Ecclesiastes 5

5¹Ne temere quid loquaris,

neque cor tuum sit velox ad proferendum sermonem coram Deo.

Deus enim in cælo, et tu super terram;

idcirco sint pauci sermones tui.

²Multas curas sequuntur somnia,

et in multis sermonibus invenietur stultitia.

³Si quid vovisti Deo,

ne moreris reddere:

displicet enim ei infidelis et stulta promissio,

sed quodcumque voveris redde:

⁴multoque melius est non vovere,

quam post votum promissa non reddere.

⁵Ne dederis os tuum ut peccare facias carnem tuam,

neque dicas coram angelo:

Non est providentia:

ne forte iratus Deus contra sermones tuos

dissipet cuncta opera manuum tuarum.

⁶Ubi multa sunt somnia,

plurimæ sunt vanitates, et sermones innumeri;

tu vero Deum time.

⁷Si videris calumnias egenorum, et violenta judicia,

et subverti justitiam in provincia,

non mireris super hoc negotio:

quia excelso excelsior est alius,

et super hos quoque eminentiores sunt alii;

⁸et insuper universæ terræ rex imperat servienti.

⁹Avarus non implebitur pecunia,

et qui amat divitias fructum non capiet ex eis;

et hoc ergo vanitas.

¹⁰Ubi multæ sunt opes,

multi et qui comedunt eas.

Et quid prodest possessori,

nisi quod cernit divitias oculis suis?

¹¹Dulcis est somnus operanti,

sive parum sive multum comedat;

saturitas autem divitis non sinit eum dormire.

¹²Est et alia infirmitas pessima quam vidi sub sole:

divitiæ conservatæ in malum domini sui.

¹³Pereunt enim in afflictione pessima:

generavit filium qui in summa egestate erit.

¹⁴Sicut egressus est nudus de utero matris suæ, sic revertetur,

et nihil auferet secum de labore suo.

¹⁵Miserabilis prorsus infirmitas:

quomodo venit, sic revertetur.

Quid ergo prodest ei quod laboravit in ventum?

¹⁶cunctis diebus vitæ suæ comedit in tenebris,

et in curis multis, et in ærumna atque tristitia.

¹⁷Hoc itaque visum est mihi bonum,

ut comedat quis et bibat,

et fruatur lætitia ex labore suo

quo laboravit ipse sub sole,

numero dierum vitæ suæ

quos dedit ei Deus;

et hæc est pars illius.

¹⁸Et omni homini cui dedit Deus divitias atque substantiam,

potestatemque ei tribuit ut comedat ex eis,

et fruatur parte sua, et lætetur de labore suo:

hoc est donum Dei.

¹⁹Non enim satis recordabitur dierum vitæ suæ,

eo quod Deus occupet deliciis cor ejus.