Ecclesiastes 7:2–23

²Melius est nomen bonum quam unguenta pretiosa,

et dies mortis die nativitatis.

³Melius est ire ad domum luctus

quam ad domum convivii;

in illa enim finis cunctorum admonetur hominum,

et vivens cogitat quid futurum sit.

⁴Melior est ira risu,

quia per tristitiam vultus corrigitur animus delinquentis.

⁵Cor sapientium ubi tristitia est,

et cor stultorum ubi lætitia.

⁶Melius est a sapiente corripi,

quam stultorum adulatione decipi;

⁷quia sicut sonitus spinarum ardentium sub olla,

sic risus stulti.

Sed et hoc vanitas.

⁸Calumnia conturbat sapientem,

et perdet robur cordis illius.

⁹Melior est finis orationis quam principium.

Melior est patiens arrogante.

¹⁰Ne sis velox ad irascendum,

quia ira in sinu stulti requiescit.

¹¹Ne dicas: Quid putas causæ est

quod priora tempora meliora fuere quam nunc sunt?

stulta enim est hujuscemodi interrogatio.

¹²Utilior est sapientia cum divitiis,

et magis prodest videntibus solem.

¹³Sicut enim protegit sapientia, sic protegit pecunia;

hoc autem plus habet eruditio et sapientia,

quod vitam tribuunt possessori suo.

¹⁴Considera opera Dei,

quod nemo possit corrigere quem ille despexerit.

¹⁵In die bona fruere bonis,

et malam diem præcave;

sicut enim hanc, sic et illam fecit Deus,

ut non inveniat homo contra eum justas querimonias.

¹⁶Hæc quoque vidi in diebus vanitatis meæ:

justus perit in justitia sua,

et impius multo vivit tempore in malitia sua.

¹⁷Noli esse justus multum,

neque plus sapias quam necesse est,

ne obstupescas.

¹⁸Ne impie agas multum,

et noli esse stultus,

ne moriaris in tempore non tuo.

¹⁹Bonum est te sustentare justum:

sed et ab illo ne subtrahas manum tuam;

quia qui timet Deum nihil negligit.

²⁰Sapientia confortavit sapientem

super decem principes civitatis;

²¹non est enim homo justus in terra

qui faciat bonum et non peccet.

²²Sed et cunctis sermonibus qui dicuntur

ne accommodes cor tuum,

ne forte audias servum tuum maledicentem tibi;

²³scit enim conscientia tua

quia et tu crebro maledixisti aliis.