Jeremiah 1–2

1¹Verba Jeremiæ filii Helciæ, de sacerdotibus qui fuerunt in Anathoth, in terra Benjamin. ²Quod factum est verbum Domini ad eum in diebus Josiæ filii Amon, regis Juda, in tertiodecimo anno regni ejus. ³Et factum est in diebus Joakim filii Josiæ, regis Juda, usque ad consummationem undecimi anni Sedeciæ, filii Josiæ, regis Juda, usque ad transmigrationem Jerusalem, in mense quinto.

⁴Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

⁵Priusquam te formarem in utero, novi te,

et antequam exires de vulva, sanctificavi te,

et prophetam in gentibus dedi te.

⁶Et dixi:

A, a, a, Domine Deus, ecce nescio loqui,

quia puer ego sum.

⁷Et dixit Dominus ad me:

Noli dicere: Puer sum:

quoniam ad omnia quæ mittam te ibis,

et universa quæcumque mandavero tibi loqueris.

⁸Ne timeas a facie eorum,

quia tecum ego sum ut eruam te,

dicit Dominus.

⁹Et misit Dominus manum suam, et tetigit os meum, et dixit Dominus ad me:

Ecce dedi verba mea in ore tuo:

¹⁰ecce constitui te hodie

super gentes et super regna,

ut evellas, et destruas,

et disperdas, et dissipes,

et ædifices, et plantes.

¹¹Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

Quid tu vides, Jeremia?

Et dixi:

Virgam vigilantem ego video.

¹²Et dixit Dominus ad me:

Bene vidisti:

quia vigilabo ego super verbo meo,

ut faciam illud.

¹³Et factum est verbum Domini secundo ad me, dicens:

Quid tu vides?

Et dixi:

Ollam succensam ego video,

et faciem ejus a facie aquilonis.

¹⁴Et dixit Dominus ad me:

Ab aquilone pandetur malum

super omnes habitatores terræ:

¹⁵quia ecce ego convocabo omnes cognationes regnorum aquilonis,

ait Dominus:

et venient, et ponent unusquisque solium suum

in introitu portarum Jerusalem,

et super omnes muros ejus in circuitu,

et super universas urbes Juda:

¹⁶et loquar judicia mea cum eis

super omnem malitiam eorum qui dereliquerunt me,

et libaverunt diis alienis,

et adoraverunt opus manuum suarum.

¹⁷Tu ergo, accinge lumbos tuos,

et surge, et loquere ad eos

omnia quæ ego præcipio tibi.

Ne formides a facie eorum,

nec enim timere te faciam vultum eorum.

¹⁸Ego quippe dedi te hodie in civitatem munitam,

et in columnam ferream,

et in murum æreum,

super omnem terram,

regibus Juda, principibus ejus,

et sacerdotibus, et populo terræ.

¹⁹Et bellabunt adversum te,

et non prævalebunt,

quia ego tecum sum, ait Dominus, ut liberem te.

2¹Et factum est verbum Domini ad me, dicens:

²Vade, et clama in auribus Jerusalem, dicens:

Hæc dicit Dominus:

Recordatus sum tui, miserans adolescentiam tuam,

et caritatem desponsationis tuæ,

quando secuta es me in deserto,

in terra quæ non seminatur.

³Sanctus Israël Domino,

primitiæ frugum ejus:

omnes qui devorant eum delinquunt:

mala venient super eos,

dicit Dominus.

⁴Audite verbum Domini, domus Jacob,

et omnes cognationes domus Israël.

⁵Hæc dicit Dominus:

Quid invenerunt patres vestri in me iniquitatis,

quia elongaverunt a me,

et ambulaverunt post vanitatem,

et vani facti sunt?

⁶Et non dixerunt: Ubi est Dominus

qui ascendere nos fecit de terra Ægypti;

qui traduxit nos per desertum,

per terram inhabitabilem et inviam,

per terram sitis, et imaginem mortis,

per terram in qua non ambulavit vir,

neque habitavit homo?

⁷Et induxi vos in terram Carmeli,

ut comederetis fructum ejus et optima illius:

et ingressi contaminastis terram meam,

et hæreditatem meam posuistis in abominationem.

⁸Sacerdotes non dixerunt: Ubi est Dominus?

et tenentes legem nescierunt me,

et pastores prævaricati sunt in me,

et prophetæ prophetaverunt in Baal,

et idola secuti sunt.

⁹Propterea adhuc judicio contendam vobiscum, ait Dominus,

et cum filiis vestris disceptabo.

