Ezekiel 37–39

37¹Facta est super me manus Domini, et eduxit me in spiritu Domini, et dimisit me in medio campi qui erat plenus ossibus. ²Et circumduxit me per ea in gyro: erant autem multa valde super faciem campi, siccaque vehementer. ³Et dixit ad me: Fili hominis, putasne vivent ossa ista? Et dixi: Domine Deus, tu nosti. ⁴Et dixit ad me: Vaticinare de ossibus istis, et dices eis: Ossa arida, audite verbum Domini. ⁵Hæc dicit Dominus Deus ossibus his: Ecce ego intromittam in vos spiritum, et vivetis. ⁶Et dabo super vos nervos, et succrescere faciam super vos carnes, et superextendam in vobis cutem, et dabo vobis spiritum, et vivetis: et scietis quia ego Dominus. ⁷Et prophetavi sicut præceperat mihi: factus est autem sonitus, prophetante me, et ecce commotio: et accesserunt ossa ad ossa, unumquodque ad juncturam suam. ⁸Et vidi, et ecce super ea nervi et carnes ascenderunt, et extenta est in eis cutis desuper: et spiritum non habebant. ⁹Et dixit ad me: Vaticinare ad spiritum: vaticinare, fili hominis, et dices ad spiritum: Hæc dicit Dominus Deus: A quatuor ventis veni, spiritus, et insuffla super interfectos istos, et reviviscant. ¹⁰Et prophetavi sicut præceperat mihi: et ingressus est in ea spiritus, et vixerunt: steteruntque super pedes suos, exercitus grandis nimis valde.

¹¹Et dixit ad me: Fili hominis, ossa hæc universa, domus Israël est. Ipsi dicunt: Aruerunt ossa nostra, et periit spes nostra, et abscissi sumus. ¹²Propterea vaticinare, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego aperiam tumulos vestros, et educam vos de sepulchris vestris, populus meus, et inducam vos in terram Israël. ¹³Et scietis quia ego Dominus, cum aperuero sepulchra vestra, et eduxero vos de tumulis vestris, popule meus, ¹⁴et dedero spiritum meum in vobis, et vixeritis: et requiescere vos faciam super humum vestram, et scietis quia ego Dominus locutus sum, et feci, ait Dominus Deus.

¹⁵Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ¹⁶Et tu, fili hominis, sume tibi lignum unum, et scribe super illud: Judæ, et filiorum Israël sociorum ejus: et tolle lignum alterum, et scribe super illud: Joseph, ligno Ephraim, et cunctæ domui Israël sociorumque ejus. ¹⁷Et adjunge illa unum ad alterum tibi in lignum unum: et erunt in unionem in manu tua. ¹⁸Cum autem dixerint ad te filii populi tui, loquentes: Nonne indicas nobis quid in his tibi velis? ¹⁹loqueris ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam lignum Joseph, quod est in manu Ephraim, et tribus Israël, quæ sunt ei adjunctæ, et dabo eas pariter cum ligno Juda, et faciam eas in lignum unum: et erunt unum in manu ejus. ²⁰Erunt autem ligna super quæ scripseris in manu tua in oculis eorum. ²¹Et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego assumam filios Israël de medio nationum ad quas abierunt: et congregabo eos undique, et adducam eos ad humum suam. ²²Et faciam eos in gentem unam in terra in montibus Israël, et rex unus erit omnibus imperans: et non erunt ultra duæ gentes, nec dividentur amplius in duo regna, ²³neque polluentur ultra in idolis suis, et abominationibus suis, et cunctis iniquitatibus suis: et salvos eos faciam de universis sedibus in quibus peccaverunt, et emundabo eos: et erunt mihi populus, et ego ero eis Deus. ²⁴Et servus meus David rex super eos, et pastor unus erit omnium eorum. In judiciis meis ambulabunt, et mandata mea custodient, et facient ea: ²⁵et habitabunt super terram quam dedi servo meo Jacob, in qua habitaverunt patres vestri: et habitabunt super eam ipsi, et filii eorum, et filii filiorum eorum, usque in sempiternum: et David servus meus princeps eorum in perpetuum. ²⁶Et percutiam illis fœdus pacis: pactum sempiternum erit eis. Et fundabo eos, et multiplicabo, et dabo sanctificationem meam in medio eorum in perpetuum. ²⁷Et erit tabernaculum meum in eis: et ero eis Deus, et ipsi erunt mihi populus. ²⁸Et scient gentes quia ego Dominus sanctificator Israël, cum fuerit sanctificatio mea in medio eorum in perpetuum.

38¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, pone faciem tuam contra Gog, terram Magog, principem capitis Mosoch et Thubal, et vaticinare de eo. ³Et dices ad eum:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego ad te, Gog, principem capitis Mosoch et Thubal.

⁴Et circumagam te, et ponam frenum in maxillis tuis:

et educam te, et omnem exercitum tuum,

equos et equites vestitos loricis universos,

multitudinem magnam, hastam et clypeum arripientium et gladium.

⁵Persæ, Æthiopes, et Libyes cum eis,

omnes scutati et galeati.

⁶Gomer et universa agmina ejus,

domus Thogorma, latera aquilonis,

et totum robur ejus, populique multi tecum.

⁷Præpara et instrue te,

et omnem multitudinem tuam quæ coacervata est ad te:

et esto eis in præceptum.

⁸Post dies multos visitaberis:

in novissimo annorum venies ad terram quæ reversa est a gladio,

et congregata est de populis multis ad montes Israël,

qui fuerunt deserti jugiter:

hæc de populis educta est,

et habitabunt in ea confidenter universi.

⁹Ascendens autem quasi tempestas venies,

et quasi nubes, ut operias terram:

tu et omnia agmina tua,

et populi multi tecum.

¹⁰Hæc dicit Dominus Deus:

In die illa, ascendent sermones super cor tuum,

et cogitabis cogitationem pessimam:

¹¹et dices: Ascendam ad terram absque muro:

veniam ad quiescentes habitantesque secure:

hi omnes habitant sine muro;

vectes et portæ non sunt eis:

¹²ut diripias spolia, et invadas prædam;

ut inferas manum tuam super eos qui deserti fuerant, et postea restituti,

et super populum qui est congregatus ex gentibus,

qui possidere cœpit et esse habitator umbilici terræ.

¹³Saba, et Dedan, et negotiatores Tharsis,

et omnes leones ejus, dicent tibi:

Numquid ad sumenda spolia tu venis?

ecce ad diripiendam prædam congregasti multitudinem tuam,

ut tollas argentum et aurum,

et auferas supellectilem atque substantiam,

et diripias manubias infinitas.

¹⁴Propterea vaticinare, fili hominis, et dices ad Gog:

Hæc dicit Dominus Deus:

Numquid non in die illo,

cum habitaverit populus meus Israël confidenter,

scies?

¹⁵Et venies de loco tuo a lateribus aquilonis,

tu et populi multi tecum,

ascensores equorum universi:

cœtus magnus, et exercitus vehemens.

¹⁶Et ascendes super populum meum Israël

quasi nubes, ut operias terram.

In novissimis diebus eris,

et adducam te super terram meam:

ut sciant gentes me

cum sanctificatus fuero in te in oculis eorum, o Gog!

¹⁷Hæc dicit Dominus Deus:

Tu ergo ille es, de quo locutus sum in diebus antiquis

in manu servorum meorum prophetarum Israël,

qui prophetaverunt in diebus illorum temporum,

ut adducerem te super eos.

¹⁸Et erit in die illa,

in die adventus Gog super terram Israël,

ait Dominus Deus,

ascendet indignatio mea in furore meo.

