³⁰Vix Isaac sermonem impleverat, et egresso Jacob foras, venit Esau, ³¹coctosque de venatione cibos intulit patri, dicens: Surge, pater mi, et comede de venatione filii tui, ut benedicat mihi anima tua. ³²Dixitque illi Isaac: Quis enim es tu? Qui respondit: Ego sum filius tuus primogenitus Esau. ³³Expavit Isaac stupore vehementi: et ultra quam credi potest admirans, ait: Quis igitur ille est qui dudum captam venationem attulit mihi, et comedi ex omnibus priusquam tu venires; benedixique ei, et erit benedictus? ³⁴Auditis Esau sermonibus patris, irrugiit clamore magno: et consternatus, ait: Benedic etiam et mihi, pater mi. ³⁵Qui ait: Venit germanus tuus fraudulenter, et accepit benedictionem tuam. ³⁶At ille subjunxit: Juste vocatum est nomen ejus Jacob: supplantavit enim me en altera vice: primogenita mea ante tulit, et nunc secundo surripuit benedictionem meam. Rursumque ad patrem: Numquid non reservasti, ait, et mihi benedictionem? ³⁷Respondit Isaac: Dominum tuum illum constitui, et omnes fratres ejus servituti illius subjugavi; frumento et vino stabilivi eum: et tibi post hæc, fili mi, ultra quid faciam? ³⁸Cui Esau: Num unam, inquit, tantum benedictionem habes, pater? mihi quoque obsecro ut benedicas. Cumque ejulatu magno fleret, ³⁹motus Isaac, dixit ad eum:

In pinguedine terræ,

et in rore cæli desuper, ⁴⁰erit benedictio tua.

Vives in gladio, et fratri tuo servies:

tempusque veniet, cum excutias et solvas jugum ejus de cervicibus tuis.

Read in Logos

Public Domain