Mark 10–12

10¹Et inde exsurgens venit in fines Judææ ultra Jordanem: et conveniunt iterum turbæ ad eum: et sicut consueverat, iterum docebat illos. ²Et accedentes pharisæi interrogabant eum: Si licet viro uxorem dimittere: tentantes eum. ³At ille respondens, dixit eis: Quid vobis præcepit Moyses? ⁴Qui dixerunt: Moyses permisit libellum repudii scribere, et dimittere. ⁵Quibus respondens Jesus, ait: Ad duritiam cordis vestri scripsit vobis præceptum istud: ⁶ab initio autem creaturæ masculum et feminam fecit eos Deus. ⁷Propter hoc relinquet homo patrem suum et matrem, et adhærebit ad uxorem suam: ⁸et erunt duo in carne una. Itaque jam non sunt duo, sed una caro. ⁹Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet. ¹⁰Et in domo iterum discipuli ejus de eodem interrogaverunt eum. ¹¹Et ait illis: Quicumque dimiserit uxorem suam, et aliam duxerit, adulterium committit super eam. ¹²Et si uxor dimiserit virum suum, et alii nupserit, mœchatur.

¹³Et offerebant illi parvulos ut tangeret illos. Discipuli autem comminabantur offerentibus. ¹⁴Quos cum videret Jesus, indigne tulit, et ait illis: Sinite parvulos venire ad me, et ne prohibueritis eos: talium enim est regnum Dei. ¹⁵Amen dico vobis: Quisquis non receperit regnum Dei velut parvulus, non intrabit in illud. ¹⁶Et complexans eos, et imponens manus super illos, benedicebat eos.

¹⁷Et cum egressus esset in viam, procurrens quidam genu flexo ante eum, rogabat eum: Magister bone, quid faciam ut vitam æternam percipiam? ¹⁸Jesus autem dixit ei: Quid me dicis bonum? nemo bonus, nisi unus Deus. ¹⁹Præcepta nosti: ne adulteres, ne occidas, ne fureris, ne falsum testimonium dixeris, ne fraudem feceris, honora patrem tuum et matrem. ²⁰At ille respondens, ait illi: Magister, hæc omnia observavi a juventute mea. ²¹Jesus autem intuitus eum, dilexit eum, et dixit ei: Unum tibi deest: vade, quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me. ²²Qui contristatus in verbo, abiit mœrens: erat enim habens multas possessiones. ²³Et circumspiciens Jesus, ait discipulis suis: Quam difficile qui pecunias habent, in regnum Dei introibunt! ²⁴Discipuli autem obstupescebant in verbis ejus. At Jesus rursus respondens ait illis: Filioli, quam difficile est, confidentes in pecuniis, in regnum Dei introire! ²⁵Facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum Dei. ²⁶Qui magis admirabantur, dicentes ad semetipsos: Et quis potest salvus fieri? ²⁷Et intuens illos Jesus, ait: Apud homines impossibile est, sed non apud Deum: omnia enim possibilia sunt apud Deum.

²⁸Et cœpit ei Petrus dicere: Ecce nos dimisimus omnia, et secuti sumus te. ²⁹Respondens Jesus, ait: Amen dico vobis: Nemo est qui reliquerit domum, aut fratres, aut sorores, aut patrem, aut matrem, aut filios, aut agros propter me et propter Evangelium, ³⁰qui non accipiat centies tantum, nunc in tempore hoc: domos, et fratres, et sorores, et matres, et filios, et agros, cum persecutionibus, et in sæculo futuro vitam æternam. ³¹Multi autem erunt primi novissimi, et novissimi primi.

³²Erant autem in via ascendentes Jerosolymam: et præcedebat illos Jesus, et stupebant: et sequentes timebant. Et assumens iterum duodecim, cœpit illis dicere quæ essent ei eventura. ³³Quia ecce ascendimus Jerosolymam, et Filius hominis tradetur principibus sacerdotum, et scribis, et senioribus, et damnabunt eum morte, et tradent eum gentibus: ³⁴et illudent ei, et conspuent eum, et flagellabunt eum, et interficient eum: et tertia die resurget.

