Zechariah 8:1–14:21

1 Et factum est verbum Domini exercituum, dicens: 2 Hæc dicit Dominus exercituum: Zelatus sum Sion zelo magno, et indignatione magna zelatus sum eam. 3 Hæc dicit Dominus exercituum: Reversus sum ad Sion, et habitabo in medio Jerusalem: et vocabitur Jerusalem civitas veritatis, et mons Domini exercituum mons sanctificatus. 4 Hæc dicit Dominus exercituum: Adhuc habitabunt senes et anus in plateis Jerusalem, et viri baculus in manu ejus præ multitudine dierum. 5 Et plateæ civitatis complebuntur infantibus et puellis, ludentibus in plateis ejus. 6 Hæc dicit Dominus exercituum: Si videbitur difficile in oculis reliquiarum populi hujus in diebus illis, numquid in oculis meis difficile erit? dicit Dominus exercituum. 7 Hæc dicit Dominus exercituum: Ecce ego salvabo populum meum de terra orientis et de terra occasus solis. 8 Et adducam eos, et habitabunt in medio Jerusalem: et erunt mihi in populum, et ego ero eis in Deum, in veritate et in justitia.

9 Hæc dicit Dominus exercituum: Confortentur manus vestræ, qui auditis in his diebus sermones istos per os prophetarum, in die qua fundata est domus Domini exercituum, ut templum ædificaretur. 10 Siquidem ante dies illos merces hominum non erat, nec merces jumentorum erat: neque introëunti, neque exeunti erat pax præ tribulatione: et dimisi omnes homines, unumquemque contra proximum suum. 11 Nunc autem non juxta dies priores ego faciam reliquiis populi hujus, dicit Dominus exercituum, 12 sed semen pacis erit: vinea dabit fructum suum, et terra dabit germen suum, et cæli dabunt rorem suum: et possidere faciam reliquias populi hujus universa hæc. 13 Et erit: sicut eratis maledictio in gentibus, domus Juda et domus Israël, sic salvabo vos, et eritis benedictio. Nolite timere; confortentur manus vestræ. 14 Quia hæc dicit Dominus exercituum: Sicut cogitavi ut affligerem vos, cum ad iracundiam provocassent patres vestri me, dicit Dominus, 15 et non sum misertus: sic conversus cogitavi, in diebus istis, ut benefaciam domui Juda et Jerusalem. Nolite timere. 16 Hæc sunt ergo verba quæ facietis: loquimini veritatem unusquisque cum proximo suo: veritatem et judicium pacis judicate in portis vestris. 17 Et unusquisque malum contra amicum suum ne cogitetis in cordibus vestris, et juramentum mendax ne diligatis: omnia enim hæc sunt quæ odi, dicit Dominus.

18 Et factum est verbum Domini exercituum ad me, dicens: 19 Hæc dicit Dominus exercituum: Jejunium quarti, et jejunium quinti, et jejunium septimi, et jejunium decimi erit domui Juda in gaudium et lætitiam et in solemnitates præclaras. Veritatem tantum et pacem diligite. 20 Hæc dicit Dominus exercituum, usquequo veniant populi et habitent in civitatibus multis: 21 et vadant habitatores, unus ad alterum, dicentes: Eamus, et deprecemur faciem Domini, et quæramus Dominum exercituum: vadam etiam ego. 22 Et venient populi multi, et gentes robustæ, ad quærendum Dominum exercituum in Jerusalem, et deprecandam faciem Domini. 23 Hæc dicit Dominus exercituum: In diebus illis, in quibus apprehendent decem homines ex omnibus linguis gentium, et apprehendent fimbriam viri Judæi, dicentes: Ibimus vobiscum: audivimus enim quoniam Deus vobiscum est.

9 1 Onus verbi Domini in terra Hadrach

et Damasci requiei ejus,

quia Domini est oculus hominis et omnium tribuum Israël.

2 Emath quoque in terminis ejus, et Tyrus, et Sidon:

assumpserunt quippe sibi sapientiam valde.

3 Et ædificavit Tyrus munitionem suam,

et coacervavit argentum quasi humum,

et aurum ut lutum platearum.

