Numbers 20–21

20¹Veneruntque filii Israël et omnis multitudo in desertum Sin, mense primo, et mansit populus in Cades. Mortuaque est ibi Maria, et sepulta in eodem loco. ²Cumque indigeret aqua populus, convenerunt adversum Moysen et Aaron: ³et versi in seditionem, dixerunt: Utinam periissemus inter fratres nostros coram Domino. ⁴Cur eduxistis ecclesiam Domini in solitudinem, ut et nos et nostra jumenta moriamur? ⁵quare nos fecistis ascendere de Ægypto, et adduxistis in locum istum pessimum, qui seri non potest, qui nec ficum gignit, nec vineas, nec malogranata, insuper et aquam non habet ad bibendum? ⁶Ingressusque Moyses et Aaron, dimissa multitudine, tabernaculum fœderis, corruerunt proni in terram, clamaveruntque ad Dominum, atque dixerunt: Domine Deus, audi clamorem hujus populi, et aperi eis thesaurum tuum fontem aquæ vivæ, ut satiati, cesset murmuratio eorum. Et apparuit gloria Domini super eos.

⁷Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: ⁸Tolle virgam, et congrega populum, tu et Aaron frater tuus, et loquimini ad petram coram eis, et illa dabit aquas. Cumque eduxeris aquam de petra, bibet omnis multitudo et jumenta ejus. ⁹Tulit igitur Moyses virgam, quæ erat in conspectu Domini, sicut præceperat ei, ¹⁰congregata multitudine ante petram: dixitque eis: Audite, rebelles et increduli: num de petra hac vobis aquam poterimus ejicere? ¹¹Cumque elevasset Moyses manum, percutiens virga bis silicem, egressæ sunt aquæ largissimæ, ita ut populus biberet et jumenta. ¹²Dixitque Dominus ad Moysen et Aaron: Quia non credidistis mihi, ut sanctificaretis me coram filiis Israël, non introducetis hos populos in terram, quam dabo eis. ¹³Hæc est aqua contradictionis, ubi jurgati sunt filii Israël contra Dominum, et sanctificatus est in eis.

¹⁴Misit interea nuntios Moyses de Cades ad regem Edom, qui dicerent: Hæc mandat frater tuus Israël: Nosti omnem laborem qui apprehendit nos, ¹⁵quomodo descenderint patres nostri in Ægyptum, et habitaverimus ibi multo tempore, afflixerintque nos Ægyptii, et patres nostros: ¹⁶et quomodo clamaverimus ad Dominum, et exaudierit nos, miseritque angelum, qui eduxerit nos de Ægypto. Ecce in urbe Cades, quæ est in extremis finibus tuis, positi, ¹⁷obsecramus ut nobis transire liceat per terram tuam. Non ibimus per agros, nec per vineas; non bibemus aquas de puteis tuis: sed gradiemur via publica, nec ad dexteram nec ad sinistram declinantes, donec transeamus terminos tuos. ¹⁸Cui respondit Edom: Non transibis per me, alioquin armatus occurram tibi. ¹⁹Dixeruntque filii Israël: Per tritam gradiemur viam: et si biberimus aquas tuas, nos et pecora nostra, dabimus quod justum est: nulla erit in pretio difficultas, tantum velociter transeamus. ²⁰At ille respondit: Non transibis. Statimque egressus est obvius, cum infinita multitudine, et manu forti, ²¹nec voluit acquiescere deprecanti, ut concederet transitum per fines suos. Quam ob rem divertit ab eo Israël.

²²Cumque castra movissent de Cades, venerunt in montem Hor, qui est in finibus terræ Edom: ²³ubi locutus est Dominus ad Moysen: ²⁴Pergat, inquit, Aaron ad populos suos: non enim intrabit terram, quam dedi filiis Israël, eo quod incredulus fuerit ori meo, ad aquas contradictionis. ²⁵Tolle Aaron et filium ejus cum eo, et duces eos in montem Hor. ²⁶Cumque nudaveris patrem veste sua, indues ea Eleazarum filium ejus: Aaron colligetur, et morietur ibi. ²⁷Fecit Moyses ut præceperat Dominus: et ascenderunt in montem Hor coram omni multitudine. ²⁸Cumque Aaron spoliasset vestibus suis, induit eis Eleazarum filium ejus. ²⁹Illo mortuo in montis supercilio, descendit cum Eleazaro. ³⁰Omnis autem multitudo videns occubuisse Aaron, flevit super eo triginta diebus per cunctas familias suas.

21¹Quod cum audisset Chananæus rex Arad, qui habitabat ad meridiem, venisse scilicet Israël per exploratorum viam, pugnavit contra illum, et victor existens, duxit ex eo prædam. ²At Israël voto se Domino obligans, ait: Si tradideris populum istum in manu mea, delebo urbes ejus. ³Exaudivitque Dominus preces Israël, et tradidit Chananæum, quem ille interfecit subversis urbibus ejus: et vocavit nomen loci illius Horma, id est, anathema.

