Mark 6–7

6¹Et egressus inde, abiit in patriam suam: et sequebantur eum discipuli sui: ²et facto sabbato cœpit in synagoga docere: et multi audientes admirabantur in doctrina ejus, dicentes: Unde huic hæc omnia? et quæ est sapientia, quæ data est illi, et virtutes tales, quæ per manus ejus efficiuntur? ³Nonne hic est faber, filius Mariæ, frater Jacobi, et Joseph, et Judæ, et Simonis? nonne et sorores ejus hic nobiscum sunt? Et scandalizabantur in illo. ⁴Et dicebat illis Jesus: Quia non est propheta sine honore nisi in patria sua, et in domo sua, et in cognatione sua. ⁵Et non poterat ibi virtutem ullam facere, nisi paucos infirmos impositis manibus curavit: ⁶et mirabatur propter incredulitatem eorum, et circuibat castella in circuitu docens.

⁷Et vocavit duodecim: et cœpit eos mittere binos, et dabat illis potestatem spirituum immundorum. ⁸Et præcepit eis ne quid tollerent in via, nisi virgam tantum: non peram, non panem, neque in zona æs, ⁹sed calceatos sandaliis, et ne induerentur duabus tunicis. ¹⁰Et dicebat eis: Quocumque introieritis in domum, illic manete donec exeatis inde: ¹¹et quicumque non receperint vos, nec audierint vos, exeuntes inde, excutite pulverem de pedibus vestris in testimonium illis. ¹²Et exeuntes prædicabant ut pœnitentiam agerent: ¹³et dæmonia multa ejiciebant, et ungebant oleo multos ægros, et sanabant.

¹⁴Et audivit rex Herodes (manifestum enim factum est nomen ejus), et dicebat: Quia Joannes Baptista resurrexit a mortuis: et propterea virtutes operantur in illo. ¹⁵Alii autem dicebant: Quia Elias est; alii vero dicebant: Quia propheta est, quasi unus ex prophetis. ¹⁶Quo audito Herodes ait: Quem ego decollavi Joannem, hic a mortuis resurrexit. ¹⁷Ipse enim Herodes misit, ac tenuit Joannem, et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. ¹⁸Dicebat enim Joannes Herodi: Non licet tibi habere uxorem fratris tui. ¹⁹Herodias autem insidiabatur illi: et volebat occidere eum, nec poterat. ²⁰Herodes enim metuebat Joannem, sciens eum virum justum et sanctum: et custodiebat eum, et audito eo multa faciebat, et libenter eum audiebat. ²¹Et cum dies opportunus accidisset, Herodes natalis sui cœnam fecit principibus, et tribunis, et primis Galilææ: ²²cumque introisset filia ipsius Herodiadis, et saltasset, et placuisset Herodi, simulque recumbentibus, rex ait puellæ: Pete a me quod vis, et dabo tibi: ²³et juravit illi: Quia quidquid petieris dabo tibi, licet dimidium regni mei. ²⁴Quæ cum exisset, dixit matri suæ: Quid petam? At illa dixit: Caput Joannis Baptistæ. ²⁵Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens: Volo ut protinus des mihi in disco caput Joannis Baptistæ. ²⁶Et contristatus est rex: propter jusjurandum, et propter simul discumbentes, noluit eam contristare: ²⁷sed misso speculatore præcepit afferri caput ejus in disco. Et decollavit eum in carcere, ²⁸et attulit caput ejus in disco: et dedit illud puellæ, et puella dedit matri suæ. ²⁹Quo audito, discipuli ejus venerunt, et tulerunt corpus ejus: et posuerunt illud in monumento.

³⁰Et convenientes Apostoli ad Jesum, renuntiaverunt ei omnia quæ egerant, et docuerant. ³¹Et ait illis: Venite seorsum in desertum locum, et requiescite pusillum. Erant enim qui veniebant et redibant multi: et nec spatium manducandi habebant. ³²Et ascendentes in navim, abierunt in desertum locum seorsum. ³³Et viderunt eos abeuntes, et cognoverunt multi: et pedestres de omnibus civitatibus concurrerunt illuc, et prævenerunt eos. ³⁴Et exiens vidit turbam multam Jesus: et misertus est super eos, quia erant sicut oves non habentes pastorem, et cœpit docere multa. ³⁵Et cum jam hora multa fieret, accesserunt discipuli ejus, dicentes: Desertus est locus hic, et jam hora præteriit: ³⁶dimitte illos, ut euntes in proximas villas et vicos, emant sibi cibos, quos manducent. ³⁷Et respondens ait illis: Date illis vos manducare. Et dixerunt ei: Euntes emamus ducentis denariis panes, et dabimus illis manducare. ³⁸Et dicit eis: Quot panes habetis? ite, et videte. Et cum cognovissent, dicunt: Quinque, et duos pisces. ³⁹Et præcepit illis ut accumbere facerent omnes secundum contubernia super viride fœnum. ⁴⁰Et discubuerunt in partes per centenos et quinquagenos. ⁴¹Et acceptis quinque panibus et duobus piscibus, intuens in cælum, benedixit, et fregit panes, et dedit discipulis suis, ut ponerent ante eos: et duos pisces divisit omnibus. ⁴²Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. ⁴³Et sustulerunt reliquias, fragmentorum duodecim cophinos plenos, et de piscibus. ⁴⁴Erant autem qui manducaverunt quinque millia virorum.

