Luke 12–14

12¹Multis autem turbis circumstantibus, ita ut se invicem conculcarent, cœpit dicere ad discipulos suos: Attendite a fermento pharisæorum, quod est hypocrisis. ²Nihil autem opertum est, quod non reveletur: neque absconditum, quod non sciatur. ³Quoniam quæ in tenebris dixistis, in lumine dicentur: et quod in aurem locuti estis in cubiculis, prædicabitur in tectis.

⁴Dico autem vobis amicis meis: Ne terreamini ab his qui occidunt corpus, et post hæc non habent amplius quid faciant. ⁵Ostendam autem vobis quem timeatis: timete eum qui, postquam occiderit, habet potestatem mittere in gehennam: ita dico vobis, hunc timete. ⁶Nonne quinque passeres veneunt dipondio, et unus ex illis non est in oblivione coram Deo? ⁷sed et capilli capitis vestri omnes numerati sunt. Nolite ergo timere: multis passeribus pluris estis vos.

⁸Dico autem vobis: Omnis quicumque confessus fuerit me coram hominibus, et Filius hominis confitebitur illum coram angelis Dei: ⁹qui autem negaverit me coram hominibus, negabitur coram angelis Dei. ¹⁰Et omnis qui dicit verbum in Filium hominis, remittetur illi: ei autem qui in Spiritum Sanctum blasphemaverit, non remittetur. ¹¹Cum autem inducent vos in synagogas, et ad magistratus, et potestates, nolite solliciti esse qualiter, aut quid respondeatis, aut quid dicatis. ¹²Spiritus enim Sanctus docebit vos in ipsa hora quid oporteat vos dicere. ¹³Ait autem ei quidam de turba: Magister, dic fratri meo ut dividat mecum hæreditatem. ¹⁴At ille dixit illi: Homo, quis me constituit judicem, aut divisorem super vos?

¹⁵Dixitque ad illos: Videte, et cavete ab omni avaritia: quia non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet. ¹⁶Dixit autem similitudinem ad illos, dicens: Hominis cujusdam divitis uberes fructus ager attulit: ¹⁷et cogitabat intra se dicens: Quid faciam, quia non habeo quo congregem fructus meos? ¹⁸Et dixit: Hoc faciam: destruam horrea mea, et majora faciam: et illuc congregabo omnia quæ nata sunt mihi, et bona mea, ¹⁹et dicam animæ meæ: Anima, habes multa bona posita in annos plurimos: requiesce, comede, bibe, epulare. ²⁰Dixit autem illi Deus: Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te: quæ autem parasti, cujus erunt? ²¹Sic est qui sibi thesaurizat, et non est in Deum dives.

²²Dixitque ad discipulos suos: Ideo dico vobis, nolite solliciti esse animæ vestræ quid manducetis, neque corpori quid induamini. ²³Anima plus est quam esca, et corpus plus quam vestimentum. ²⁴Considerate corvos, quia non seminant, neque metunt, quibus non est cellarium, neque horreum, et Deus pascit illos. Quanto magis vos pluris estis illis? ²⁵Quis autem vestrum cogitando potest adjicere ad staturam suam cubitum unum? ²⁶Si ergo neque quod minimum est potestis, quid de ceteris solliciti estis? ²⁷Considerate lilia quomodo crescunt: non laborant, neque nent: dico autem vobis, nec Salomon in omni gloria sua vestiebatur sicut unum ex istis. ²⁸Si autem fœnum, quod hodie est in agro, et cras in clibanum mittitur, Deus sic vestit: quanto magis vos pusillæ fidei? ²⁹Et vos nolite quærere quid manducetis, aut quid bibatis: et nolite in sublime tolli: ³⁰hæc enim omnia gentes mundi quærunt. Pater autem vester scit quoniam his indigetis. ³¹Verumtamen quærite primum regnum Dei, et justitiam ejus: et hæc omnia adjicientur vobis. ³²Nolite timere pusillus grex, quia complacuit Patri vestro dare vobis regnum. ³³Vendite quæ possidetis, et date eleemosynam. Facite vobis sacculos, qui non veterascunt, thesaurum non deficientem in cælis: quo fur non appropriat, neque tinea corrumpit. ³⁴Ubi enim thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit.

