Ecclesiastes 4

4¹Verti me ad alia, et vidi calumnias

quæ sub sole geruntur,

et lacrimas innocentium,

et neminem consolatorem,

nec posse resistere eorum violentiæ,

cunctorum auxilio destitutos,

²et laudavi magis mortuos quam viventes;

³et feliciorem utroque judicavi

qui necdum natus est,

nec vidit mala quæ sub sole fiunt.

⁴Rursum contemplatus sum omnes labores hominum,

et industrias animadverti patere invidiæ proximi;

et in hoc ergo vanitas et cura superflua est.

⁵Stultus complicat manus suas,

et comedit carnes suas, dicens:

⁶Melior est pugillus cum requie,

quam plena utraque manus cum labore et afflictione animi.

⁷Considerans, reperi et aliam vanitatem sub sole.

⁸Unus est, et secundum non habet,

non filium, non fratrem,

et tamen laborare non cessat,

nec satiantur oculi ejus divitiis;

nec recogitat, dicens:

Cui laboro, et fraudo animam meam bonis?

In hoc quoque vanitas est et afflictio pessima.

⁹Melius est ergo duos esse simul quam unum;

habent enim emolumentum societatis suæ.

¹⁰Si unus ceciderit, ab altero fulcietur.

Væ soli, quia cum ceciderit, non habet sublevantem se.

¹¹Et si dormierint duo, fovebuntur mutuo;

unus quomodo calefiet?

¹²Et si quispiam prævaluerit contra unum,

duo resistunt ei;

funiculus triplex difficile rumpitur.

¹³Melior est puer pauper et sapiens,

rege sene et stulto,

qui nescit prævidere in posterum.

¹⁴Quod de carcere catenisque interdum quis egrediatur ad regnum;

et alius, natus in regno, inopia consumatur.

¹⁵Vidi cunctos viventes qui ambulant sub sole

cum adolescente secundo, qui consurget pro eo.

¹⁶Infinitus numerus est populi

omnium qui fuerunt ante eum,

et qui postea futuri sunt non lætabuntur in eo;

sed et hoc vanitas et afflictio spiritus.

¹⁷Custodi pedem tuum ingrediens domum Dei,

et appropinqua ut audias.

Multo enim melior est obedientia quam stultorum victimæ,

qui nesciunt quid faciunt mali.