Numbers 15–17

15¹Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: ²Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram habitationis vestræ, quam ego dabo vobis, ³et feceritis oblationem Domino in holocaustum, aut victimam, vota solventes, vel sponte offerentes munera, aut in solemnitatibus vestris adolentes odorem suavitatis Domino, de bobus sive de ovibus: ⁴offeret quicumque immolaverit victimam, sacrificium similæ, decimam partem ephi, conspersæ oleo, quod mensuram habebit quartam partem hin: ⁵et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ dabit in holocaustum sive in victimam. Per agnos singulos ⁶et arietes erit sacrificium similæ duarum decimarum, quæ conspersa sit oleo tertiæ partis hin: ⁷et vinum ad libamentum tertiæ partis ejusdem mensuræ offeret in odorem suavitatis Domino. ⁸Quando vero de bobus feceris holocaustum aut hostiam, ut impleas votum vel pacificas victimas, ⁹dabis per singulos boves similæ tres decimas conspersæ oleo, quod habeat medium mensuræ hin: ¹⁰et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ in oblationem suavissimi odoris Domino. ¹¹Sic facies ¹²per singulos boves et arietes et agnos et hædos. ¹³Tam indigenæ quam peregrini ¹⁴eodem ritu offerent sacrificia. ¹⁵Unum præceptum erit atque judicium tam vobis quam advenis terræ.

¹⁶Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: ¹⁷Loquere filiis Israël, et dices ad eos: ¹⁸Cum veneritis in terram, quam dabo vobis, ¹⁹et comederitis de panibus regionis illius, separabitis primitias Domino ²⁰de cibis vestris. Sicut de areis primitias separatis, ²¹ita et de pulmentis dabitis primitiva Domino.

²²Quod si per ignorantiam præterieritis quidquam horum, quæ locutus est Dominus ad Moysen, ²³et mandavit per eum ad vos, a die qua cœpit jubere et ultra, ²⁴oblitaque fuerit facere multitudo: offeret vitulum de armento, holocaustum in odorem suavissimum Domino, et sacrificium ejus ac liba, ut cæremoniæ postulant, hircumque pro peccato: ²⁵et rogabit sacerdos pro omni multitudine filiorum Israël, et dimittetur eis, quoniam non sponte peccaverunt, nihilominus offerentes incensum Domino pro se et pro peccato atque errore suo: ²⁶et dimittetur universæ plebi filiorum Israël, et advenis qui peregrinantur inter eos: quoniam culpa est omnis populi per ignorantiam. ²⁷Quod si anima una nesciens peccaverit, offeret capram anniculam pro peccato suo: ²⁸et deprecabitur pro ea sacerdos, quod inscia peccaverit coram Domino: impetrabitque ei veniam, et dimittetur illi. ²⁹Tam indigenis quam advenis una lex erit omnium, qui peccaverint ignorantes. ³⁰Anima vero, quæ per superbiam aliquid commiserit, sive civis sit ille, sive peregrinus (quoniam adversus Dominum rebellis fuit), peribit de populo suo: ³¹verbum enim Domini contempsit, et præceptum illius fecit irritum: idcirco delebitur, et portabit iniquitatem suam.

³²Factum est autem, cum essent filii Israël in solitudine, et invenissent hominem colligentem ligna in die sabbati, ³³obtulerunt eum Moysi et Aaron et universæ multitudini. ³⁴Qui recluserunt eum in carcerem, nescientes quid super eo facere deberent. ³⁵Dixitque Dominus ad Moysen: Morte moriatur homo iste: obruat eum lapidibus omnis turba extra castra. ³⁶Cumque eduxissent eum foras, obruerunt lapidibus, et mortuus est, sicut præceperat Dominus.

³⁷Dixit quoque Dominus ad Moysen: ³⁸Loquere filiis Israël, et dices ad eos ut faciant sibi fimbrias per angulos palliorum, ponentes in eis vittas hyacinthinas: ³⁹quas cum viderint, recordentur omnium mandatorum Domini, nec sequantur cogitationes suas et oculos per res varias fornicantes, ⁴⁰sed magis memores præceptorum Domini faciant ea, sintque sancti Deo suo. ⁴¹Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem Deus vester.

