Esther 10:4–11:1

⁴Dixitque Mardochæus: A Deo facta sunt ista. ⁵Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis: nec eorum quidquam irritum fuit. ⁶Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit: Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam. ⁷Duo autem dracones: ego sum, et Aman. ⁸Gentes, quæ convenerant: hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum. ⁹Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum: liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes: ¹⁰et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium. ¹¹Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus: ¹²et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ. ¹³Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël.

11¹Anno quarto regnantibus Ptolemæo et Cleopatra, attulerunt Dosithæus, qui se sacerdotem et Levitici generis ferebat, et Ptolemæus filius ejus, hanc epistolam phurim, quam dixerunt interpretatum esse Lysimachum Ptolemæi filium in Jerusalem.