1 Corinthians 12–14

12¹De spiritualibus autem, nolo vos ignorare fratres. ²Scitis quoniam cum gentes essetis, ad simulacra muta prout ducebamini euntes. ³Ideo notum vobis facio, quod nemo in Spiritu Dei loquens, dicit anathema Jesu. Et nemo potest dicere, Dominus Jesus, nisi in Spiritu Sancto. ⁴Divisiones vero gratiarum sunt, idem autem Spiritus: ⁵et divisiones ministrationum sunt, idem autem Dominus: ⁶et divisiones operationum sunt, idem vero Deus qui operatur omnia in omnibus. ⁷Unicuique autem datur manifestatio Spiritus ad utilitatem. ⁸Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ: alii autem sermo scientiæ secundum eumdem Spiritum: ⁹alteri fides in eodem Spiritu: alii gratia sanitatum in uno Spiritu: ¹⁰alii operatio virtutum, alii prophetia, alii discretio spirituum, alii genera linguarum, alii interpretatio sermonum. ¹¹Hæc autem omnia operatur unus atque idem Spiritus, dividens singulis prout vult.

¹²Sicut enim corpus unum est, et membra habet multa, omnia autem membra corporis cum sint multa, unum tamen corpus sunt: ita et Christus. ¹³Etenim in uno Spiritu omnes nos in unum corpus baptizati sumus, sive Judæi, sive gentiles, sive servi, sive liberi: et omnes in uno Spiritu potati sumus. ¹⁴Nam et corpus non est unum membrum, sed multa. ¹⁵Si dixerit pes: Quoniam non sum manus, non sum de corpore: num ideo non est de corpore? ¹⁶Et si dixerit auris: Quoniam non sum oculus, non sum de corpore: num ideo est de corpore? ¹⁷Si totum corpus oculus: ubi auditus? Si totum auditus: ubi odoratus? ¹⁸Nunc autem posuit Deus membra, unumquodque eorum in corpore sicut voluit. ¹⁹Quod si essent omnia unum membrum, ubi corpus? ²⁰Nunc autem multa quidem membra, unum autem corpus. ²¹Non potest autem oculus dicere manui: Opera tua non indigeo: aut iterum caput pedibus: Non estis mihi necessarii. ²²Sed multo magis quæ videntur membra corporis infirmiora esse, necessariora sunt: ²³et quæ putamus ignobiliora membra esse corporis, his honorem abundantiorem circumdamus: et quæ inhonesta sunt nostra, abundantiorem honestatem habent. ²⁴Honesta autem nostra nullius egent: sed Deus temperavit corpus, ei cui deerat, abundantiorem tribuendo honorem, ²⁵ut non sit schisma in corpore, sed idipsum pro invicem sollicita sint membra. ²⁶Et si quid patitur unum membrum, compatiuntur omnia membra: sive gloriatur unum membrum, congaudent omnia membra.

²⁷Vos autem estis corpus Christi, et membra de membro. ²⁸Et quosdam quidem posuit Deus in ecclesia primum apostolos, secundo prophetas, exinde doctores, deinde virtutes, exinde gratias curationum, opitulationes, gubernationes, genera linguarum, interpretationes sermonum. ²⁹Numquid omnes apostoli? numquid omnes prophetæ? numquid omnes doctores? ³⁰numquid omnes virtutes? numquid omnes gratiam habent curationum? numquid omnes linguis loquuntur? numquid omnes interpretantur? ³¹Æmulamini autem charismata meliora. Et adhuc excellentiorem viam vobis demonstro.

13¹Si linguis hominum loquar, et angelorum, caritatem autem non habeam, factus sum velut æs sonans, aut cymbalum tinniens. ²Et si habuero prophetiam, et noverim mysteria omnia, et omnem scientiam: et si habuero omnem fidem ita ut montes transferam, caritatem autem non habuero, nihil sum. ³Et si distribuero in cibos pauperum omnes facultates meas, et si tradidero corpus meum ita ut ardeam, caritatem autem non habuero, nihil mihi prodest.

⁴Caritas patiens est, benigna est. Caritas non æmulatur, non agit perperam, non inflatur, ⁵non est ambitiosa, non quærit quæ sua sunt, non irritatur, non cogitat malum, ⁶non gaudet super iniquitate, congaudet autem veritati: ⁷omnia suffert, omnia credit, omnia sperat, omnia sustinet.

⁸Caritas numquam excidit: sive prophetiæ evacuabuntur, sive linguæ cessabunt, sive scientia destruetur. ⁹Ex parte enim cognoscimus, et ex parte prophetamus. ¹⁰Cum autem venerit quod perfectum est, evacuabitur quod ex parte est. ¹¹Cum essem parvulus, loquebar ut parvulus, sapiebam ut parvulus, cogitabam ut parvulus. Quando autem factus sum vir, evacuavi quæ erant parvuli. ¹²Videmus nunc per speculum in ænigmate: tunc autem facie ad faciem. Nunc cognosco ex parte: tunc autem cognoscam sicut et cognitus sum. ¹³Nunc autem manent fides, spes, caritas, tria hæc: major autem horum est caritas.

