2 Samuel 1–20

1¹Factum est autem, postquam mortuus est Saul, ut David reverteretur a cæde Amalec, et maneret in Siceleg duos dies. ²In die autem tertia apparuit homo veniens de castris Saul veste conscissa, et pulvere conspersus caput: et ut venit ad David, cecidit super faciem suam, et adoravit. ³Dixitque ad eum David: Unde venis? Qui ait ad eum: De castris Israël fugi. ⁴Et dixit ad eum David: Quod est verbum quod factum est? indica mihi. Qui ait: Fugit populus ex prælio, et multi corruentes e populo mortui sunt: sed et Saul et Jonathas filius ejus interierunt. ⁵Dixitque David ad adolescentem qui nuntiabat ei: Unde scis quia mortuus est Saul, et Jonathas filius ejus? ⁶Et ait adolescens qui nuntiabat ei: Casu veni in montem Gelboë, et Saul incumbebat super hastam suam: porro currus et equites appropinquabant ei, ⁷et conversus post tergum suum, vidensque me, vocavit. Cui cum respondissem: Adsum: ⁸dixit mihi: Quisnam es tu? Et aio ad eum: Amalecites ego sum. ⁹Et locutus est mihi: Sta super me, et interfice me: quoniam tenent me angustiæ, et adhuc tota anima mea in me est. ¹⁰Stansque super eum, occidi illum: sciebam enim quod vivere non poterat post ruinam: et tuli diadema quod erat in capite ejus, et armillam de brachio illius, et attuli ad te dominum meum huc.

¹¹Apprehendens autem David, vestimenta sua scidit, omnesque viri qui erant cum eo, ¹²et planxerunt, et fleverunt, et jejunaverunt usque ad vesperam super Saul, et super Jonathan filium ejus, et super populum Domini, et super domum Israël, eo quod corruissent gladio. ¹³Dixitque David ad juvenem qui nuntiaverat ei: Unde es tu? Qui respondit: Filius hominis advenæ Amalecitæ ego sum. ¹⁴Et ait ad eum David: Quare non timuisti mittere manum tuam ut occideres christum Domini? ¹⁵Vocansque David unum de pueris suis, ait: Accedens irrue in eum. Qui percussit illum, et mortuus est. ¹⁶Et ait ad eum David: Sanguis tuus super caput tuum: os enim tuum locutum est adversum te, dicens: Ego interfeci christum Domini.

¹⁷Planxit autem David planctum hujuscemodi super Saul, et super Jonathan filium ejus ¹⁸(et præcepit ut docerent filios Juda arcum, sicut scriptum est in libro justorum), et ait:

Considera, Israël, pro his qui mortui sunt,

super excelsa tua vulnerati.

¹⁹Inclyti Israël super montes tuos interfecti sunt:

quomodo ceciderunt fortes?

²⁰Nolite annuntiare in Geth,

neque annuntietis in compitis Ascalonis:

ne forte lætentur filiæ Philisthiim;

ne exultent filiæ incircumcisorum.

²¹Montes Gelboë, nec ros, nec pluvia veniant super vos,

neque sint agri primitiarum:

quia ibi abjectus est clypeus fortium:

clypeus Saul, quasi non esset unctus oleo.

²²A sanguine interfectorum, ab adipe fortium,

sagitta Jonathæ numquam rediit retrorsum,

et gladius Saul non est reversus inanis.

²³Saul et Jonathas amabiles, et decori in vita sua,

in morte quoque non sunt divisi:

aquilis velociores, leonibus fortiores.

²⁴Filiæ Israël, super Saul flete,

qui vestiebat vos coccino in deliciis,

qui præbebat ornamenta aurea cultui vestro.

²⁵Quomodo ceciderunt fortes in prælio?

Jonathas in excelsis tuis occisus est?

²⁶Doleo super te, frater mi Jonatha,

decore nimis, et amabilis super amorem mulierum.

Sicut mater unicum amat filium suum,

ita ego te diligebam.

²⁷Quomodo ceciderunt robusti,

et perierunt arma bellica?

