Ezekiel 13:22–28:26

²²Pro eo quod mœrere fecistis cor justi mendaciter,

quem ego non contristavi,

et confortastis manus impii,

ut non reverteretur a via sua mala, et viveret:

²³propterea vana non videbitis,

et divinationes non divinabitis amplius,

et eruam populum meum de manu vestra:

et scietis quia ego Dominus.

14¹Et venerunt ad me viri seniorum Israël, et sederunt coram me. ²Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ³Fili hominis, viri isti posuerunt immunditias suas in cordibus suis, et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam: numquid interrogatus respondebo eis? ⁴Propter hoc loquere eis, et dices ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Homo, homo de domo Israël, qui posuerit immunditias suas in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam interrogans per eum me: ego Dominus respondebo ei in multitudine immunditiarum suarum, ⁵ut capiatur domus Israël in corde suo, quo recesserunt a me in cunctis idolis suis. ⁶Propterea dic ad domum Israël: Hæc dicit Dominus Deus: Convertimini, et recedite ab idolis vestris, et ab universis contaminationibus vestris avertite facies vestras. ⁷Quia homo, homo de domo Israël, et de proselytis quicumque advena fuerit in Israël, si alienatus fuerit a me, et posuerit idola sua in corde suo, et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam, et venerit ad prophetam ut interroget per eum me: ego Dominus respondebo ei per me: ⁸et ponam faciem meam super hominem illum, et faciam eum in exemplum et in proverbium, et disperdam eum de medio populi mei: et scietis quia ego Dominus. ⁹Et propheta cum erraverit, et locutus fuerit verbum, ego Dominus decepi prophetam illum, et extendam manum meam super illum, et delebo eum de medio populi mei Israël. ¹⁰Et portabunt iniquitatem suam: juxta iniquitatem interrogantis, sic iniquitas prophetæ erit: ¹¹ut non erret ultra domus Israël a me, neque polluatur in universis prævaricationibus suis: sed sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum, ait Dominus exercituum.

¹²Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

¹³Fili hominis, terra cum peccaverit mihi,

ut prævaricetur prævaricans,

extendam manum meam super eam,

et conteram virgam panis ejus,

et immittam in eam famem,

et interficiam de ea hominem et jumentum.

¹⁴Et si fuerint tres viri isti in medio ejus,

Noë, Daniel, et Job,

ipsi justitia sua liberabunt animas suas,

ait Dominus exercituum.

¹⁵Quod si et bestias pessimas induxero super terram

ut vastem eam, et fuerit invia,

eo quod non sit pertransiens propter bestias:

¹⁶tres viri isti si fuerint in ea,

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia nec filios nec filias liberabunt,

sed ipsi soli liberabuntur,

terra autem desolabitur.

¹⁷Vel si gladium induxero super terram illam,

et dixero gladio: Transi per terram:

et interfecero de ea hominem et jumentum,

¹⁸et tres viri isti fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

non liberabunt filios neque filias,

sed ipsi soli liberabuntur.

¹⁹Si autem et pestilentiam immisero super terram illam,

et effudero indignationem meam super eam in sanguine,

ut auferam ex ea hominem et jumentum,

²⁰et Noë, et Daniel, et Job fuerint in medio ejus:

vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia filium et filiam non liberabunt,

sed ipsi justitia sua liberabunt animas suas.

²¹Quoniam hæc dicit Dominus Deus:

Quod etsi quatuor judicia mea pessima,

gladium, et famem, ac bestias malas, et pestilentiam,

immisero in Jerusalem,

ut interficiam de ea hominem et pecus,

²²tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias:

ecce ipsi ingredientur ad vos,

et videbitis viam eorum et adinventiones eorum,

et consolabimini super malo quod induxi in Jerusalem,

in omnibus quæ importavi super eam.

²³Et consolabuntur vos,

cum videritis viam eorum

et adinventiones eorum:

et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia quæ feci in ea,

ait Dominus Deus.

15¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens:

²Fili hominis, quid fiet de ligno vitis,

ex omnibus lignis nemorum

quæ sunt inter ligna silvarum?

³numquid tolletur de ea lignum ut fiat opus,

aut fabricabitur de ea paxillus

ut dependeat in eo quodcumque vas?

⁴Ecce igni datum est in escam:

utramque partem ejus consumpsit ignis,

et medietas ejus redacta est in favillam:

numquid utile erit ad opus?

⁵Etiam cum esset integrum,

non erat aptum ad opus:

quanto magis cum illud ignis devoraverit et combusserit,

nihil ex eo fiet operis?

⁶Propterea hæc dicit Dominus Deus:

Quomodo lignum vitis inter ligna silvarum,

quod dedi igni ad devorandum,

sic tradam habitatores Jerusalem.

⁷Et ponam faciem meam in eos:

de igne egredientur,

et ignis consumet eos:

et scietis quia ego Dominus,

cum posuero faciem meam in eos,

⁸et dedero terram inviam et desolatam,

eo quod prævaricatores extiterint,

dicit Dominus Deus.

16¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, notas fac Jerusalem abominationes suas, ³et dices: Hæc dicit Dominus Deus Jerusalem: Radix tua et generatio tua de terra Chanaan: pater tuus Amorrhæus, et mater tua Cethæa. ⁴Et quando nata es, in die ortus tui non est præcisus umbilicus tuus, et aqua non es lota in salutem, nec sale salita, nec involuta pannis. ⁵Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his, misertus tui: sed projecta es super faciem terræ in abjectione animæ tuæ in die qua nata es.