³⁵Sint lumbi vestri præcincti, et lucernæ ardentes in manibus vestris, ³⁶et vos similes hominibus exspectantibus dominum suum quando revertatur a nuptiis: ut, cum venerit et pulsaverit, confestim aperiant ei. ³⁷Beati servi illi quos, cum venerit dominus, invenerit vigilantes: amen dico vobis, quod præcinget se, et faciet illos discumbere, et transiens ministrabit illis. ³⁸Et si venerit in secunda vigilia, et si in tertia vigilia venerit, et ita invenerit, beati sunt servi illi. ³⁹Hoc autem scitote, quoniam si sciret paterfamilias, qua hora fur veniret, vigilaret utique, et non sineret perfodi domum suam. ⁴⁰Et vos estote parati: quia qua hora non putatis, Filius hominis veniet. ⁴¹Ait autem ei Petrus: Domine, ad nos dicis hanc parabolam, an et ad omnes? ⁴²Dixit autem Dominus: Quis, putas, est fidelis dispensator, et prudens, quem constituit dominus supra familiam suam, ut det illis in tempore tritici mensuram? ⁴³Beatus ille servus quem, cum venerit dominus, invenerit ita facientem. ⁴⁴Vere dico vobis, quoniam supra omnia quæ possidet, constituet illum. ⁴⁵Quod si dixerit servus ille in corde suo: Moram facit dominus meus venire: et cœperit percutere servos, et ancillas, et edere, et bibere, et inebriari: ⁴⁶veniet dominus servi illius in die qua non sperat, et hora qua nescit, et dividet eum, partemque ejus cum infidelibus ponet. ⁴⁷Ille autem servus qui cognovit voluntatem domini sui, et non præparavit, et non facit secundum voluntatem ejus, vapulabit multis: ⁴⁸qui autem non cognovit, et fecit digna plagis, vapulabit paucis. Omni autem cui multum datum est, multum quæretur ab eo: et cui commendaverunt multum, plus petent ab eo.

⁴⁹Ignem veni mittere in terram, et quid volo nisi ut accendatur? ⁵⁰Baptismo autem habeo baptizari: et quomodo coarctor usque dum perficiatur? ⁵¹Putatis quia pacem veni dare in terram? non, dico vobis, sed separationem: ⁵²erunt enim ex hoc quinque in domo una divisi, tres in duos, et duo in tres ⁵³dividentur: pater in filium, et filius in patrem suum, mater in filiam, et filia in matrem, socrus in nurum suam, et nurus in socrum suam.

⁵⁴Dicebat autem et ad turbas: Cum videritis nubem orientem ab occasu, statim dicitis: Nimbus venit: et ita fit. ⁵⁵Et cum austrum flantem, dicitis: Quia æstus erit: et fit. ⁵⁶Hypocritæ! faciem cæli et terræ nostis probare: hoc autem tempus quomodo non probatis? ⁵⁷quid autem et a vobis ipsis non judicatis quod justum est?

⁵⁸Cum autem vadis cum adversario tuo ad principem, in via da operam liberari ab illo, ne forte trahat te ad judicem, et judex tradat te exactori, et exactor mittat te in carcerem. ⁵⁹Dico tibi, non exies inde, donec etiam novissimum minutum reddas.

13¹Aderant autem quidam ipso in tempore, nuntiantes illi de Galilæis, quorum sanguinem Pilatus miscuit cum sacrificiis eorum. ²Et respondens dixit illis: Putatis quod hi Galilæi præ omnibus Galilæis peccatores fuerint, quia talia passi sunt? ³Non, dico vobis: sed nisi pœnitentiam habueritis, omnes similiter peribitis. ⁴Sicut illi decem et octo, supra quos cecidit turris in Siloë, et occidit eos: putatis quia et ipsi debitores fuerint præter omnes homines habitantes in Jerusalem? ⁵Non, dico vobis: sed si pœnitentiam non egeritis, omnes similiter peribitis.