2¹Igitur post hæc consuluit David Dominum, dicens: Num ascendam in unam de civitatibus Juda? Et ait Dominus ad eum: Ascende. Dixitque David: Quo ascendam? Et respondit ei: In Hebron. ²Ascendit ergo David, et duæ uxores ejus, Achinoam Jezraëlites, et Abigail uxor Nabal Carmeli: ³sed et viros, qui erant cum eo, duxit David singulos cum domo sua: et manserunt in oppidis Hebron. ⁴Veneruntque viri Juda, et unxerunt ibi David ut regnaret super domum Juda. Et nuntiatum est David quod viri Jabes Galaad sepelissent Saul. ⁵Misit ergo David nuntios ad viros Jabes Galaad, dixitque ad eos: Benedicti vos Domino, qui fecistis misericordiam hanc cum domino vestro Saul, et sepelistis eum. ⁶Et nunc retribuet vobis quidem Dominus misericordiam et veritatem: sed et ego reddam gratiam, eo quod fecistis verbum istud. ⁷Confortentur manus vestræ, et estote filii fortitudinis: licet enim mortuus sit dominus vester Saul, tamen me unxit domus Juda in regem sibi.

⁸Abner autem filius Ner, princeps exercitus Saul, tulit Isboseth filium Saul, et circumduxit eum per castra, ⁹regemque constituit super Galaad, et super Gessuri, et super Jezraël, et super Ephraim, et super Benjamin, et super Israël universum. ¹⁰Quadraginta annorum erat Isboseth filius Saul cum regnare cœpisset super Israël, et duobus annis regnavit: sola autem domus Juda sequebatur David. ¹¹Et fuit numerus dierum quos commoratus est David imperans in Hebron super domum Juda, septem annorum et sex mensium.

¹²Egressusque est Abner filius Ner, et pueri Isboseth filii Saul, de castris in Gabaon. ¹³Porro Joab filius Sarviæ, et pueri David, egressi sunt, et occurrerunt eis juxta piscinam Gabaon. Et cum in unum convenissent, e regione sederunt: hi ex una parte piscinæ, et illi ex altera. ¹⁴Dixitque Abner ad Joab: Surgant pueri, et ludant coram nobis. Et respondit Joab: Surgant. ¹⁵Surrexerunt ergo, et transierunt numero duodecim de Benjamin, ex parte Isboseth filii Saul, et duodecim de pueris David. ¹⁶Apprehensoque unusquisque capite comparis sui, defixit gladium in latus contrarii, et ceciderunt simul: vocatumque est nomen loci illius: Ager robustorum, in Gabaon. ¹⁷Et ortum est bellum durum satis in die illa: fugatusque est Abner et viri Israël a pueris David.

¹⁸Erant autem ibi tres filii Sarviæ, Joab, et Abisai, et Asaël: porro Asaël cursor velocissimus fuit, quasi unus de capreis quæ morantur in silvis. ¹⁹Persequebatur autem Asaël Abner, et non declinavit ad dextram neque ad sinistram omittens persequi Abner. ²⁰Respexit itaque Abner post tergum suum, et ait: Tune es Asaël? Qui respondit: Ego sum. ²¹Dixitque ei Abner: Vade ad dexteram, sive ad sinistram, et apprehende unum de adolescentibus, et tolle tibi spolia ejus. Noluit autem Asaël omittere quin urgeret eum. ²²Rursumque locutus est Abner ad Asaël: Recede, noli me sequi, ne compellar confodere te in terram, et levare non potero faciem meam ad Joab fratrem tuum. ²³Qui audire contempsit, et noluit declinare: percussit ergo eum Abner aversa hasta in inguine, et transfodit, et mortuus est in eodem loco: omnesque qui transibant per locum illum, in quo ceciderat Asaël et mortuus erat, subsistebant. ²⁴Persequentibus autem Joab et Abisai fugientem Abner, sol occubuit: et venerunt usque ad collem aquæductus, qui est ex adverso vallis itineris deserti in Gabaon. ²⁵Congregatique sunt filii Benjamin ad Abner: et conglobati in unum cuneum, steterunt in summitate tumuli unius. ²⁶Et exclamavit Abner ad Joab, et ait: Num usque ad internecionem tuus mucro desæviet? an ignoras quod periculosa sit desperatio? usquequo non dicis populo ut omittat persequi fratres suos? ²⁷Et ait Joab: Vivit Dominus, si locutus fuisses, mane recessisset populus persequens fratrem suum. ²⁸Insonuit ergo Joab buccina, et stetit omnis exercitus, nec persecuti sunt ultra Israël, neque iniere certamen. ²⁹Abner autem et viri ejus abierunt per campestria, tota nocte illa: et transierunt Jordanem, et lustrata omni Beth-horon, venerunt ad castra. ³⁰Porro Joab reversus, omisso Abner, congregavit omnem populum: et defuerunt de pueris David decem et novem viri, excepto Asaële. ³¹Servi autem David percusserunt de Benjamin, et de viris qui erant cum Abner, trecentos sexaginta, qui et mortui sunt. ³²Tuleruntque Asaël, et sepelierunt eum in sepulchro patris sui in Bethlehem: et ambulaverunt tota nocte Joab et viri qui erant cum eo, et in ipso crepusculo pervenerunt in Hebron.

