Ezekiel 6:1–38:23

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, pone faciem tuam ad montes Israël, et prophetabis ad eos, ³et dices:

Montes Israël,

audite verbum Domini Dei.

Hæc dicit Dominus Deus

montibus et collibus,

rupibus et vallibus:

Ecce ego inducam super vos gladium,

et disperdam excelsa vestra,

⁴et demoliar aras vestras,

et confringentur simulacra vestra,

et dejiciam interfectos vestros

ante idola vestra:

⁵et dabo cadavera filiorum Israël

ante faciem simulacrorum vestrorum,

et dispergam ossa vestra

circum aras vestras:

⁶in omnibus habitationibus vestris

urbes desertæ erunt,

et excelsa demolientur et dissipabuntur:

et interibunt aræ vestræ, et confringentur,

et cessabunt idola vestra,

et conterentur delubra vestra,

et delebuntur opera vestra:

⁷et cadet interfectus in medio vestri,

et scietis quia ego sum Dominus.

⁸Et relinquam in vobis eos

qui fugerint gladium in gentibus,

cum dispersero vos in terris:

⁹et recordabuntur mei liberati vestri in gentibus

ad quas captivi ducti sunt:

quia contrivi cor eorum

fornicans et recedens a me,

et oculos eorum fornicantes post idola sua:

et displicebunt sibimet super malis

quæ fecerunt in universis abominationibus suis.

¹⁰Et scient quia ego Dominus non frustra locutus sum,

ut facerem eis malum hoc.

¹¹Hæc dicit Dominus Deus:

Percute manum tuam

et allide pedem tuum,

et dic: Heu! ad omnes abominationes malorum domus Israël:

quia gladio, fame et peste ruituri sunt.

¹²Qui longe est, peste morietur:

qui autem prope, gladio corruet:

et qui relictus fuerit et obsessus, fame morietur:

et complebo indignationem meam in eis.

¹³Et scietis quia ego Dominus,

cum fuerint interfecti vestri in medio idolorum vestrorum,

in circuitu ararum vestrarum,

in omni colle excelso,

et in cunctis summitatibus montium,

et subtus omne lignum nemorosum,

et subtus universam quercum frondosam,

locum ubi accenderunt thura redolentia universis idolis suis.

¹⁴Et extendam manum meam super eos:

et faciam terram desolatam et destitutam,

a deserto Deblatha, in omnibus habitationibus eorum:

et scient quia ego Dominus.

7¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Et tu, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus terræ Israël:

Finis venit: venit finis super quatuor plagas terræ.

³Nunc finis super te, et immittam furorem meum in te:

et judicabo te juxta vias tuas,

et ponam contra te omnes abominationes tuas.

⁴Et non parcet oculus meus super te, et non miserebor:

sed vias tuas ponam super te, et abominationes tuæ in medio tui erunt,

et scietis quia ego Dominus.

⁵Hæc dicit Dominus Deus:

Afflictio una, afflictio ecce venit.

⁶Finis venit, venit finis:

evigilavit adversum te, ecce venit.

⁷Venit contritio super te, qui habitas in terra:

venit tempus, prope est dies occisionis,

et non gloriæ montium.

⁸Nunc de propinquo effundam iram meam super te,

et complebo furorem meum in te:

et judicabo te juxta vias tuas,

et imponam tibi omnia scelera tua,

⁹et non parcet oculus meus,

nec miserebor:

sed vias tuas imponam tibi,

et abominationes tuæ in medio tui erunt,

et scietis quia ego sum Dominus percutiens.

¹⁰Ecce dies, ecce venit:

egressa est contritio,

floruit virga, germinavit superbia,

¹¹iniquitas surrexit in virga impietatis:

non ex eis, et non ex populo,

neque ex sonitu eorum:

et non erit requies in eis.

¹²Venit tempus, appropinquavit dies:

qui emit, non lætetur,

et qui vendit, non lugeat:

quia ira super omnem populum ejus.

