²¹Dixitque Isaac: Accede huc, ut tangam te, fili mi, et probem utrum tu sis filius meus Esau, an non. ²²Accessit ille ad patrem, et palpato eo, dixit Isaac: Vox quidem, vox Jacob est: sed manus, manus sunt Esau. ²³Et non cognovit eum, quia pilosæ manus similitudinem majoris expresserant. Benedicens ergo illi, ²⁴ait: Tu es filius meus Esau? Respondit: Ego sum. ²⁵At ille: Affer mihi, inquit, cibos de venatione tua, fili mi, ut benedicat tibi anima mea. Quos cum oblatos comedisset, obtulit ei etiam vinum. Quo hausto, ²⁶dixit ad eum: Accede ad me, et da mihi osculum, fili mi. ²⁷Accessit, et osculatus est eum. Statimque ut sensit vestimentorum illius fragrantiam, benedicens illi, ait:

Ecce odor filii mei

sicut odor agri pleni,

cui benedixit Dominus.

²⁸Det tibi Deus de rore cæli

et de pinguedine terræ

abundantiam frumenti et vini.

²⁹Et serviant tibi populi,

et adorent te tribus:

esto dominus fratrum tuorum,

et incurventur ante te filii matris tuæ:

qui maledixerit tibi, sit ille maledictus,

et qui benedixerit tibi, benedictionibus repleatur.

³⁰Vix Isaac sermonem impleverat, et egresso Jacob foras, venit Esau, ³¹coctosque de venatione cibos intulit patri, dicens: Surge, pater mi, et comede de venatione filii tui, ut benedicat mihi anima tua. ³²Dixitque illi Isaac: Quis enim es tu? Qui respondit: Ego sum filius tuus primogenitus Esau. ³³Expavit Isaac stupore vehementi: et ultra quam credi potest admirans, ait: Quis igitur ille est qui dudum captam venationem attulit mihi, et comedi ex omnibus priusquam tu venires; benedixique ei, et erit benedictus? ³⁴Auditis Esau sermonibus patris, irrugiit clamore magno: et consternatus, ait: Benedic etiam et mihi, pater mi.

Read in Logos

Public Domain