Luke 17–19

17¹Et ait ad discipulos suos: Impossibile est ut non veniant scandala: væ autem illi per quem veniunt. ²Utilius est illi si lapis molaris imponatur circa collum ejus, et projiciatur in mare quam ut scandalizet unum de pusillis istis. ³Attendite vobis: Si peccaverit in te frater tuus, increpa illum: et si pœnitentiam egerit, dimitte illi. ⁴Et si septies in die peccaverit in te, et septies in die conversus fuerit ad te, dicens: Pœnitet me, dimitte illi. ⁵Et dixerunt apostoli Domino: Adauge nobis fidem. ⁶Dixit autem Dominus: Si habueritis fidem sicut granum sinapis, dicetis huic arbori moro: Eradicare, et transplantare in mare, et obediet vobis. ⁷Quis autem vestrum habens servum arantem aut pascentem, qui regresso de agro dicat illi: Statim transi, recumbe: ⁸et non dicat ei: Para quod cœnem, et præcinge te, et ministra mihi donec manducem, et bibam, et post hæc tu manducabis, et bibes? ⁹Numquid gratiam habet servo illi, quia fecit quæ ei imperaverat? ¹⁰non puto. Sic et vos cum feceritis omnia quæ præcepta sunt vobis, dicite: Servi inutiles sumus: quod debuimus facere, fecimus.

¹¹Et factum est, dum iret in Jerusalem, transibat per mediam Samariam et Galilæam. ¹²Et cum ingrederetur quoddam castellum, occurrerunt ei decem viri leprosi, qui steterunt a longe: ¹³et levaverunt vocem, dicentes: Jesu præceptor, miserere nostri. ¹⁴Quos ut vidit, dixit: Ite, ostendite vos sacerdotibus. Et factum est, dum irent, mundati sunt. ¹⁵Unus autem ex illis, ut vidit quia mundatus est, regressus est, cum magna voce magnificans Deum, ¹⁶et cecidit in faciem ante pedes ejus, gratias agens: et hic erat Samaritanus. ¹⁷Respondens autem Jesus, dixit: Nonne decem mundati sunt? et novem ubi sunt? ¹⁸Non est inventus qui rediret, et daret gloriam Deo, nisi hic alienigena. ¹⁹Et ait illi: Surge, vade: quia fides tua te salvum fecit.

²⁰Interrogatus autem a pharisæis: Quando venit regnum Dei? respondens eis, dixit: Non venit regnum Dei cum observatione: ²¹neque dicent: Ecce hic, aut ecce illic. Ecce enim regnum Dei intra vos est. ²²Et ait ad discipulos suos: Venient dies quando desideretis videre unum diem Filii hominis, et non videbitis. ²³Et dicent vobis: Ecce hic, et ecce illic. Nolite ire, neque sectemini: ²⁴nam, sicut fulgur coruscans de sub cælo in ea quæ sub cælo sunt, fulget: ita erit Filius hominis in die sua. ²⁵Primum autem oportet illum multa pati, et reprobari a generatione hac. ²⁶Et sicut factum est in diebus Noë, ita erit et in diebus Filii hominis: ²⁷edebant et bibebant: uxores ducebant et dabantur ad nuptias, usque in diem, qua intravit Noë in arcam: et venit diluvium, et perdidit omnes. ²⁸Similiter sicut factum est in diebus Lot: edebant et bibebant, emebant et vendebant, plantabant et ædificabant: ²⁹qua die autem exiit Lot a Sodomis, pluit ignem et sulphur de cælo, et omnes perdidit: ³⁰secundum hæc erit qua die Filius hominis revelabitur. ³¹In illa hora, qui fuerit in tecto, et vasa ejus in domo, ne descendat tollere illa: et qui in agro, similiter non redeat retro. ³²Memores estote uxoris Lot. ³³Quicumque quæsierit animam suam salvam facere, perdet illam: et quicumque perdiderit illam, vivificabit eam. ³⁴Dico vobis: In illa nocte erunt duo in lecto uno: unus assumetur, et alter relinquetur: ³⁵duæ erunt molentes in unum: una assumetur, et altera relinquetur: duo in agro: unus assumetur, et alter relinquetur. ³⁶Respondentes dicunt illi: Ubi Domine? ³⁷Qui dixit illis: Ubicumque fuerit corpus, illuc congregabuntur et aquilæ.