⁶Transiens autem per te, vidi te conculcari in sanguine tuo: et dixi tibi cum esses in sanguine tuo: Vive, dixi, inquam, tibi: in sanguine tuo vive. ⁷Multiplicatam quasi germen agri dedi te: et multiplicata es, et grandis effecta, et ingressa es, et pervenisti ad mundum muliebrem: ubera tua intumuerunt, et pilus tuus germinavit: et eras nuda, et confusione plena. ⁸Et transivi per te, et vidi te: et ecce tempus tuum, tempus amantium: et expandi amictum meum super te, et operui ignominiam tuam: et juravi tibi, et ingressus sum pactum tecum, ait Dominus Deus, et facta es mihi. ⁹Et lavi te aqua, et emundavi sanguinem tuum ex te, et unxi te oleo. ¹⁰Et vestivi te discoloribus, et calceavi te janthino, et cinxi te bysso, et indui te subtilibus: ¹¹et ornavi te ornamento, et dedi armillas in manibus tuis, et torquem circa collum tuum: ¹²et dedi inaurem super os tuum, et circulos auribus tuis, et coronam decoris in capite tuo. ¹³Et ornata es auro et argento, et vestita es bysso et polymito et multicoloribus: similam, et mel, et oleum comedisti: et decora facta es vehementer nimis, et profecisti in regnum.

¹⁴Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem tuam, quia perfecta eras in decore meo quem posueram super te, dicit Dominus Deus. ¹⁵Et habens fiduciam in pulchritudine tua, fornicata es in nomine tuo: et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti, ut ejus fieres. ¹⁶Et sumens de vestimentis tuis, fecisti tibi excelsa hinc inde consuta, et fornicata es super eis sicut non est factum, neque futurum est. ¹⁷Et tulisti vasa decoris tui de auro meo atque argento meo, quæ dedi tibi, et fecisti tibi imagines masculinas, et fornicata es in eis. ¹⁸Et sumpsisti vestimenta tua multicoloria, et operuisti illas, et oleum meum et thymiama meum posuisti coram eis. ¹⁹Et panem meum quem dedi tibi, similam, et oleum, et mel, quibus enutrivi te, posuisti in conspectu eorum in odorem suavitatis: et factum est, ait Dominus Deus. ²⁰Et tulisti filios tuos et filias tuas quas generasti mihi, et immolasti eis ad devorandum. Numquid parva est fornicatio tua? ²¹Immolasti filios meos, et dedisti, illos consecrans, eis. ²²Et post omnes abominationes tuas et fornicationes, non es recordata dierum adolescentiæ tuæ, quando eras nuda et confusione plena, conculcata in sanguine tuo. ²³Et accidit post omnem malitiam tuam (væ, væ tibi! ait Dominus Deus), ²⁴et ædificasti tibi lupanar, et fecisti tibi prostibulum in cunctis plateis. ²⁵Ad omne caput viæ ædificasti signum prostitutionis tuæ, et abominabilem fecisti decorem tuum: et divisisti pedes tuos omni transeunti, et multiplicasti fornicationes tuas: ²⁶et fornicata es cum filiis Ægypti, vicinis tuis, magnarum carnium: et multiplicasti fornicationem tuam ad irritandum me. ²⁷Ecce ego extendam manum meam super te, et auferam justificationem tuam, et dabo te in animas odientium te filiarum Palæstinarum, quæ erubescunt in via tua scelerata. ²⁸Et fornicata es in filiis Assyriorum eo quod necdum fueris expleta: et postquam fornicata es, nec sic es satiata: ²⁹et multiplicasti fornicationem tuam in terra Chanaan cum Chaldæis, et nec sic satiata es.

³⁰In quo mundabo cor tuum, ait Dominus Deus, cum facias omnia hæc opera mulieris meretricis et procacis? ³¹Quia fabricasti lupanar tuum in capite omnis viæ, et excelsum tuum fecisti in omni platea: nec facta es quasi meretrix fastidio augens pretium, ³²sed quasi mulier adultera, quæ super virum suum inducit alienos. ³³Omnibus meretricibus dantur mercedes: tu autem dedisti mercedes cunctis amatoribus tuis, et dona donabas eis, ut intrarent ad te undique ad fornicandum tecum. ³⁴Factumque est in te contra consuetudinem mulierum in fornicationibus tuis, et post te non erit fornicatio: in eo enim quod dedisti mercedes, et mercedes non accepisti, factum est in te contrarium.

³⁵Propterea, meretrix, audi verbum Domini. ³⁶Hæc dicit Dominus Deus: Quia effusum est æs tuum et revelata est ignominia tua in fornicationibus tuis super amatores tuos, et super idola abominationum tuarum, in sanguine filiorum tuorum quos dedisti eis, ³⁷ecce ego congregabo omnes amatores tuos quibus commista es, et omnes quos dilexisti, cum universis quos oderas: et congregabo eos super te undique, et nudabo ignominiam tuam coram eis, et videbunt omnem turpitudinem tuam. ³⁸Et judicabo te judiciis adulterarum, et effundentium sanguinem: et dabo te in sanguinem furoris et zeli. ³⁹Et dabo te in manus eorum, et destruent lupanar tuum, et demolientur prostibulum tuum: et denudabunt te vestimentis tuis, et auferent vasa decoris tui, et derelinquent te nudam, plenamque ignominia: ⁴⁰et adducent super te multitudinem, et lapidabunt te lapidibus, et trucidabunt te gladiis suis: ⁴¹et…