Ecclesiastes 12

12¹Memento Creatoris tui in diebus juventutis tuæ,

antequam veniat tempus afflictionis,

et appropinquent anni de quibus dicas:

Non mihi placent;

²antequam tenebrescat sol, et lumen, et luna, et stellæ,

et revertantur nubes post pluviam;

³quando commovebuntur custodes domus,

et nutabunt viri fortissimi,

et otiosæ erunt molentes in minuto numero,

et tenebrescent videntes per foramina;

⁴et claudent ostia in platea,

in humilitate vocis molentis,

et consurgent ad vocem volucris,

et obsurdescent omnes filiæ carminis:

⁵excelsa quoque timebunt, et formidabunt in via.

Florebit amygdalus, impinguabitur locusta,

et dissipabitur capparis,

quoniam ibit homo in domum æternitatis suæ,

et circuibunt in platea plangentes.

⁶Antequam rumpatur funiculus argenteus,

et recurrat vitta aurea,

et conteratur hydria super fontem,

et confringatur rota super cisternam,

⁷et revertatur pulvis in terram suam unde erat,

et spiritus redeat ad Deum, qui dedit illum.

⁸Vanitas vanitatum, dixit Ecclesiastes,

et omnia vanitas.

⁹Cumque esset sapientissimus Ecclesiastes,

docuit populum, et enarravit quæ fecerat;

et investigans composuit parabolas multas.

¹⁰Quæsivit verba utilia,

et conscripsit sermones rectissimos ac veritate plenos.

¹¹Verba sapientium sicut stimuli,

et quasi clavi in altum defixi,

quæ per magistrorum consilium data sunt a pastore uno.

¹²His amplius, fili mi, ne requiras.

Faciendi plures libros nullus est finis;

frequensque meditatio, carnis afflictio est.

¹³Finem loquendi pariter omnes audiamus.

Deum time, et mandata ejus observa:

hoc est enim omnis homo,

¹⁴et cuncta quæ fiunt adducet Deus in judicium

pro omni errato, sive bonum, sive malum illud sit.