Job 37

37¹Super hoc expavit cor meum,

et emotum est de loco suo.

²Audite auditionem in terrore vocis ejus,

et sonum de ore illius procedentem.

³Subter omnes cælos ipse considerat,

et lumen illius super terminos terræ.

⁴Post eum rugiet sonitus;

tonabit voce magnitudinis suæ:

et non investigabitur, cum audita fuerit vox ejus.

⁵Tonabit Deus in voce sua mirabiliter,

qui facit magna et inscrutabilia;

⁶qui præcipit nivi ut descendat in terram,

et hiemis pluviis, et imbri fortitudinis suæ;

⁷qui in manu omnium hominum signat,

ut noverint singuli opera sua.

⁸Ingredietur bestia latibulum,

et in antro suo morabitur.

⁹Ab interioribus egredietur tempestas,

et ab Arcturo frigus.

¹⁰Flante Deo, concrescit gelu,

et rursum latissimæ funduntur aquæ.

¹¹Frumentum desiderat nubes,

et nubes spargunt lumen suum.

¹²Quæ lustrant per circuitum,

quocumque eas voluntas gubernantis duxerit,

ad omne quod præceperit illis super faciem orbis terrarum:

¹³sive in una tribu, sive in terra sua,

sive in quocumque loco misericordiæ suæ

eas jusserit inveniri.

¹⁴Ausculta hæc, Job:

sta, et considera mirabilia Dei.

¹⁵Numquid scis quando præceperit Deus pluviis,

ut ostenderent lucem nubium ejus?

¹⁶Numquid nosti semitas nubium magnas,

et perfectas scientias?

¹⁷Nonne vestimenta tua calida sunt,

cum perflata fuerit terra austro?

¹⁸Tu forsitan cum eo fabricatus es cælos,

qui solidissimi quasi ære fusi sunt.

¹⁹Ostende nobis quid dicamus illi:

nos quippe involvimur tenebris.

²⁰Quis narrabit ei quæ loquor?

etiam si locutus fuerit homo, devorabitur.

²¹At nunc non vident lucem:

subito aër cogetur in nubes,

et ventus transiens fugabit eas.

²²Ab aquilone aurum venit,

et ad Deum formidolosa laudatio.

²³Digne eum invenire non possumus:

magnus fortitudine, et judicio, et justitia:

et enarrari non potest.

²⁴Ideo timebunt eum viri,

et non audebunt contemplari omnes qui sibi videntur esse sapientes.