Luke 9–19

9¹Convocatis autem duodecim Apostolis, dedit illis virtutem et potestatem super omnia dæmonia, et ut languores curarent. ²Et misit illos prædicare regnum Dei, et sanare infirmos. ³Et ait ad illos: Nihil tuleritis in via, neque virgam, neque peram, neque panem, neque pecuniam, neque duas tunicas habeatis. ⁴Et in quamcumque domum intraveritis, ibi manete, et inde ne exeatis. ⁵Et quicumque non receperint vos: exeuntes de civitate illa, etiam pulverem pedum vestrorum excutite in testimonium supra illos. ⁶Egressi autem circuibant per castella evangelizantes, et curantes ubique.

⁷Audivit autem Herodes tetrarcha omnia quæ fiebant ab eo, et hæsitabat eo quod diceretur ⁸a quibusdam: Quia Joannes surrexit a mortuis: a quibusdam vero: Quia Elias apparuit: ab aliis autem: Quia propheta unus de antiquis surrexit. ⁹Et ait Herodes: Joannem ego decollavi: quis est autem iste, de quo ego talia audio? Et quærebat videre eum.

¹⁰Et reversi Apostoli, narraverunt illi quæcumque fecerunt: et assumptis illis secessit seorsum in locum desertum, qui est Bethsaidæ. ¹¹Quod cum cognovissent turbæ, secutæ sunt illum: et excepit eos, et loquebatur illis de regno Dei, et eos, qui cura indigebant, sanabat. ¹²Dies autem cœperat declinare, et accedentes duodecim dixerunt illi: Dimitte turbas, ut euntes in castella villasque quæ circa sunt, divertant, et inveniant escas: quia hic in loco deserto sumus. ¹³Ait autem ad illos: Vos date illis manducare. At illi dixerunt: Non sunt nobis plus quam quinque panes et duo pisces: nisi forte nos eamus, et emamus in omnem hanc turbam escas. ¹⁴Erant autem fere viri quinque millia. Ait autem ad discipulos suos: Facite illos discumbere per convivia quinquagenos. ¹⁵Et ita fecerunt: et discumbere fecerunt omnes. ¹⁶Acceptis autem quinque panibus et duobus piscibus, respexit in cælum, et benedixit illis: et fregit, et distribuit discipulis suis, ut ponerent ante turbas. ¹⁷Et manducaverunt omnes, et saturati sunt. Et sublatum est quod superfuit illis, fragmentorum cophini duodecim.

¹⁸Et factum est cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli: et interrogavit illos, dicens: Quem me dicunt esse turbæ? ¹⁹At illi responderunt, et dixerunt: Joannem Baptistam, alii autem Eliam, alii vero unus propheta de prioribus surrexit. ²⁰Dixit autem illis: Vos autem quem me esse dicitis? Respondens Simon Petrus, dixit: Christum Dei. ²¹At ille increpans illos, præcepit ne cui dicerent hoc, ²²dicens: Quia oportet Filium hominis multa pati, et reprobari a senioribus, et principibus sacerdotum, et scribis, et occidi, et tertia die resurgere.

²³Dicebat autem ad omnes: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam quotidie, et sequatur me. ²⁴Qui enim voluerit animam suam salvam facere, perdet illam: nam qui perdiderit animam suam propter me, salvam faciet illam. ²⁵Quid enim proficit homo, si lucretur universum mundum, se autem ipsum perdat, et detrimentum sui faciat? ²⁶Nam qui me erubuerit, et meos sermones: hunc Filius hominis erubescet cum venerit in majestate sua, et Patris, et sanctorum angelorum. ²⁷Dico autem vobis vere: sunt aliqui hic stantes, qui non gustabunt mortem donec videant regnum Dei.