16¹Ecce autem Core filius Isaar, filii Caath, filii Levi, et Dathan atque Abiron filii Eliab, Hon quoque filius Pheleth de filiis Ruben, ²surrexerunt contra Moysen, aliique filiorum Israël ducenti quinquaginta viri proceres synagogæ, et qui tempore concilii per nomina vocabantur. ³Cumque stetissent adversum Moysen et Aaron, dixerunt: Sufficiat vobis, quia omnis multitudo sanctorum est, et in ipsis est Dominus: cur elevamini super populum Domini? ⁴Quod cum audisset Moyses, cecidit pronus in faciem: ⁵locutusque ad Core et ad omnem multitudinem: Mane, inquit, notum faciet Dominus qui ad se pertineant, et sanctos applicabit sibi: et quos elegerit, appropinquabunt ei. ⁶Hoc igitur facite: tollat unusquisque thuribula sua, tu Core, et omne concilium tuum: ⁷et hausto cras igne, ponite desuper thymiama coram Domino: et quemcumque elegerit, ipse erit sanctus: multum erigimini filii Levi. ⁸Dixitque rursum ad Core: Audite, filii Levi: ⁹num parum vobis est quod separavit vos Deus Israël ab omni populo, et junxit sibi, ut serviretis ei in cultu tabernaculi, et staretis coram frequentia populi, et ministraretis ei? ¹⁰idcirco ad se fecit accedere te et omnes fratres tuos filios Levi, ut vobis etiam sacerdotium vindicetis, ¹¹et omnis globus tuus stet contra Dominum? quid est enim Aaron ut murmuretis contra eum?

¹²Misit ergo Moyses ut vocaret Dathan et Abiron filios Eliab. Qui responderunt: Non venimus. ¹³Numquid parum est tibi quod eduxisti nos de terra, quæ lacte et melle manabat, ut occideres in deserto, nisi et dominatus fueris nostri? ¹⁴Revera induxisti nos in terram, quæ fluit rivis lactis et mellis, et dedisti nobis possessiones agrorum et vinearum: an et oculos nostros vis eruere? non venimus. ¹⁵Iratusque Moyses valde, ait ad Dominum: Ne respicias sacrificia eorum: tu scis quod ne asellum quidem umquam acceperim ab eis, nec afflixerim quempiam eorum.

¹⁶Dixitque ad Core: Tu, et omnis congregatio tua, state seorsum coram Domino, et Aaron die crastino separatim. ¹⁷Tollite singuli thuribula vestra, et ponite super ea incensum, offerentes Domino ducenta quinquaginta thuribula: Aaron quoque teneat thuribulum suum. ¹⁸Quod cum fecissent, stantibus Moyses et Aaron, ¹⁹et coacervassent adversum eos omnem multitudinem ad ostium tabernaculi, apparuit cunctis gloria Domini. ²⁰Locutusque Dominus ad Moysen et Aaron, ait: ²¹Separamini de medio congregationis hujus, ut eos repente disperdam. ²²Qui ceciderunt proni in faciem, atque dixerunt: Fortissime Deus spirituum universæ carnis, num uno peccante, contra omnes ira tua desæviet? ²³Et ait Dominus ad Moysen: ²⁴Præcipe universo populo ut separetur a tabernaculis Core et Dathan et Abiron.