³⁵Et accedunt ad eum Jacobus et Joannes filii Zebedæi, dicentes: Magister, volumus ut quodcumque petierimus, facias nobis. ³⁶At ille dixit eis: Quid vultis ut faciam vobis? ³⁷Et dixerunt: Da nobis ut unus ad dexteram tuam, et alius ad sinistram tuam sedeamus in gloria tua. ³⁸Jesus autem ait eis: Nescitis quid petatis: potestis bibere calicem, quem ego bibo, aut baptismo, quo ego baptizor, baptizari? ³⁹At illi dixerunt ei: Possumus. Jesus autem ait eis: Calicem quidem, quem ego bibo, bibetis; et baptismo, quo ego baptizor, baptizabimini: ⁴⁰sedere autem ad dexteram meam, vel ad sinistram, non est meum dare vobis, sed quibus paratum est. ⁴¹Et audientes decem, cœperunt indignari de Jacobo et Joanne. ⁴²Jesus autem vocans eos, ait illis: Scitis quia hi, qui videntur principari gentibus, dominantur eis: et principes eorum potestatem habent ipsorum. ⁴³Non ita est autem in vobis, sed quicumque voluerit fieri major, erit vester minister: ⁴⁴et quicumque voluerit in vobis primus esse, erit omnium servus. ⁴⁵Nam et Filius hominis non venit ut ministraretur ei, sed ut ministraret, et daret animam suam redemptionem pro multis.

⁴⁶Et veniunt Jericho: et proficiscente eo de Jericho, et discipulis ejus, et plurima multitudine, filius Timæi Bartimæus cæcus, sedebat juxta viam mendicans. ⁴⁷Qui cum audisset quia Jesus Nazarenus est, cœpit clamare, et dicere: Jesu fili David, miserere mei. ⁴⁸Et comminabantur ei multi ut taceret. At ille multo magis clamabat: Fili David, miserere mei. ⁴⁹Et stans Jesus præcepit illum vocari. Et vocant cæcum, dicentes ei: Animæquior esto: surge, vocat te. ⁵⁰Qui projecto vestimento suo exiliens, venit ad eum. ⁵¹Et respondens Jesus dixit illi: Quid tibi vis faciam? Cæcus autem dixit ei: Rabboni, ut videam. ⁵²Jesus autem ait illi: Vade, fides tua te salvum fecit. Et confestim vidit, et sequebatur eum in via.

11¹Et cum appropinquarent Jerosolymæ et Bethaniæ ad montem Olivarum, mittit duos ex discipulis suis, ²et ait illis: Ite in castellum, quod contra vos est, et statim introëuntes illuc, invenietis pullum ligatum, super quem nemo adhuc hominum sedit: solvite illum, et adducite. ³Et si quis vobis dixerit: Quid facitis? dicite, quia Domino necessarius est: et continuo illum dimittet huc. ⁴Et abeuntes invenerunt pullum ligatum ante januam foris in bivio: et solvunt eum. ⁵Et quidam de illic stantibus dicebant illis: Quid facitis solventes pullum? ⁶Qui dixerunt eis sicut præceperat illis Jesus, et dimiserunt eis. ⁷Et duxerunt pullum ad Jesum: et imponunt illi vestimenta sua, et sedit super eum. ⁸Multi autem vestimenta sua straverunt in via: alii autem frondes cædebant de arboribus, et sternebant in via. ⁹Et qui præibant, et qui sequebantur, clamabant, dicentes: Hosanna: benedictus qui venit in nomine Domini: ¹⁰benedictum quod venit regnum patris nostri David: hosanna in excelsis. ¹¹Et introivit Jerosolymam in templum: et circumspectis omnibus, cum jam vespera esset hora, exiit in Bethaniam cum duodecim.