⁶Dicebat autem et hanc similitudinem: Arborem fici habebat quidam plantatam in vinea sua, et venit quærens fructum in illa, et non invenit. ⁷Dixit autem ad cultorem vineæ: Ecce anni tres sunt ex quo venio quærens fructum in ficulnea hac, et non invenio: succide ergo illam: ut quid etiam terram occupat? ⁸At ille respondens, dicit illi: Domine dimitte illam et hoc anno, usque dum fodiam circa illam, et mittam stercora, ⁹et siquidem fecerit fructum: sin autem, in futurum succides eam.

¹⁰Erat autem docens in synagoga eorum sabbatis. ¹¹Et ecce mulier, quæ habebat spiritum infirmitatis annis decem et octo: et erat inclinata, nec omnino poterat sursum respicere. ¹²Quam cum videret Jesus, vocavit eam ad se, et ait illi: Mulier, dimissa es ab infirmitate tua. ¹³Et imposuit illi manus, et confestim erecta est, et glorificabat Deum. ¹⁴Respondens autem archisynagogus, indignans quia sabbato curasset Jesus, dicebat turbæ: Sex dies sunt in quibus oportet operari: in his ergo venite, et curamini, et non in die sabbati. ¹⁵Respondens autem ad illum Dominus, dixit: Hypocritæ, unusquisque vestrum sabbato non solvit bovem suum, aut asinum a præsepio, et ducit adaquare? ¹⁶Hanc autem filiam Abrahæ, quam alligavit Satanas, ecce decem et octo annis, non oportuit solvi a vinculo isto die sabbati? ¹⁷Et cum hæc diceret, erubescebant omnes adversarii ejus: et omnis populus gaudebat in universis, quæ gloriose fiebant ab eo.

¹⁸Dicebat ergo: Cui simile est regnum Dei, et cui simile æstimabo illud? ¹⁹Simile est grano sinapis, quod acceptum homo misit in hortum suum, et crevit, et factum est in arborem magnam: et volucres cæli requieverunt in ramis ejus. ²⁰Et iterum dixit: Cui simile æstimabo regnum Dei? ²¹Simile est fermento, quod acceptum mulier abscondit in farinæ sata tria, donec fermentaretur totum.

²²Et ibat per civitates et castella, docens, et iter faciens in Jerusalem. ²³Ait autem illi quidam: Domine, si pauci sunt, qui salvantur? Ipse autem dixit ad illos: ²⁴Contendite intrare per angustam portam: quia multi, dico vobis, quærent intrare, et non poterunt. ²⁵Cum autem intraverit paterfamilias, et clauserit ostium, incipietis foris stare, et pulsare ostium, dicentes: Domine, aperi nobis: et respondens dicet vobis: Nescio vos unde sitis: ²⁶tunc incipietis dicere: Manducavimus coram te, et bibimus, et in plateis nostris docuisti. ²⁷Et dicet vobis: Nescio vos unde sitis: discedite a me omnes operarii iniquitatis. ²⁸Ibi erit fletus et stridor dentium: cum videritis Abraham, et Isaac, et Jacob, et omnes prophetas in regno Dei, vos autem expelli foras. ²⁹Et venient ab oriente, et occidente, et aquilone, et austro, et accumbent in regno Dei. ³⁰Et ecce sunt novissimi qui erunt primi, et sunt primi qui erunt novissimi.

³¹In ipsa die accesserunt quidam pharisæorum, dicentes illi: Exi, et vade hinc: quia Herodes vult te occidere. ³²Et ait illis: Ite, et dicite vulpi illi: Ecce ejicio dæmonia, et sanitates perficio hodie, et cras, et tertia die consummor. ³³Verumtamen oportet me hodie et cras et sequenti die ambulare: quia non capit prophetam perire extra Jerusalem. ³⁴Jerusalem,…