⁴Profecti sunt autem et de monte Hor, per viam quæ ducit ad mare Rubrum, ut circumirent terram Edom. Et tædere cœpit populum itineris ac laboris: ⁵locutusque contra Deum et Moysen, ait: Cur eduxisti nos de Ægypto, ut moreremur in solitudine? deest panis, non sunt aquæ: anima nostra jam nauseat super cibo isto levissimo. ⁶Quam ob rem misit Dominus in populum ignitos serpentes, ad quorum plagas et mortes plurimorum, ⁷venerunt ad Moysen, atque dixerunt: Peccavimus, quia locuti sumus contra Dominum et te: ora ut tollat a nobis serpentes. Oravitque Moyses pro populo, ⁸et locutus est Dominus ad eum: Fac serpentem æneum, et pone eum pro signo: qui percussus aspexerit eum, vivet. ⁹Fecit ergo Moyses serpentem æneum, et posuit eum pro signo: quem cum percussi aspicerent, sanabantur.

¹⁰Profectique filii Israël castrametati sunt in Oboth. ¹¹Unde egressi fixere tentoria in Jeabarim, in solitudine quæ respicit Moab contra orientalem plagam. ¹²Et inde moventes, venerunt ad torrentem Zared. ¹³Quem relinquentes castrametati sunt contra Arnon, quæ est in deserto, et prominet in finibus Amorrhæi. Siquidem Arnon terminus est Moab, dividens Moabitas et Amorrhæos. ¹⁴Unde dicitur in libro bellorum Domini:

Sicut fecit in mari Rubro,

sic faciet in torrentibus Arnon.

¹⁵Scopuli torrentium inclinati sunt, ut requiescerent in Ar,

et recumberent in finibus Moabitarum.

¹⁶Ex eo loco apparuit puteus, super quo locutus est Dominus ad Moysen: Congrega populum, et dabo ei aquam. ¹⁷Tunc cecinit Israël carmen istud:

Ascendat puteus.

Concinebant:

¹⁸Puteus, quem foderunt principes

et paraverunt duces multitudinis

in datore legis, et in baculis suis.

De solitudine, Matthana. ¹⁹De Matthana in Nahaliel: de Nahaliel in Bamoth. ²⁰De Bamoth, vallis est in regione Moab, in vertice Phasga, quod respicit contra desertum.

²¹Misit autem Israël nuntios ad Sehon regem Amorrhæorum, dicens: ²²Obsecro ut transire mihi liceat per terram tuam: non declinabimus in agros et vineas; non bibemus aquas ex puteis: via regia gradiemur, donec transeamus terminos tuos. ²³Qui concedere noluit ut transiret Israël per fines suos: quin potius exercitu congregato, egressus est obviam in desertum, et venit in Jasa, pugnavitque contra eum. ²⁴A quo percussus est in ore gladii, et possessa est terra ejus ab Arnon usque Jeboc, et filios Ammon: quia forti præsidio tenebantur termini Ammonitarum. ²⁵Tulit ergo Israël omnes civitates ejus, et habitavit in urbibus Amorrhæi, in Hesebon scilicet, et viculis ejus. ²⁶Urbs Hesebon fuit Sehon regis Amorrhæi, qui pugnavit contra regem Moab: et tulit omnem terram, quæ ditionis illius fuerat usque Arnon. ²⁷Idcirco dicitur in proverbio:

Venite in Hesebon: ædificetur, et construatur civitas Sehon:

²⁸ignis egressus est de Hesebon, flamma de oppido Sehon,

et devoravit Ar Moabitarum, et habitatores excelsorum Arnon.

²⁹Væ tibi Moab; peristi popule Chamos.

Dedit filios ejus in fugam, et filias in captivitatem regi Amorrhæorum Sehon.

³⁰Jugum ipsorum disperiit ad Hesebon usque Dibon:

lassi pervenerunt in Nophe, et usque Medaba.

³¹Habitavit itaque Israël in terra Amorrhæi.

³²Misitque Moyses qui explorarent Jazer: cujus ceperunt viculos, et possederunt habitatores. ³³Verteruntque se, et ascenderunt per viam Basan, et occurrit eis Og, rex Basan, cum omni populo suo, pugnaturus in Edrai. ³⁴Dixitque Dominus ad Moysen: Ne timeas eum, quia in manu tua tradidi illum, et omnem populum ac terram ejus: faciesque illi sicut fecisti Sehon, regi Amorrhæorum habitatori Hesebon. ³⁵Percusserunt igitur et hunc cum filiis suis, universumque populum ejus usque ad internecionem, et possederunt terram illius.