¹³Quia qui vendit, ad id quod vendidit non revertetur:

et adhuc in viventibus vita eorum:

visio enim ad omnem multitudinem ejus non regredietur,

et vir in iniquitate vitæ suæ non confortabitur.

¹⁴Canite tuba, præparentur omnes:

et non est qui vadat ad prælium:

ira enim mea super universum populum ejus.

¹⁵Gladius foris, et pestis et fames intrinsecus:

qui in agro est, gladio morietur,

et qui in civitate, pestilentia et fame devorabuntur.

¹⁶Et salvabuntur qui fugerint ex eis:

et erunt in montibus quasi columbæ convallium omnes trepidi,

unusquisque in iniquitate sua.

¹⁷Omnes manus dissolventur,

et omnia genua fluent aquis.

¹⁸Et accingent se ciliciis,

et operiet eos formido:

et in omni facie confusio,

et in universis capitibus eorum calvitium.

¹⁹Argentum eorum foras projicietur,

et aurum eorum in sterquilinium erit:

argentum eorum et aurum eorum

non valebit liberare eos in die furoris Domini:

animam suam non saturabunt,

et ventres eorum non implebuntur,

quia scandalum iniquitatis eorum factum est.

²⁰Et ornamentum monilium suorum in superbiam posuerunt,

et imagines abominationum suarum et simulacrorum fecerunt ex eo:

propter hoc dedi eis illud in immunditiam.

²¹Et dabo illud in manus alienorum ad diripiendum,

et impiis terræ in prædam,

et contaminabunt illud.

²²Et avertam faciem meam ab eis,

et violabunt arcanum meum:

et introibunt in illud emissarii,

et contaminabunt illud.

²³Fac conclusionem,

quoniam terra plena est judicio sanguinum,

et civitas plena iniquitate.

²⁴Et adducam pessimos de gentibus,

et possidebunt domos eorum:

et quiescere faciam superbiam potentium,

et possidebunt sanctuaria eorum.

²⁵Angustia superveniente, requirent pacem,

et non erit.

²⁶Conturbatio super conturbationem veniet,

et auditus super auditum:

et quærent visionem de propheta,

et lex peribit a sacerdote,

et consilium a senioribus.

²⁷Rex lugebit, et princeps induetur mœrore,

et manus populi terræ conturbabuntur:

secundum viam eorum faciam eis,

et secundum judicia eorum judicabo eos,

et scient quia ego Dominus.