3¹Facta est ergo longa concertatio inter domum Saul et inter domum David: David proficiscens, et semper seipso robustior, domus autem Saul decrescens quotidie. ²Natique sunt filii David in Hebron: fuitque primogenitus ejus Amnon, de Achinoam Jezraëlitide. ³Et post eum Cheleab, de Abigail uxore Nabal Carmeli: porro tertius Absalom, filius Maacha filiæ Tholmai regis Gessur. ⁴Quartus autem Adonias, filius Haggith: et quintus Saphathia, filius Abital. ⁵Sextus quoque Jethraam, de Egla uxore David: hi nati sunt David in Hebron. ⁶Cum ergo esset prælium inter domum Saul et domum David, Abner filius Ner regebat domum Saul.

⁷Fuerat autem Sauli concubina nomine Respha, filia Aja. Dixitque Isboseth ad Abner: ⁸Quare ingressus es ad concubinam patris mei? Qui iratus nimis propter verba Isboseth, ait: Numquid caput canis ego sum adversum Judam hodie, qui fecerim misericordiam super domum Saul patris tui, et super fratres et proximos ejus, et non tradidi te in manus David, et tu requisisti in me quod argueres pro muliere hodie? ⁹Hæc faciat Deus Abner, et hæc addat ei, nisi quomodo juravit Dominus David, sic faciam cum eo, ¹⁰ut transferatur regnum de domo Saul, et elevetur thronus David super Israël et super Judam, a Dan usque Bersabee. ¹¹Et non potuit respondere ei quidquam, quia metuebat illum. ¹²Misit ergo Abner nuntios ad David pro se dicentes: Cujus est terra? et ut loquerentur: Fac mecum amicitias, et erit manus mea tecum, et reducam ad te universum Israël. ¹³Qui ait: Optime: ego faciam tecum amicitias: sed unam rem peto a te, dicens: Non videbis faciem meam antequam adduxeris Michol filiam Saul: et sic venies, et videbis me. ¹⁴Misit autem David nuntios ad Isboseth filium Saul, dicens: Redde uxorem meam Michol, quam despondi mihi centum præputiis Philisthiim. ¹⁵Misit ergo Isboseth, et tulit eam a viro suo Phaltiel filio Lais. ¹⁶Sequebaturque eam vir suus, plorans usque Bahurim: et dixit ad eum Abner: Vade, et revertere. Qui reversus est. ¹⁷Sermonem quoque intulit Abner ad seniores Israël, dicens: Tam heri quam nudiustertius quærebatis David ut regnaret super vos. ¹⁸Nunc ergo facite: quoniam Dominus locutus est ad David, dicens: In manu servi mei David salvabo populum meum Israël de manu Philisthiim, et omnium inimicorum ejus. ¹⁹Locutus est…