Numbers 22–25

22¹Profectique castrametati sunt in campestribus Moab, ubi trans Jordanem Jericho sita est. ²Videns autem Balac filius Sephor omnia quæ fecerat Israël Amorrhæo, ³et quod pertimuissent eum Moabitæ, et impetum ejus ferre non possent, ⁴dixit ad majores natu Madian: Ita delebit hic populus omnes, qui in nostris finibus commorantur, quomodo solet bos herbas usque ad radices carpere. Ipse erat eo tempore rex in Moab. ⁵Misit ergo nuntios ad Balaam filium Beor ariolum, qui habitabat super flumen terræ filiorum Ammon, ut vocarent eum, et dicerent: Ecce egressus est populus ex Ægypto, qui operuit superficiem terræ, sedens contra me. ⁶Veni igitur, et maledic populo huic, quia fortior me est: si quomodo possim percutere et ejicere eum de terra mea. Novi enim quod benedictus sit cui benedixeris, et maledictus in quem maledicta congesseris. ⁷Perrexeruntque seniores Moab, et majores natu Madian, habentes divinationis pretium in manibus. Cumque venissent ad Balaam, et narrassent ei omnia verba Balac, ⁸ille respondit: Manete hic nocte, et respondebo quidquid mihi dixerit Dominus. Manentibus illis apud Balaam, venit Deus, et ait ad eum: ⁹Quid sibi volunt homines isti apud te? ¹⁰Respondit: Balac filius Sephor rex Moabitarum misit ad me, ¹¹dicens: Ecce populus qui egressus est de Ægypto, operuit superficiem terræ: veni, et maledic ei, si quomodo possim pugnans abigere eum. ¹²Dixitque Deus ad Balaam: Noli ire cum eis, neque maledicas populo: quia benedictus est. ¹³Qui mane consurgens dixit ad principes: Ite in terram vestram, quia prohibuit me Dominus venire vobiscum. ¹⁴Reversi principes dixerunt ad Balac: Noluit Balaam venire nobiscum.

¹⁵Rursum ille multo plures et nobiliores quam ante miserat, misit. ¹⁶Qui cum venissent ad Balaam, dixerunt: Sic dicit Balac filius Sephor: Ne cuncteris venire ad me: ¹⁷paratus sum honorare te, et quidquid volueris, dabo tibi: veni, et maledic populo isti. ¹⁸Respondit Balaam: Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero immutare verbum Domini Dei mei, ut vel plus, vel minus loquar. ¹⁹Obsecro ut hic maneatis etiam hac nocte, et scire queam quid mihi rursum respondeat Dominus. ²⁰Venit ergo Deus ad Balaam nocte, et ait ei: Si vocare te venerunt homines isti, surge, et vade cum eis: ita dumtaxat, ut quod tibi præcepero, facias. ²¹Surrexit Balaam mane, et strata asina sua profectus est cum eis.

²²Et iratus est Deus. Stetitque angelus Domini in via contra Balaam, qui insidebat asinæ, et duos pueros habebat secum. ²³Cernens asina angelum stantem in via, evaginato gladio, avertit se de itinere, et ibat per agrum. Quam cum verberaret Balaam, et vellet ad semitam reducere, ²⁴stetit angelus in angustiis duarum maceriarum, quibus vineæ cingebantur. ²⁵Quem videns asina, junxit se parieti, et attrivit sedentis pedem. At ille iterum verberabat eam: ²⁶et nihilominus angelus ad locum angustum transiens, ubi nec ad dexteram, nec ad sinistram poterat deviare, obvius stetit. ²⁷Cumque vidisset asina stantem angelum, concidit sub pedibus sedentis: qui iratus, vehementius cædebat fuste latera ejus. ²⁸Aperuitque Dominus os asinæ, et locuta est: Quid feci tibi? cur percutis me ecce jam tertio? ²⁹Respondit Balaam: Quia commeruisti, et illusisti mihi: utinam haberem gladium, ut te percuterem! ³⁰Dixit asina: Nonne animal tuum sum, cui semper sedere consuevisti usque in præsentem diem? dic quid simile umquam fecerim tibi. At ille ait: Numquam. ³¹Protinus aperuit Dominus oculos Balaam, et vidit angelum stantem in via, evaginato gladio, adoravitque eum pronus in terram. ³²Cui angelus: Cur, inquit, tertio verberas asinam tuam? ego veni ut adversarer tibi, quia perversa est via tua, mihique contraria: ³³et nisi asina declinasset de via, dans locum resistenti, te occidissem, et illa viveret.