²⁵Surrexitque Moyses, et abiit ad Dathan et Abiron: et sequentibus eum senioribus Israël, ²⁶dixit ad turbam: Recedite a tabernaculis hominum impiorum, et nolite tangere quæ ad eos pertinent, ne involvamini in peccatis eorum. ²⁷Cumque recessissent a tentoriis eorum per circuitum, Dathan et Abiron egressi stabant in introitu papilionum suorum cum uxoribus et liberis, omnique frequentia. ²⁸Et ait Moyses: In hoc scietis quod Dominus miserit me ut facerem universa quæ cernitis, et non ex proprio ea corde protulerim: ²⁹si consueta hominum morte interierint, et visitaverit eos plaga, qua et ceteri visitari solent, non misit me Dominus: ³⁰sin autem novam rem fecerit Dominus, ut aperiens terra os suum deglutiat eos et omnia quæ ad illos pertinent, descenderintque viventes in infernum, scietis quod blasphemaverint Dominum.

³¹Confestim igitur ut cessavit loqui, dirupta est terra sub pedibus eorum: ³²et aperiens os suum, devoravit illos cum tabernaculis suis et universa substantia eorum, ³³descenderuntque vivi in infernum operti humo, et perierunt de medio multitudinis. ³⁴At vero omnis Israël, qui stabat per gyrum, fugit ad clamorem pereuntium, dicens: Ne forte et nos terra deglutiat. ³⁵Sed et ignis egressus a Domino interfecit ducentos quinquaginta viros, qui offerebant incensum. ³⁶Locutusque est Dominus ad Moysen, dicens: ³⁷Præcipe Eleazaro filio Aaron sacerdoti ut tollat thuribula quæ jacent in incendio, et ignem huc illucque dispergat: quoniam sanctificata sunt ³⁸in mortibus peccatorum: producatque ea in laminas, et affigat altari, eo quod oblatum sit in eis incensum Domino, et sanctificata sint, ut cernant ea pro signo et monimento filii Israël. ³⁹Tulit ergo Eleazar sacerdos thuribula ænea, in quibus obtulerant hi quos incendium devoravit, et produxit ea in laminas, affigens altari: ⁴⁰ut haberent postea filii Israël, quibus commonerentur ne quis accedat alienigena, et qui non est de semine Aaron ad offerendum incensum Domino, ne patiatur sicut passus est Core, et omnis congregatio ejus, loquente Domino ad Moysen.

⁴¹Murmuravit autem omnis multitudo filiorum Israël sequenti die contra Moysen et Aaron, dicens: Vos interfecistis populum Domini. ⁴²Cumque oriretur seditio, et tumultus incresceret, ⁴³Moyses et Aaron fugerunt ad tabernaculum fœderis. Quod, postquam ingressi sunt, operuit nubes, et apparuit gloria Domini. ⁴⁴Dixitque Dominus ad Moysen: ⁴⁵Recedite de medio hujus multitudinis, etiam nunc delebo eos. Cumque jacerent in terra, ⁴⁶dixit Moyses ad Aaron: Tolle thuribulum, et hausto igne de altari, mitte incensum desuper, pergens cito ad populum, ut roges pro eis: jam enim egressa est ira a Domino, et plaga desævit. ⁴⁷Quod cum fecisset Aaron, et cucurrisset ad mediam multitudinem, quam jam vastabat incendium, obtulit thymiama: ⁴⁸et stans inter mortuos ac viventes, pro populo deprecatus est, et plaga cessavit. ⁴⁹Fuerunt autem qui percussi sunt, quatuordecim millia hominum, et septingenti, absque his qui perierant in seditione Core. ⁵⁰Reversusque est Aaron ad Moysen ad ostium tabernaculi fœderis postquam quievit interitus.

17¹Et locutus est Dominus ad Moysen, dicens: ²Loquere ad filios Israël, et accipe ab eis virgas singulas per cognationes suas, a cunctis principibus tribuum, virgas duodecim, et uniuscujusque nomen superscribes virgæ suæ. ³Nomen autem Aaron erit in tribu Levi, et una virga cunctas seorsum familias continebit: ⁴ponesque eas in tabernaculo fœderis coram testimonio, ubi loquar ad te. ⁵Quem ex his elegero, germinabit virga ejus: et cohibebo a me querimonias filiorum Israël, quibus contra vos murmurant. ⁶…