morabatur autem eo tempore Israël in Settim, et fornicatus est populus cum filiabus Moab, ²quæ vocaverunt eos ad sacrificia sua. At illi comederunt et adoraverunt deos earum. ³Initiatusque est Israël Beelphegor: et iratus Dominus, ⁴ait ad Moysen: Tolle cunctos principes populi, et suspende eos contra solem in patibulis, ut avertatur furor meus ab Israël. ⁵Dixitque Moyses ad judices Israël: Occidat unusquisque proximos suos, qui initiati sunt Beelphegor. ⁶Et ecce unus de filiis Israël intravit coram fratribus suis ad scortum Madianitidem, vidente Moyse, et omni turba filiorum Israël, qui flebant ante fores tabernaculi.

⁷Quod cum vidisset Phinees filius Eleazari filii Aaron sacerdotis, surrexit de medio multitudinis, et arrepto pugione, ⁸ingressus est post virum Israëlitem in lupanar, et perfodit ambos simul, virum scilicet et mulierem in locis genitalibus. Cessavitque plaga a filiis Israël: ⁹et occisi sunt viginti quatuor millia hominum. ¹⁰Dixitque Dominus ad Moysen: ¹¹Phinees filius Eleazari filii Aaron sacerdotis avertit iram meam a filiis Israël: quia zelo meo commotus est contra eos, ut non ipse delerem filios Israël in zelo meo. ¹²Idcirco loquere ad eum: Ecce do ei pacem fœderis mei, ¹³et erit tam ipsi quam semini ejus pactum sacerdotii sempiternum: quia zelatus est pro Deo suo, et expiavit scelus filiorum Israël. ¹⁴Erat autem nomen viri Israëlitæ, qui occisus est cum Madianitide, Zambri filius Salu, dux de cognatione et tribu Simeonis. ¹⁵Porro mulier Madianitis, quæ pariter interfecta est, vocabatur Cozbi filia Sur principis nobilissimi Madianitarum. ¹⁶Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: ¹⁷Hostes vos sentiant Madianitæ, et percutite eos: ¹⁸quia et ipsi hostiliter egerunt contra vos, et decepere insidiis per idolum Phogor, et Cozbi filiam ducis Madian sororem suam, quæ percussa est in die plagæ pro sacrilegio Phogor.