³⁴Dixit Balaam: Peccavi, nesciens quod tu stares contra me: et nunc si displicet tibi ut vadam, revertar. ³⁵Ait angelus: Vade cum istis, et cave ne aliud quam præcepero tibi loquaris. Ivit igitur cum principibus. ³⁶Quod cum audisset Balac, egressus est in occursum ejus in oppido Moabitarum, quod situm est in extremis finibus Arnon. ³⁷Dixitque ad Balaam: Misi nuntios ut vocarent te: cur non statim venisti ad me? an quia mercedem adventui tuo reddere nequeo? ³⁸Cui ille respondit: Ecce adsum: numquid loqui potero aliud, nisi quod Deus posuerit in ore meo? ³⁹Perrexerunt ergo simul, et venerunt in urbem, quæ in extremis regni ejus finibus erat. ⁴⁰Cumque occidisset Balac boves et oves, misit ad Balaam, et principes qui cum eo erant, munera. ⁴¹Mane autem facto, duxit eum ad excelsa Baal, et intuitus est extremam partem populi.

23¹Dixitque Balaam ad Balac: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes. ²Cumque fecisset juxta sermonem Balaam, imposuerunt simul vitulum et arietem super aram. ³Dixitque Balaam ad Balac: Sta paulisper juxta holocaustum tuum, donec vadam, si forte occurrat mihi Dominus, et quodcumque imperaverit, loquar tibi. ⁴Cumque abiisset velociter, occurrit illi Deus. Locutusque ad eum Balaam: Septem, inquit, aras erexi, et imposui vitulum et arietem desuper. ⁵Dominus autem posuit verbum in ore ejus, et ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris. ⁶Reversus invenit stantem Balac juxta holocaustum suum, et omnes principes Moabitarum: ⁷assumptaque parabola sua, dixit:

De Aram adduxit me Balac

rex Moabitarum, de montibus orientis:

Veni, inquit, et maledic Jacob;

propera, et detestare Israël.

⁸Quomodo maledicam, cui non maledixit Deus?

qua ratione detester, quem Dominus non detestatur?

⁹De summis silicibus videbo eum,

et de collibus considerabo illum.

Populus solus habitabit,

et inter gentes non reputabitur.

¹⁰Quis dinumerare possit pulverem Jacob,

et nosse numerum stirpis Israël?

Moriatur anima mea morte justorum,

et fiant novissima mea horum similia.

¹¹Dixitque Balac ad Balaam: Quid est hoc quod agis? ut malediceres inimicis meis vocavi te, et tu e contrario benedicis eis. ¹²Cui ille respondit: Num aliud possum loqui, nisi quod jusserit Dominus? ¹³Dixit ergo Balac: Veni mecum in alterum locum unde partem Israël videas, et totum videre non possis: inde maledicito ei. ¹⁴Cumque duxisset eum in locum sublimem, super verticem montis Phasga, ædificavit Balaam septem aras, et impositis supra vitulo atque ariete, ¹⁵dixit ad Balac: Sta hic juxta holocaustum tuum, donec ego obvius pergam. ¹⁶Cui cum Dominus occurrisset, posuissetque verbum in ore ejus, ait: Revertere ad Balac, et hæc loqueris ei. ¹⁷Reversus invenit eum stantem juxta holocaustum suum, et principes Moabitarum cum eo. Ad quem Balac: Quid, inquit, locutus est Dominus? ¹⁸At ille, assumpta parabola sua, ait:

Sta, Balac, et ausculta; audi, fili Sephor:

¹⁹non est Deus quasi homo, ut mentiatur,

nec ut filius hominis, ut mutetur.