²⁸Factum est autem post hæc verba fere dies octo, et assumpsit Petrum, et Jacobum, et Joannem, et ascendit in montem ut oraret. ²⁹Et facta est, dum oraret, species vultus ejus altera: et vestitus ejus albus et refulgens. ³⁰Et ecce duo viri loquebantur cum illo. Erant autem Moyses et Elias, ³¹visi in majestate: et dicebant excessum ejus, quem completurus erat in Jerusalem. ³²Petrus vero, et qui cum illo erant, gravati erant somno. Et evigilantes viderunt majestatem ejus, et duos viros qui stabant cum illo. ³³Et factum est cum discederent ab illo, ait Petrus ad Jesum: Præceptor, bonum est nos hic esse: et faciamus tria tabernacula, unum tibi, et unum Moysi, et unum Eliæ: nesciens quid diceret. ³⁴Hæc autem illo loquente, facta est nubes, et obumbravit eos: et timuerunt, intrantibus illis in nubem. ³⁵Et vox facta est de nube, dicens: Hic est Filius meus dilectus, ipsum audite. ³⁶Et dum fieret vox, inventus est Jesus solus. Et ipsi tacuerunt, et nemini dixerunt in illis diebus quidquam ex his quæ viderant.

³⁷Factum est autem in sequenti die, descendentibus illis de monte, occurrit illis turba multa. ³⁸Et ecce vir de turba exclamavit, dicens: Magister, obsecro te, respice in filium meum quia unicus est mihi: ³⁹et ecce spiritus apprehendit eum, et subito clamat, et elidit, et dissipat eum cum spuma, et vix discedit dilanians eum: ⁴⁰et rogavi discipulos tuos ut ejicerent illum, et non potuerunt. ⁴¹Respondens autem Jesus, dixit: O generatio infidelis, et perversa, usquequo ero apud vos, et patiar vos? adduc huc filium tuum. ⁴²Et cum accederet, elisit illum dæmonium, et dissipavit. ⁴³Et increpavit Jesus spiritum immundum, et sanavit puerum, et reddidit illum patri ejus.

⁴⁴Stupebant autem omnes in magnitudine Dei: omnibusque mirantibus in omnibus quæ faciebat, dixit ad discipulos suos: Ponite vos in cordibus vestris sermones istos: Filius enim hominis futurum est ut tradatur in manus hominum. ⁴⁵At illi ignorabant verbum istud, et erat velatum ante eos ut non sentirent illud: et timebant eum interrogare de hoc verbo.

⁴⁶Intravit autem cogitatio in eos quis eorum major esset. ⁴⁷At Jesus videns cogitationes cordis illorum, apprehendit puerum, et statuit illum secus se, ⁴⁸et ait illis: Quicumque susceperit puerum istum in nomine meo, me recipit: et quicumque me receperit, recipit eum qui me misit. Nam qui minor est inter vos omnes, hic major est.

⁴⁹Respondens autem Joannes dixit: Præceptor, vidimus quemdam in nomine tuo ejicientem dæmonia, et prohibuimus eum: quia non sequitur nobiscum. ⁵⁰Et ait ad illum Jesus: Nolite prohibere: qui enim non est adversum vos, pro vobis est.

⁵¹Factum est autem dum complerentur dies assumptionis ejus, et ipse faciem suam firmavit ut iret in Jerusalem. ⁵²Et misit nuntios ante conspectum suum: et euntes intraverunt in civitatem Samaritanorum ut parerent illi. ⁵³Et non receperunt eum, quia facies ejus erat euntis in Jerusalem. ⁵⁴Cum vidissent autem discipuli ejus Jacobus et Joannes, dixerunt: Domine, vis dicimus ut ignis descendat de cælo, et consumat illos? ⁵⁵Et conversus increpavit illos, dicens: Nescitis cujus spiritus estis. ⁵⁶Filius hominis non venit animas perdere, sed salvare. Et abierunt in aliud castellum.

⁵⁷Factum est autem: ambulantibus illis in via, dixit quidam ad illum: Sequar te quocumque ieris. ⁵⁸Dixit illi Jesus: Vulpes foveas habent, et volucres cæli nidos: Filius autem hominis non habet ubi caput reclinet. ⁵⁹Ait autem ad alterum: Sequere me: ille autem dixit: Domine, permitte mihi primum ire, et sepelire patrem meum. ⁶⁰Dixitque ei Jesus: Sine ut mortui sepeliant mortuos suos: tu autem vade, et annuntia regnum Dei. ⁶¹Et ait alter: Sequar te Domine, sed permitte mihi primum renuntiare his quæ domi sunt. ⁶²Ait ad illum Jesus: Nemo mittens manum suam ad aratrum, et respiciens retro, aptus est regno Dei.