18¹Dicebat autem et parabolam ad illos, quoniam oportet semper orare et non deficere, ²dicens: Judex quidam erat in quadam civitate, qui Deum non timebat, et hominem non reverebatur. ³Vidua autem quædam erat in civitate illa, et veniebat ad eum, dicens: Vindica me de adversario meo. ⁴Et nolebat per multum tempus. Post hæc autem dixit intra se: Etsi Deum non timeo, nec hominem revereor: ⁵tamen quia molesta est mihi hæc vidua, vindicabo illam, ne in novissimo veniens sugillet me. ⁶Ait autem Dominus: Audite quid judex iniquitatis dicit: ⁷Deus autem non faciet vindictam electorum suorum clamantium ad se die ac nocte, et patientiam habebit in illis? ⁸Dico vobis quia cito faciet vindictam illorum. Verumtamen Filius hominis veniens, putas, inveniet fidem in terra?

⁹Dixit autem et ad quosdam qui in se confidebant tamquam justi, et aspernabantur ceteros, parabolam istam: ¹⁰Duo homines ascenderunt in templum ut orarent: unus pharisæus et alter publicanus. ¹¹Pharisæus stans, hæc apud se orabat: Deus, gratias ago tibi, quia non sum sicut ceteri hominum: raptores, injusti, adulteri, velut etiam hic publicanus: ¹²jejuno bis in sabbato, decimas do omnium quæ possideo. ¹³Et publicanus a longe stans, nolebat nec oculos ad cælum levare: sed percutiebat pectus suum, dicens: Deus propitius esto mihi peccatori. ¹⁴Dico vobis, descendit hic justificatus in domum suam ab illo: quia omnis qui se exaltat, humiliabitur, et qui se humiliat, exaltabitur.

¹⁵Afferebant autem ad illum et infantes, ut eos tangeret. Quod cum viderent discipuli, increpabant illos. ¹⁶Jesus autem convocans illos, dixit: Sinite pueros venire ad me, et nolite vetare eos: talium est enim regnum Dei. ¹⁷Amen dico vobis, quicumque non acceperit regnum Dei sicut puer, non intrabit in illud.

¹⁸Et interrogavit eum quidam princeps, dicens: Magister bone, quid faciens vitam æternam possidebo? ¹⁹Dixit autem ei Jesus: Quid me dicis bonum? nemo bonus nisi solus Deus. ²⁰Mandata nosti: non occides; non mœchaberis; non furtum facies; non falsum testimonium dices; honora patrem tuum et matrem. ²¹Qui ait: Hæc omnia custodivi a juventute mea. ²²Quo audito, Jesus ait ei: Adhuc unum tibi deest: omnia quæcumque habes vende, et da pauperibus, et habebis thesaurum in cælo: et veni, sequere me. ²³His ille auditis, contristatus est: quia dives erat valde. ²⁴Videns autem Jesus illum tristem factum, dixit: Quam difficile, qui pecunias habent, in regnum Dei intrabunt! ²⁵facilius est enim camelum per foramen acus transire quam divitem intrare in regnum Dei. ²⁶Et dixerunt qui audiebant: Et quis potest salvus fieri? ²⁷Ait illis: Quæ impossibilia sunt apud homines, possibilia sunt apud Deum. ²⁸Ait autem Petrus: Ecce nos dimisimus omnia et secuti sumus te. ²⁹Qui dixit eis: Amen dico vobis, nemo est qui reliquit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios propter regnum Dei, ³⁰et non recipiat multo plura in hoc tempore, et in sæculo venturo vitam æternam.

³¹Assumpsit autem Jesus duodecim, et ait illis: Ecce ascendimus Jerosolymam, et consummabuntur omnia quæ scripta sunt per prophetas de Filio hominis: ³²tradetur enim gentibus, et illudetur, et flagellabitur, et conspuetur: ³³et postquam flagellaverint, occident eum, et tertia die resurget. ³⁴Et ipsi nihil horum intellexerunt, et erat verbum istud absconditum ab eis, et non intelligebant quæ dicebantur.