¹⁹Et in zelo meo, in igne iræ meæ locutus sum,

quia in die illa erit commotio magna super terram Israël:

²⁰et commovebuntur a facie mea pisces maris,

et volucres cæli, et bestiæ agri,

et omne reptile quod movetur super humum,

cunctique homines qui sunt super faciem terræ:

et subvertentur montes, et cadent sepes,

et omnis murus corruet in terram.

²¹Et convocabo adversus eum in cunctis montibus meis gladium,

ait Dominus Deus:

gladius uniuscujusque in fratrem suum dirigetur.

²²Et judicabo eum peste, et sanguine,

et imbre vehementi, et lapidibus immensis:

ignem et sulphur pluam super eum,

et super exercitum ejus,

et super populos multos qui sunt cum eo.

²³Et magnificabor, et sanctificabor,

et notus ero in oculis multarum gentium:

et scient quia ego Dominus.

39¹Tu autem, fili hominis, vaticinare adversum Gog, et dices:

Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego super te, Gog,

principem capitis Mosoch et Thubal.

²Et circumagam te, et educam te,

et ascendere te faciam de lateribus aquilonis,

et adducam te super montes Israël.

³Et percutiam arcum tuum in manu sinistra tua,

et sagittas tuas de manu dextera tua dejiciam.

⁴Super montes Israël cades tu, et omnia agmina tua,

et populi tui qui sunt tecum:

feris, avibus, omnique volatili et bestiis terræ

dedi te ad devorandum.

⁵Super faciem agri cades,

quia ego locutus sum,

ait Dominus Deus.

⁶Et immittam ignem in Magog,

et in his qui habitant in insulis confidenter:

et scient quia ego Dominus.

⁷Et nomen sanctum meum notum faciam in medio populi mei Israël,

et non polluam nomen sanctum meum amplius:

et scient gentes quia ego Dominus, Sanctus Israël.

⁸Ecce venit, et factum est,

ait Dominus Deus:

hæc est dies de qua locutus sum.

⁹Et egredientur habitatores de civitatibus Israël,

et succendent et comburent arma,

clypeum et hastas, arcum et sagittas, et baculos manuum et contos:

et succendent ea igni septem annis.

¹⁰Et non portabunt ligna de regionibus,

neque succident de saltibus:

quoniam arma succendent igni,

et deprædabuntur eos quibus prædæ fuerant,

et diripient vastatores suos,

ait Dominus Deus.

¹¹Et erit in die illa:

dabo Gog locum nominatum sepulchrum in Israël,

vallem viatorum ad orientem maris,

quæ obstupescere faciet prætereuntes:

et sepelient ibi Gog, et omnem multitudinem ejus,

et vocabitur vallis multitudinis Gog.

¹²Et sepelient eos domus Israël,

ut mundent terram septem mensibus.

¹³Sepeliet autem eum omnis populus terræ:

et erit eis nominata dies in qua glorificatus sum,

ait Dominus Deus.

¹⁴Et viros jugiter constituent lustrantes terram,

qui sepeliant et requirant eos qui remanserant super faciem terræ,

ut emundent eam:

post menses autem septem quærere incipient.

¹⁵Et circuibunt peragrantes terram:

cumque viderint os hominis, statuent juxta illud titulum,

donec sepeliant illud pollinctores in valle multitudinis Gog.

¹⁶Nomen autem civitatis Amona:

et mundabunt terram.

¹⁷Tu ergo, fili hominis, hæc dicit Dominus Deus:

Dic omni volucri, et universis avibus,

cunctisque bestiis agri:

Convenite, properate,

concurrite undique ad victimam meam

quam ego immolo vobis,

victimam grandem super montes Israël,

ut comedatis carnem,

et bibatis sanguinem.

¹⁸Carnes fortium comedetis,

et sanguinem principum terræ bibetis:

arietum, et agnorum, et hircorum,

taurorumque et altilium, et pinguium omnium.

¹⁹Et comedetis adipem in saturitatem,

et…