Genesis 27:34–41

³⁴Auditis Esau sermonibus patris, irrugiit clamore magno: et consternatus, ait: Benedic etiam et mihi, pater mi. ³⁵Qui ait: Venit germanus tuus fraudulenter, et accepit benedictionem tuam. ³⁶At ille subjunxit: Juste vocatum est nomen ejus Jacob: supplantavit enim me en altera vice: primogenita mea ante tulit, et nunc secundo surripuit benedictionem meam. Rursumque ad patrem: Numquid non reservasti, ait, et mihi benedictionem? ³⁷Respondit Isaac: Dominum tuum illum constitui, et omnes fratres ejus servituti illius subjugavi; frumento et vino stabilivi eum: et tibi post hæc, fili mi, ultra quid faciam? ³⁸Cui Esau: Num unam, inquit, tantum benedictionem habes, pater? mihi quoque obsecro ut benedicas. Cumque ejulatu magno fleret, ³⁹motus Isaac, dixit ad eum:

In pinguedine terræ,

et in rore cæli desuper, ⁴⁰erit benedictio tua.

Vives in gladio, et fratri tuo servies:

tempusque veniet, cum excutias et solvas jugum ejus de cervicibus tuis.

⁴¹Oderat ergo semper Esau Jacob pro benedictione qua benedixerat ei pater: dixitque in corde suo: Venient dies luctus patris mei, et occidam Jacob fratrem meum.