³⁵Factum est autem, cum appropinquaret Jericho, cæcus quidam sedebat secus viam, mendicans. ³⁶Et cum audiret turbam prætereuntem, interrogabat quid hoc esset. ³⁷Dixerunt autem ei quod Jesus Nazarenus transiret. ³⁸Et clamavit, dicens: Jesu, fili David, miserere mei. ³⁹Et qui præibant, increpabant eum ut taceret. Ipse vero multo magis clamabat: Fili David, miserere mei. ⁴⁰Stans autem Jesus jussit illum adduci ad se. Et cum appropinquasset, interrogavit illum, ⁴¹dicens: Quid tibi vis faciam? At ille dixit: Domine, ut videam. ⁴²Et Jesus dixit illi: Respice, fides tua te salvum fecit. ⁴³Et confestim vidit, et sequebatur illum magnificans Deum. Et omnis plebs ut vidit, dedit laudem Deo.

19¹Et ingressus perambulabat Jericho. ²Et ecce vir nomine Zachæus: et hic princeps erat publicanorum, et ipse dives: ³et quærebat videre Jesum, quis esset: et non poterat præ turba, quia statura pusillus erat. ⁴Et præcurrens ascendit in arborem sycomorum ut videret eum: quia inde erat transiturus. ⁵Et cum venisset ad locum, suspiciens Jesus vidit illum, et dixit ad eum: Zachæe, festinans descende: quia hodie in domo tua oportet me manere. ⁶Et festinans descendit, et excepit illum gaudens. ⁷Et cum viderent omnes, murmurabant, dicentes quod ad hominem peccatorem divertisset. ⁸Stans autem Zachæus, dixit ad Dominum: Ecce dimidium bonorum meorum, Domine, do pauperibus: et si quid aliquem defraudavi, reddo quadruplum. ⁹Ait Jesus ad eum: Quia hodie salus domui huic facta est: eo quod et ipse filius sit Abrahæ. ¹⁰Venit enim Filius hominis quærere, et salvum facere quod perierat.

¹¹Hæc illis audientibus adjiciens, dixit parabolam, eo quod esset prope Jerusalem: et quia existimarent quod confestim regnum Dei manifestaretur. ¹²Dixit ergo: Homo quidam nobilis abiit in regionem longinquam accipere sibi regnum, et reverti. ¹³Vocatis autem decem servis suis, dedit eis decem mnas, et ait ad illos: Negotiamini dum venio. ¹⁴Cives autem ejus oderant eum: et miserunt legationem post illum, dicentes: Nolumus hunc regnare super nos. ¹⁵Et factum est ut rediret accepto regno: et jussit vocari servos, quibus dedit pecuniam, ut sciret quantum quisque negotiatus esset. ¹⁶Venit autem primus dicens: Domine, mna tua decem mnas acquisivit. ¹⁷Et ait illi: Euge bone serve, quia in modico fuisti fidelis, eris potestatem habens super decem civitates. ¹⁸Et alter venit, dicens: Domine, mna tua fecit quinque mnas. ¹⁹Et huic ait: Et tu esto super quinque civitates. ²⁰Et alter venit, dicens: Domine, ecce mna tua, quam habui repositam in sudario: ²¹timui enim te, quia homo austerus es: tollis quod non posuisti, et metis quod non seminasti. ²²Dicit ei: De ore tuo te judico, serve nequam. Sciebas quod ego homo austerus sum, tollens quod non posui, et metens quod non seminavi: ²³et quare non dedisti pecuniam meam ad mensam, ut ego veniens cum usuris utique exegissem illam? ²⁴Et astantibus dixit: Auferte ab illo mnam, et date illi qui decem mnas habet. ²⁵Et dixerunt ei: Domine, habet decem mnas. ²⁶Dico autem vobis, quia omni habenti dabitur, et abundabit: ab eo autem qui non habet, et quod habet…