⁴⁵Et statim coëgit discipulos suos ascendere navim, ut præcederent eum trans fretum ad Bethsaidam, dum ipse dimitteret populum. ⁴⁶Et cum dimisisset eos, abiit in montem orare. ⁴⁷Et cum sero esset, erat navis in medio mari et ipse solus in terra. ⁴⁸Et videns eos laborantes in remigando (erat enim ventus contrarius eis) et circa quartam vigiliam noctis venit ad eos ambulans supra mare: et volebat præterire eos. ⁴⁹At illi ut viderunt eum ambulantem supra mare, putaverunt phantasma esse, et exclamaverunt. ⁵⁰Omnes enim viderunt eum, et conturbati sunt. Et statim locutus est cum eis, et dixit eis: Confidite, ego sum: nolite timere. ⁵¹Et ascendit ad illos in navim, et cessavit ventus. Et plus magis intra se stupebant: ⁵²non enim intellexerunt de panibus: erat enim cor eorum obcæcatum. ⁵³Et cum transfretassent, venerunt in terram Genesareth, et applicuerunt. ⁵⁴Cumque egressi essent de navi, continuo cognoverunt eum: ⁵⁵et percurrentes universam regionem illam, cœperunt in grabatis eos, qui se male habebant, circumferre, ubi audiebant eum esse. ⁵⁶Et quocumque introibat, in vicos, vel in villas aut civitates, in plateis ponebant infirmos, et deprecabantur eum, ut vel fimbriam vestimenti ejus tangerent, et quotquot tangebant eum, salvi fiebant.

7¹Et conveniunt ad eum pharisæi, et quidam de scribis, venientes ab Jerosolymis. ²Et cum vidissent quosdam ex discipulis ejus communibus manibus, id est non lotis, manducare panes, vituperaverunt. ³Pharisæi enim, et omnes Judæi, nisi crebro laverint manus, non manducant, tenentes traditionem seniorum: ⁴et a foro nisi baptizentur, non comedunt: et alia multa sunt, quæ tradita sunt illis servare, baptismata calicum, et urceorum, et æramentorum, et lectorum: ⁵et interrogabant eum pharisæi et scribæ: Quare discipuli tui non ambulant juxta traditionem seniorum, sed communibus manibus manducant panem? ⁶At ille respondens, dixit eis: Bene prophetavit Isaias de vobis hypocritis, sicut scriptum est:

Populus hic labiis me honorat,

cor autem eorum longe est a me:

⁷in vanum autem me colunt,

docentes doctrinas, et præcepta hominum.

⁸Relinquentes enim mandatum Dei, tenetis traditionem hominum, baptismata urceorum et calicum: et alia similia his facitis multa. ⁹Et dicebat illis: Bene irritum facitis præceptum Dei, ut traditionem vestram servetis. ¹⁰Moyses enim dixit: Honora patrem tuum, et matrem tuam. Et: Qui maledixerit patri, vel matri, morte moriatur. ¹¹Vos autem dicitis: Si dixerit homo patri, aut matri, Corban (quod est donum) quodcumque ex me, tibi profuerit: ¹²et ultra non dimittitis eum quidquam facere patri suo, aut matri, ¹³rescindentes verbum Dei per traditionem vestram, quam tradidistis: et similia hujusmodi multa facitis.

¹⁴Et advocans iterum turbam, dicebat illis: Audite me omnes, et intelligite. ¹⁵Nihil est extra hominem introiens in eum, quod possit eum coinquinare, sed quæ de homine procedunt illa sunt quæ communicant hominem. ¹⁶Si quis habet aures audiendi, audiat. ¹⁷Et cum introisset in domum a turba, interrogabant eum discipuli ejus parabolam. ¹⁸Et ait illis: Sic et vos imprudentes estis? Non intelligitis quia omne extrinsecus introiens in hominem, non potest eum communicare: ¹⁹quia non intrat in cor ejus, sed in ventrum vadit, et in secessum exit, purgans omnes escas? ²⁰Dicebat autem, quoniam quæ de homine exeunt, illa communicant hominem. ²¹Ab intus enim de corde hominum malæ cogitationes procedunt, adulteria, fornicationes, homicidia, ²²furta, avaritiæ, nequitiæ, dolus, impudicitiæ, oculus malus, blasphemia, superbia, stultitia. ²³Omnia hæc mala ab intus procedunt, et communicant hominem.

²⁴Et inde surgens abiit in fines Tyri et Sidonis: et ingressus domum, neminem voluit scire, et non potuit latere. ²⁵Mulier enim statim ut audivit de eo, cujus filia habebat spiritum immundum, intravit, et procidit ad pedes ejus. ²⁶Erat enim mulier gentilis, Syrophœnissa genere. Et rogabat eum ut dæmonium ejiceret de filia ejus. ²⁷Qui dixit illi: Sine prius saturari filios: non est enim bonum sumere panem filiorum, et mittere canibus. ²⁸At illa respondit, et dixit illi: Utique Domine, nam et catelli comedunt sub mensa de micis puerorum. ²⁹Et ait illi: Propter hunc sermonem vade: exiit dæmonium a filia tua. ³⁰Et cum abiisset domum suam, invenit puellam jacentem supra lectum, et dæmonium exiisse.

³¹Et iterum exiens de finibus Tyri, venit per Sidonem ad mare Galilææ inter medios fines Decapoleos. ³²Et adducunt ei surdum, et mutum, et deprecabantur eum, ut imponat illi manum. ³³Et apprehendens eum de turba seorsum, misit digitos suos in auriculas ejus: et exspuens, tetigit linguam ejus: ³⁴et suspiciens in cælum, ingemuit, et ait illi: Ephphetha, quod est, Adaperire. ³⁵Et statim apertæ sunt aures ejus, et solutum est vinculum linguæ ejus, et loquebatur recte. ³⁶Et præcepit illis ne cui dicerent. Quanto autem eis præcipiebat, tanto magis plus prædicabant: ³⁷et eo amplius admirabantur, dicentes: Bene omnia fecit: et surdos fecit audire, et mutos loqui.