¹²Et alia die cum exirent a Bethania, esuriit. ¹³Cumque vidisset a longe ficum habentem folia, venit si quid forte inveniret in ea: et cum venisset ad eam, nihil invenit præter folia: non enim erat tempus ficorum. ¹⁴Et respondens dixit ei: Jam non amplius in æternum ex te fructum quisquam manducet. Et audiebant discipuli ejus.

¹⁵Et veniunt in Jerosolymam. Et cum introisset in templum, cœpit ejicere vendentes et ementes in templo: et mensas numulariorum, et cathedras vendentium columbas evertit: ¹⁶et non sinebat ut quisquam transferret vas per templum: ¹⁷et docebat, dicens eis: Nonne scriptum est: Quia domus mea, domus orationis vocabitur omnibus gentibus? vos autem fecistis eam speluncam latronum. ¹⁸Quo audito principes sacerdotum et scribæ, quærebant quomodo eum perderent: timebant enim eum, quoniam universa turba admirabatur super doctrina ejus. ¹⁹Et cum vespera facta esset, egrediebatur de civitate.

²⁰Et cum mane transirent, viderunt ficum aridam factam a radicibus. ²¹Et recordatus Petrus, dixit ei: Rabbi, ecce ficus, cui maledixisti, aruit. ²²Et respondens Jesus ait illis: Habete fidem Dei. ²³Amen dico vobis, quia quicumque dixerit huic monti: Tollere, et mittere in mare, et non hæsitaverit in corde suo, sed crediderit, quia quodcumque dixerit fiat, fiat ei. ²⁴Propterea dico vobis, omnia quæcumque orantes petitis, credite quia accipietis, et evenient vobis. ²⁵Et cum stabitis ad orandum, dimittite si quid habetis adversus aliquem: ut et Pater vester, qui in cælis est, dimittat vobis peccata vestra. ²⁶Quod si vos non dimiseritis: nec Pater vester, qui in cælis est, dimittet vobis peccata vestra.

²⁷Et veniunt rursus Jerosolymam. Et cum ambularet in templo, accedunt ad eum summi sacerdotes, et scribæ, et seniores: ²⁸et dicunt ei: In qua potestate hæc facis? et quis dedit tibi hanc potestatem ut ista facias? ²⁹Jesus autem respondens, ait illis: Interrogabo vos et ego unum verbum, et respondete mihi: et dicam vobis in qua potestate hæc faciam. ³⁰Baptismus Joannis, de cælo erat, an ex hominibus? Respondete mihi. ³¹At illi cogitabant secum, dicentes: Si dixerimus: De cælo, dicet: Quare non credidistis ei? ³²Si dixerimus: Ex hominibus, timemus populum: omnes enim habebant Joannem quia vere propheta esset. ³³Et respondentes dicunt Jesu: Nescimus. Et respondens Jesus ait illis: Neque ego dico vobis in qua potestate hæc faciam.

12¹Et cœpit illis in parabolis loqui: Vineam pastinavit homo, et circumdedit sepem, et fodit lacum, et ædificavit turrim, et locavit eam agricolis, et peregre profectus est. ²Et misit ad agricolas in tempore servum ut ab agricolis acciperet de fructu vineæ. ³Qui apprehensum eum ceciderunt, et dimiserunt vacuum. ⁴Et iterum misit ad illos alium servum: et illum in capite vulneraverunt, et contumeliis affecerunt. ⁵Et rursum alium misit, et illum occiderunt: et plures alios: quosdam cædentes, alios vero occidentes. ⁶Adhuc ergo unum habens filium carissimum, et illum misit ad eos novissimum, dicens: Quia reverebuntur filium meum. ⁷Coloni autem dixerunt ad invicem: Hic est hæres: venite, occidamus eum: et nostra erit hæreditas. ⁸Et apprehendentes eum, occiderunt: et ejecerunt extra vineam. ⁹Quid ergo faciet dominus vineæ? Veniet, et perdet colonos, et dabit vineam aliis. ¹⁰Nec scripturam hanc legistis: Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic factus est in caput anguli: ¹¹a Domino factum est istud, et est mirabile in oculis nostris? ¹²Et quærebant eum tenere: et timuerunt…