10¹Post hæc autem designavit Dominus et alios septuaginta duos: et misit illos binos ante faciem suam in omnem civitatem et locum, quo erat ipse venturus. ²Et dicebat illis: Messis quidem multa, operarii autem pauci. Rogate ergo dominum messis ut mittat operarios in messem suam. ³Ite: ecce ego mitto vos sicut agnos inter lupos. ⁴Nolite portare sacculum, neque peram, neque calceamenta, et neminem per viam salutaveritis. ⁵In quamcumque domum intraveritis, primum dicite: Pax huic domui: ⁶et si ibi fuerit filius pacis, requiescet super illum pax vestra: sin autem, ad vos revertetur. ⁷In eadem autem domo manete, edentes et bibentes quæ apud illos sunt: dignus est enim operarius mercede sua. Nolite transire de domo in domum. ⁸Et in quamcumque civitatem intraveritis, et susceperint vos, manducate quæ apponuntur vobis: ⁹et curate infirmos, qui in illa sunt, et dicite illis: Appropinquavit in vos regnum Dei. ¹⁰In quamcumque autem civitatem intraveritis, et non susceperint vos, exeuntes in plateas ejus, dicite: ¹¹Etiam pulverem, qui adhæsit nobis de civitate vestra, extergimus in vos: tamen hoc scitote, quia appropinquavit regnum Dei. ¹²Dico vobis, quia Sodomis in die illa remissius erit, quam illi civitati.

¹³Væ tibi Corozain! væ tibi Bethsaida! quia si in Tyro et Sidone factæ fuissent virtutes quæ factæ sunt in vobis, olim in cilicio et cinere sedentes pœniterent. ¹⁴Verumtamen Tyro et Sidoni remissius erit in judicio, quam vobis. ¹⁵Et tu Capharnaum, usque ad cælum exaltata, usque ad infernum demergeris. ¹⁶Qui vos audit, me audit: et qui vos spernit, me spernit. Qui autem me spernit, spernit eum qui misit me.

¹⁷Reversi sunt autem septuaginta duo cum gaudio, dicentes: Domine, etiam dæmonia subjiciuntur nobis in nomine tuo. ¹⁸Et ait illis: Videbam Satanam sicut fulgur de cælo cadentem. ¹⁹Ecce dedi vobis potestatem calcandi supra serpentes, et scorpiones, et super omnem virtutem inimici: et nihil vobis nocebit. ²⁰Verumtamen in hoc nolite gaudere quia spiritus vobis subjiciuntur: gaudete autem, quod nomina vestra scripta sunt in cælis.

²¹In ipsa hora exsultavit Spiritu Sancto, et dixit: Confiteor tibi Pater, Domine cæli et terræ, quod abscondisti hæc a sapientibus et prudentibus, et revelasti ea parvulis. Etiam Pater: quoniam sic placuit ante te. ²²Omnia mihi tradita sunt a Patre meo. Et nemo scit quis sit Filius, nisi Pater: et quis sit Pater, nisi Filius, et cui voluerit Filius revelare. ²³Et conversus ad discipulos suos, dixit: Beati oculi qui vident quæ vos videtis. ²⁴Dico enim vobis quod multi prophetæ et reges voluerunt videre quæ vos videtis, et non viderunt: et audire quæ auditis, et non audierunt.

²⁵Et ecce quidam legisperitus surrexit tentans illum, et dicens: Magister, quid faciendo vitam æternam possidebo? ²⁶At ille dixit ad eum: In lege quid scriptum est? quomodo legis? ²⁷Ille respondens dixit: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, et ex tota anima tua, et ex omnibus viribus tuis, et ex…