¹⁰Transite ad insulas Cethim, et videte:

et in Cedar mittite, et considerate vehementer:

et videte si factum est hujuscemodi:

¹¹si mutavit gens deos suos,

et certe ipsi non sunt dii:

populus vero meus mutavit gloriam suam in idolum.

¹²Obstupescite, cæli, super hoc,

et portæ ejus, desolamini vehementer, dicit Dominus.

¹³Duo enim mala fecit populus meus:

me dereliquerunt fontem aquæ vivæ,

et foderunt sibi cisternas, cisternas dissipatas,

quia continere non valent aquas.

¹⁴Numquid servus est Israël, aut vernaculus?

quare ergo factus est in prædam?

¹⁵Super eum rugierunt leones,

et dederunt vocem suam:

posuerunt terram ejus in solitudinem.

Civitates ejus exustæ sunt,

et non est qui habitet in eis.

¹⁶Filii quoque Mempheos et Taphnes

constupraverunt te usque ad verticem.

¹⁷Numquid non istud factum est tibi,

quia dereliquisti Dominum Deum tuum

eo tempore quo ducebat te per viam?

¹⁸Et nunc quid tibi vis in via Ægypti,

ut bibas aquam turbidam?

et quid tibi cum via Assyriorum,

ut bibas aquam fluminis?

¹⁹Arguet te malitia tua,

et aversio tua increpabit te.

Scito et vide quia malum et amarum est

reliquisse te Dominum Deum tuum,

et non esse timorem mei apud te,

dicit Dominus Deus exercituum.

²⁰A sæculo confregisti jugum meum:

rupisti vincula mea,

et dixisti: Non serviam.

In omni enim colle sublimi,

et sub omni ligno frondoso,

tu prosternebaris meretrix.

²¹Ego autem plantavi te vineam electam,

omne semen verum:

quomodo ergo conversa es mihi in pravum,

vinea aliena?

²²Si laveris te nitro,

et multiplicaveris tibi herbam borith,

maculata es in iniquitate tua coram me,

dicit Dominus Deus.

²³Quomodo dicis: Non sum polluta;

post Baalim non ambulavi?

Vide vias tuas in convalle;

scito quid feceris:

cursor levis explicans vias suas.

²⁴Onager assuetus in solitudine,

in desiderio animæ suæ attraxit ventum amoris sui:

nullus avertet eam:

omnes qui quærunt eam non deficient:

in menstruis ejus invenient eam.

²⁵Prohibe pedem tuum a nuditate,

et guttur tuum a siti.

Et dixisti: Desperavi: nequaquam faciam:

adamavi quippe alienos,

et post eos ambulabo.

²⁶Quomodo confunditur fur quando deprehenditur,

sic confusi sunt domus Israël,

ipsi et reges eorum,

principes, et sacerdotes, et prophetæ eorum,

²⁷dicentes ligno: Pater meus es tu:

et lapidi: Tu me genuisti.

Verterunt ad me tergum et non faciem,

et in tempore afflictionis suæ dicent:

Surge, et libera nos.

²⁸Ubi sunt dii tui quos fecisti tibi?

surgant, et liberent te in tempore afflictionis tuæ:

secundum numerum quippe civitatum tuarum erant dii tui, Juda.

²⁹Quid vultis mecum judicio contendere?

omnes dereliquistis me, dicit Dominus.

³⁰Frustra percussi filios vestros:

disciplinam non receperunt.

Devoravit gladius vester prophetas vestros:

quasi leo vastator ³¹generatio vestra.

Videte verbum Domini:

numquid solitudo factus sum Israëli,

aut terra serotina?

quare ergo dixit populus meus: Recessimus;

non veniemus ultra ad te?

³²Numquid obliviscetur virgo ornamenti sui,

aut sponsa fasciæ pectoralis suæ?

populus vero meus oblitus est mei diebus innumeris.

³³Quid niteris bonam ostendere viam tuam

ad quærendam dilectionem,

quæ insuper et malitias tuas docuisti vias tuas,

³⁴et in alis tuis inventus est sanguis animarum pauperum et innocentum?

non in fossis inveni eos,

sed in omnibus quæ supra memoravi.

³⁵Et dixisti: Absque peccato et innocens ego sum,

et propterea avertatur furor tuus a me.

Ecce ego judicio contendam tecum,

eo quod dixeris: Non peccavi.

³⁶Quam vilis facta es nimis, iterans vias tuas!

et ab Ægypto confunderis,

sicut confusa es ab Assur.

³⁷Nam et ab ista egredieris,

et manus tuæ erunt super caput tuum:

quoniam obtrivit Dominus confidentiam tuam,

et nihil habebis prosperum in ea.