14¹Sectamini caritatem, æmulamini spiritualia: magis autem ut prophetetis. ²Qui enim loquitur lingua, non hominibus loquitur, sed Deo: nemo enim audit. Spiritu autem loquitur mysteria. ³Nam qui prophetat, hominibus loquitur ad ædificationem, et exhortationem, et consolationem. ⁴Qui loquitur lingua, semetipsum ædificat: qui autem prophetat, ecclesiam Dei ædificat. ⁵Volo autem omnes vos loqui linguis: magis autem prophetare. Nam major est qui prophetat, quam qui loquitur linguis; nisi forte interpretetur ut ecclesia ædificationem accipiat. ⁶Nunc autem, fratres, si venero ad vos linguis loquens: quid vobis prodero, nisi vobis loquar aut in revelatione, aut in scientia, aut in prophetia, aut in doctrina? ⁷Tamen quæ sine anima sunt vocem dantia, sive tibia, sive cithara; nisi distinctionem sonituum dederint, quomodo scietur id quod canitur, aut quod citharizatur? ⁸Etenim si incertam vocem det tuba, quis parabit se ad bellum? ⁹Ita et vos per linguam nisi manifestum sermonem dederitis: quomodo scietur id quod dicitur? eritis enim in aëra loquentes. ¹⁰Tam multa, ut puta genera linguarum sunt in hoc mundo: et nihil sine voce est. ¹¹Si ergo nesciero virtutem vocis, ero ei, cui loquor, barbarus: et qui loquitur, mihi barbarus. ¹²Sic et vos, quoniam æmulatores estis spirituum, ad ædificationem ecclesiæ quærite ut abundetis. ¹³Et ideo qui loquitur lingua, oret ut interpretetur. ¹⁴Nam si orem lingua, spiritus meus orat, mens autem mea sine fructu est. ¹⁵Quid ergo est? Orabo spiritu, orabo et mente: psallam spiritu, psallam et mente. ¹⁶Ceterum si benedixeris spiritu, qui supplet locum idiotæ, quomodo dicet: Amen, super tuam benedictionem? quoniam quid dicas, nescit. ¹⁷Nam tu quidem bene gratias agis, sed alter non ædificatur. ¹⁸Gratias ago Deo meo, quod omnium vestrum lingua loquor. ¹⁹Sed in ecclesia volo quinque verba sensu meo loqui, ut et alios instruam: quam decem millia verborum in lingua. ²⁰Fratres, nolite pueri effici sensibus, sed malitia parvuli estote: sensibus autem perfecti estote. ²¹In lege scriptum est: Quoniam in aliis linguis et labiis aliis loquar populo huic: et nec sic exaudient me, dicit Dominus. ²²Itaque linguæ in signum sunt non fidelibus, sed infidelibus: prophetiæ autem non infidelibus, sed fidelibus. ²³Si ergo conveniat universa ecclesia in unum, et omnes linguis loquantur, intrent autem idiotæ, aut infideles: nonne dicent quod insanitis? ²⁴Si autem omnes prophetent, intret autem quis infidelis, vel idiota, convincitur ab omnibus, dijudicatur ab omnibus: ²⁵occulta cordis ejus manifesta fiunt: et ita cadens in faciem adorabit Deum, pronuntians quod vere Deus in vobis sit.

²⁶Quid ergo est, fratres? Cum convenitis, unusquisque vestrum psalmum habet, doctrinam habet, apocalypsim habet, linguam habet, interpretationem habet: omnia ad ædificationem fiant. ²⁷Sive lingua quis loquitur, secundum duos, aut ut multum tres, et per partes, et unus interpretetur. ²⁸Si autem non fuerit interpres, taceat in ecclesia: sibi autem loquatur, et Deo. ²⁹Prophetæ autem duo, aut tres dicant, et ceteri dijudicent. ³⁰Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat. ³¹Potestis enim omnes per singulos prophetare: ut omnes discant, et omnes exhortentur: ³²et spiritus prophetarum prophetis subjecti sunt. ³³Non enim est dissensionis Deus, sed pacis: sicut et in omnibus ecclesiis sanctorum doceo. ³⁴Mulieres in ecclesiis taceant, non enim permittitur eis loqui, sed subditas esse, sicut et lex dicit. ³⁵Si quid autem volunt discere, domi viros suos interrogent. Turpe est enim mulieri loqui in ecclesia. ³⁶An a vobis verbum Dei processit? aut in vos solos pervenit? ³⁷Si quis videtur propheta esse, aut spiritualis, cognoscat quæ scribo vobis, quia Domini sunt mandata. ³⁸Si quis autem ignorat, ignorabitur. ³⁹Itaque fratres æmulamini prophetare: et loqui linguis nolite prohibere. ⁴⁰Omnia autem honeste, et secundum ordinem fiant.