Dixit ergo, et non faciet?

locutus est, et non implebit?

²⁰Ad benedicendum adductus sum:

benedictionem prohibere non valeo.

²¹Non est idolum in Jacob,

nec videtur simulacrum in Israël.

Dominus Deus ejus cum eo est,

et clangor victoriæ regis in illo.

²²Deus eduxit illum de Ægypto,

cujus fortitudo similis est rhinocerotis.

²³Non est augurium in Jacob,

nec divinatio in Israël:

temporibus suis dicetur Jacob et Israëli quid operatus sit Deus.

²⁴Ecce populus ut leæna consurget,

et quasi leo erigetur:

non accubabit donec devoret prædam,

et occisorum sanguinem bibat.

²⁵Dixitque Balac ad Balaam: Nec maledicas ei, nec benedicas. ²⁶Et ille ait: Nonne dixi tibi quod quidquid mihi Deus imperaret, hoc facerem? ²⁷Et ait Balac ad eum: Veni, et ducam te ad alium locum: si forte placeat Deo ut inde maledicas eis. ²⁸Cumque duxisset eum super verticem montis Phogor, qui respicit solitudinem, ²⁹dixit ei Balaam: Ædifica mihi hic septem aras, et para totidem vitulos, ejusdemque numeri arietes. ³⁰Fecit Balac ut Balaam dixerat: imposuitque vitulos et arietes per singulas aras.

24¹Cumque vidisset Balaam quod placeret Domino ut benediceret Israëli, nequaquam abiit ut ante perrexerat, ut augurium quæreret: sed dirigens contra desertum vultum suum, ²et elevans oculos, vidit Israël in tentoriis commorantem per tribus suas: et irruente in se spiritu Dei, ³assumpta parabola, ait:

Dixit Balaam filius Beor:

dixit homo, cujus obturatus est oculus:

⁴dixit auditor sermonum Dei,

qui visionem Omnipotentis intuitus est,

qui cadit, et sic aperiuntur oculi ejus:

⁵Quam pulchra tabernacula tua, Jacob,

et tentoria tua, Israël!

⁶ut valles nemorosæ,

ut horti juxta fluvios irrigui,

ut tabernacula quæ fixit Dominus,

quasi cedri prope aquas.

⁷Fluet aqua de situla ejus,

et semen illius erit in aquas multas.

Tolletur propter Agag, rex ejus,

et auferetur regnum illius.

⁸Deus eduxit illum de Ægypto,

cujus fortitudo similis est rhinocerotis.

Devorabunt gentes hostes illius,

ossaque eorum confringent, et perforabunt sagittis.

⁹Accubans dormivit ut leo,

et quasi leæna, quam suscitare nullus audebit.

Qui benedixerit tibi, erit et ipse benedictus:

qui maledixerit, in maledictione reputabitur.

¹⁰Iratusque Balac contra Balaam, complosis manibus ait: Ad maledicendum inimicis meis vocavi te, quibus e contrario tertio benedixisti: ¹¹revertere ad locum tuum. Decreveram quidem magnifice honorare te, sed Dominus privavit te honore disposito. ¹²Respondit Balaam ad Balac: Nonne nuntiis tuis, quos misisti ad me, dixi: ¹³Si dederit mihi Balac plenam domum suam argenti et auri, non potero præterire sermonem Domini Dei mei, ut vel boni quid vel mali proferam ex corde meo: sed quidquid Dominus dixerit, hoc loquar? ¹⁴verumtamen pergens ad populum meum, dabo consilium, quid populus tuus populo huic faciat extremo tempore. ¹⁵Sumpta igitur parabola, rursum ait:

Dixit Balaam filius Beor:

dixit homo, cujus obturatus est oculus:

¹⁶dixit auditor sermonum Dei,

qui novit doctrinam Altissimi,

et visiones Omnipotentis videt,

qui cadens apertos habet oculos:

¹⁷Videbo eum, sed non modo:

intuebor illum, sed non prope.

Orietur stella ex Jacob,

et consurget virga de Israël:

et percutiet duces Moab,

vastabitque…