Exodus 15

15¹Tunc cecinit Moyses et filii Israël carmen hoc Domino, et dixerunt:

Cantemus Domino: gloriose enim magnificatus est,

equum et ascensorem dejecit in mare.

²Fortitudo mea, et laus mea Dominus,

et factus est mihi in salutem:

iste Deus meus, et glorificabo eum:

Deus patris mei, et exaltabo eum.

³Dominus quasi vir pugnator,

Omnipotens nomen ejus,

⁴currus Pharaonis et exercitum ejus projecit in mare:

electi principes ejus submersi sunt in mari Rubro.

⁵Abyssi operuerunt eos;

descenderunt in profundum quasi lapis.

⁶Dextera tua, Domine, magnificata est in fortitudine:

dextera tua, Domine, percussit inimicum.

⁷Et in multitudine gloriæ tuæ deposuisti adversarios tuos:

misisti iram tuam, quæ devoravit eos sicut stipulam.

⁸Et in spiritu furoris tui congregatæ sunt aquæ:

stetit unda fluens, congregatae sunt abyssi in medio mari.

⁹Dixit inimicus: Persequar et comprehendam,

dividam spolia, implebitur anima mea:

evaginabo gladium meum, interficiet eos manus mea.

¹⁰Flavit spiritus tuus, et operuit eos mare:

submersi sunt quasi plumbum in aquis vehementibus.

¹¹Quis similis tui in fortibus, Domine?

quis similis tui, magnificus in sanctitate,

terribilis atque laudabilis, faciens mirabilia?

¹²Extendisti manum tuam, et devoravit eos terra.

¹³Dux fuisti in misericordia tua populo quem redemisti:

et portasti eum in fortitudine tua, ad habitaculum sanctum tuum.

¹⁴Ascenderunt populi, et irati sunt:

dolores obtinuerunt habitatores Philisthiim.

¹⁵Tunc conturbati sunt principes Edom,

robustos Moab obtinuit tremor:

obriguerunt omnes habitatores Chanaan.

¹⁶Irruat super eos formido et pavor, in magnitudine brachii tui:

fiant immobiles quasi lapis,

donec pertranseat populus tuus, Domine,

donec pertranseat populus tuus iste, quem possedisti.

¹⁷Introduces eos, et plantabis in monte hæreditatis tuæ,

firmissimo habitaculo tuo quod operatus es, Domine:

sanctuarium tuum, Domine, quod firmaverunt manus tuæ.

¹⁸Dominus regnabit in æternum et ultra.

¹⁹Ingressus est enim eques Pharao

cum curribus et equitibus ejus in mare:

et reduxit super eos Dominus

aquas maris:

filii autem Israël ambulaverunt per siccum in medio ejus.

²⁰Sumpsit ergo Maria prophetissa, soror Aaron, tympanum in manu sua: egressæque sunt omnes mulieres post eam cum tympanis et choris, ²¹quibus præcinebat, dicens:

Cantemus Domino, gloriose enim magnificatus est:

equum et ascensorem ejus dejecit in mare.

²²Tulit autem Moyses Israël de mari Rubro, et egressi sunt in desertum Sur: ambulaveruntque tribus diebus per solitudinem, et non inveniebant aquam. ²³Et venerunt in Mara, nec poterant bibere aquas de Mara, eo quod essent amaræ: unde et congruum loco nomen imposuit, vocans illum Mara, id est, amaritudinem. ²⁴Et murmuravit populus contra Moysen, dicens: Quid bibemus? ²⁵At ille clamavit ad Dominum, qui ostendit ei lignum: quod cum misisset in aquas, in dulcedinem versæ sunt: ibi constituit ei præcepta, atque judicia, et ibi tentavit eum, ²⁶dicens: Si audieris vocem Domini Dei tui, et quod rectum est coram eo feceris, et obedieris mandatis ejus, custodierisque omnia præcepta illius, cunctum languorem, quem posui in Ægypto, non inducam super te: ego enim Dominus sanator tuus. ²⁷Venerunt autem in Elim filii Israël, ubi erant duodecim fontes aquarum, et septuaginta palmæ: et castrametati sunt juxta aquas.