Esther 10–11

10¹Rex vero Assuerus omnem terram et cunctas maris insulas fecit tributarias: ²cujus fortitudo et imperium, et dignitas atque sublimitas, qua exaltavit Mardochæum, scripta sunt in libris Medorum, atque Persarum: ³et quomodo Mardochæus judaici generis secundus a rege Assuero fuerit, et magnus apud Judæos, et acceptabilis plebi fratrum suorum, quærens bona populo suo, et loquens ea quæ ad pacem seminis sui pertinerent.

⁴Dixitque Mardochæus: A Deo facta sunt ista. ⁵Recordatus sum somnii quod videram, hæc eadem significantis: nec eorum quidquam irritum fuit. ⁶Parvus fons, qui crevit in fluvium, et in lucem solemque conversus est, et in aquas plurimas redundavit: Esther est quam rex accepit uxorem, et voluit esse reginam. ⁷Duo autem dracones: ego sum, et Aman. ⁸Gentes, quæ convenerant: hi sunt, qui conati sunt delere nomen Judæorum. ⁹Gens autem mea Israël est, quæ clamavit ad Dominum, et salvum fecit Dominus populum suum: liberavitque nos ab omnibus malis, et fecit signa magna atque portenta inter gentes: ¹⁰et duas sortes esse præcepit, unam populi Dei, et alteram cunctarum gentium. ¹¹Venitque utraque sors in statutum ex illo jam tempore diem coram Deo universis gentibus: ¹²et recordatus est Dominus populi sui, ac misertus est hæreditatis suæ. ¹³Et observabuntur dies isti in mense Adar quartadecima et quintadecima die ejusdem mensis, cum omni studio et gaudio, in unum cœtum populi congregati, in cunctas deinceps generationes populi Israël.

11¹Anno quarto regnantibus Ptolemæo et Cleopatra, attulerunt Dosithæus, qui se sacerdotem et Levitici generis ferebat, et Ptolemæus filius ejus, hanc epistolam phurim, quam dixerunt interpretatum esse Lysimachum Ptolemæi filium in Jerusalem. ²Anno secundo, regnante Artaxerxe maximo, prima die mensis Nisan, vidit somnium Mardochæus filius Jairi, filii Semei, filii Cis, de tribu Benjamin: ³homo Judæus, qui habitabat in urbe Susis, vir magnus, et inter primos aulæ regiæ. ⁴Erat autem de eo numero captivorum, quos transtulerat Nabuchodonosor rex Babylonis de Jerusalem cum Jechonia rege Juda. ⁵Et hoc ejus somnium fuit: apparuerunt voces, et tumultus, et tonitrua, et terræmotus, et conturbatio super terram: ⁶et ecce duo dracones magni, paratique contra se in prælium. ⁷Ad quorum clamorem cunctæ concitatæ sunt nationes, ut pugnarent contra gentem justorum. ⁸Fuitque dies illa tenebrarum et discriminis, tribulationis et angustiæ, et ingens formido super terram. ⁹Conturbataque est gens justorum timentium mala sua, et præparata ad mortem. ¹⁰Clamaveruntque ad Deum: et illis vociferantibus, fons parvus crevit in fluvium maximum, et in aquas plurimas redundavit. ¹¹Lux et sol ortus est, et humiles exaltati sunt, et devoraverunt inclytos. ¹²Quod cum vidisset Mardochæus, et surrexisset de strato, cogitabat quid Deus facere vellet: et fixum habebat in animo, scire cupiens quid significaret somnium.