8¹Et factum est in anno sexto, in sexto mense, in quinta mensis, ego sedebam in domo mea, et senes Juda sedebant coram me, et cecidit ibi super me manus Domini Dei. ²Et vidi: et ecce similitudo quasi aspectus ignis: ab aspectu lumborum ejus et deorsum, ignis: et a lumbis ejus et sursum, quasi aspectus splendoris, ut visio electri. ³Et emissa similitudo manus apprehendit me in cincinno capitis mei, et elevavit me spiritus inter terram et cælum: et adduxit me in Jerusalem, in visione Dei, juxta ostium interius quod respiciebat ad aquilonem, ubi erat statutum idolum zeli ad provocandam æmulationem. ⁴Et ecce ibi gloria Dei Israël, secundum visionem quam videram in campo. ⁵Et dixit ad me: Fili hominis, leva oculos tuos ad viam aquilonis. Et levavi oculos meos ad viam aquilonis, et ecce ab aquilone portæ altaris idolum zeli in ipso introitu. ⁶Et dixit ad me: Fili hominis, putasne vides tu quid isti faciunt, abominationes magnas quas domus Israël facit hic, ut procul recedam a sanctuario meo? et adhuc conversus videbis abominationes majores. ⁷Et introduxit me ad ostium atrii, et vidi, et ecce foramen unum in pariete. ⁸Et dixit ad me: Fili hominis, fode parietem. Et cum fodissem parietem, apparuit ostium unum. ⁹Et dixit ad me: Ingredere, et vide abominationes pessimas quas isti faciunt hic. ¹⁰Et ingressus vidi, et ecce omnis similitudo reptilium et animalium, abominatio, et universa idola domus Israël, depicta erant in pariete in circuitu per totum: ¹¹et septuaginta viri de senioribus domus Israël: et Jezonias filius Saphan stabat in medio eorum stantium ante picturas: et unusquisque habebat thuribulum in manu sua, et vapor nebulæ de thure consurgebat. ¹²Et dixit ad me: Certe vides, fili hominis, quæ seniores domus Israël faciunt in tenebris, unusquisque in abscondito cubiculi sui: dicunt enim: Non videt Dominus nos; dereliquit Dominus terram. ¹³Et dixit ad me: Adhuc conversus videbis abominationes majores, quas isti faciunt. ¹⁴Et introduxit me per ostium portæ domus Domini quod respiciebat ad aquilonem, et ecce ibi mulieres sedebant plangentes Adonidem. ¹⁵Et dixit ad me: Certe vidisti, fili hominis: adhuc conversus videbis abominationes majores his. ¹⁶Et introduxit me in atrium domus Domini interius, et ecce in ostio templi Domini, inter vestibulum et altare, quasi viginti quinque viri dorsa habentes contra templum Domini, et facies ad orientem: et adorabant ad ortum solis. ¹⁷Et dixit ad me: Certe vidisti, fili hominis: numquid leve est hoc domui Juda, ut facerent abominationes istas quas fecerunt hic, quia replentes terram iniquitate, conversi sunt ad irritandum me? et ecce applicant ramum ad nares suas. ¹⁸Ergo et ego faciam in furore: non parcet oculus meus, nec miserebor: et cum clamaverint ad aures meas voce magna, non exaudiam eos.

9¹Et clamavit in auribus meis voce magna, dicens: Appropinquaverunt visitationes urbis, et unusquisque vas interfectionis habet in manu sua. ²Et ecce sex viri veniebant de via portæ superioris, quæ respicit ad aquilonem, et uniuscujusque vas interitus in manu ejus: vir quoque unus in medio eorum vestitus erat lineis, et atramentarium scriptoris ad renes ejus: et ingressi sunt, et steterunt juxta altare æreum. ³Et gloria Domini Israël assumpta est de cherub, quæ erat super eum ad limen domus: et vocavit virum qui indutus erat lineis, et atramentarium scriptoris habebat in lumbis suis: ⁴et dixit Dominus ad eum: Transi per mediam civitatem, in medio Jerusalem, et signa thau super frontes virorum gementium et dolentium super cunctis abominationibus quæ fiunt in medio ejus. ⁵Et illis dixit, audiente me: Transite per civitatem sequentes eum, et percutite: non parcat oculus vester, neque misereamini: ⁶senem, adolescentulum et virginem, parvulum et mulieres interficite usque ad internecionem: omnem autem super quem videritis thau, ne occidatis: et a sanctuario meo incipite. Cœperunt ergo a viris senioribus, qui erant ante faciem domus. ⁷Et dixit ad eos: Contaminate domum, et implete atria interfectis; egredimini. Et egressi sunt, et percutiebant eos qui erant in civitate. ⁸Et cæde completa, remansi ego, ruique super faciem meam, et clamans aio: Heu! heu! heu! Domine Deus: ergone disperdes omnes reliquias Israël, effundens furorem tuum super Jerusalem? ⁹Et dixit ad me: Iniquitas domus Israël et Juda magna est nimis valde, et repleta est terra sanguinibus, et civitas repleta est aversione: dixerunt enim: Dereliquit Dominus terram, et Dominus non videt. ¹⁰Igitur et meus non parcet oculus, neque miserebor: viam eorum super caput eorum reddam. ¹¹Et…