4 Ecce Dominus possidebit eam:

et percutiet in mari fortitudinem ejus,

et hæc igni devorabitur.

5 Videbit Ascalon, et timebit,

et Gaza, et dolebit nimis,

et Accaron, quoniam confusa est spes ejus:

et peribit rex de Gaza,

et Ascalon non habitabitur.

6 Et sedebit separator in Azoto,

et disperdam superbiam Philisthinorum.

7 Et auferam sanguinem ejus de ore ejus,

et abominationes ejus de medio dentium ejus:

et relinquetur etiam ipse Deo nostro,

et erit quasi dux in Juda,

et Accaron quasi Jebusæus.

8 Et circumdabo domum meam

ex his qui militant mihi euntes et revertentes:

et non transibit super eos ultra exactor,

quia nunc vidi in oculis meis.

9 Exsulta satis, filia Sion;

jubila, filia Jerusalem:

ecce rex tuus veniet tibi justus, et salvator:

ipse pauper, et ascendens super asinam

et super pullum filium asinæ.

10 Et disperdam quadrigam ex Ephraim,

et equum de Jerusalem,

et dissipabitur arcus belli:

et loquetur pacem gentibus,

et potestas ejus a mari usque ad mare,

et a fluminibus usque ad fines terræ.

11 Tu quoque in sanguine testamenti tui

emisisti vinctos tuos de lacu in quo non est aqua.

12 Convertimini ad munitionem, vincti spei:

hodie quoque annuntians duplicia reddam tibi.

13 Quoniam extendi mihi Judam quasi arcum:

implevi Ephraim:

et suscitabo filios tuos, Sion,

super filios tuos, Græcia:

et ponam te quasi gladium fortium.

14 Et Dominus Deus super eos videbitur,

et exibit ut fulgur jaculum ejus:

et Dominus Deus in tuba canet,

et vadet in turbine austri.

15 Dominus exercituum proteget eos:

et devorabunt, et subjicient lapidibus fundæ:

et bibentes inebriabuntur quasi a vino,

et replebuntur ut phialæ,

et quasi cornua altaris.

16 Et salvabit eos Dominus Deus eorum in die illa,

ut gregem populi sui,

quia lapides sancti elevabuntur super terram ejus.

17 Quid enim bonum ejus est,

et quid pulchrum ejus,

nisi frumentum electorum,

et vinum germinans virgines?

10 1 Petite a Domino pluviam in tempore serotino,

et Dominus faciet nives:

et pluviam imbris dabit eis,

singulis herbam in agro.

2 Quia simulacra locuta sunt inutile,

et divini viderunt mendacium:

et somniatores locuti sunt frustra,

vane consolabantur:

idcirco abducti sunt quasi grex:

affligentur, quia non est eis pastor.

3 Super pastores iratus est furor meus,

et super hircos visitabo:

quia visitavit Dominus exercituum gregem suum, domum Juda,

et posuit eos quasi equum gloriæ suæ in bello.

4 Ex ipso angulus, ex ipso paxillus,

ex ipso arcus prælii,

ex ipso egredietur omnis exactor simul.

5 Et erunt quasi fortes conculcantes lutum viarum in prælio,

et bellabunt, quia Dominus cum eis:

et confundentur ascensores equorum.

6 Et confortabo domum Juda,

et domum Joseph salvabo:

et convertam eos, quia miserebor eorum:

et erunt sicut fuerunt quando non projeceram eos:

ego enim Dominus Deus eorum, et exaudiam eos.

7 Et erunt quasi fortes Ephraim,

et lætabitur cor eorum quasi a vino:

et filii eorum videbunt, et lætabuntur,

et exsultabit cor eorum in Domino.

8 Sibilabo eis, et congregabo illos,

quia redemi eos:

et multiplicabo eos sicut ante fuerant multiplicati.

9 Et seminabo eos in populis,

et de longe recordabuntur mei:

et vivent cum filiis suis, et revertentur.

10 Et reducam eos de terra Ægypti,

et de Assyriis congregabo eos,

et ad terram Galaad et Libani adducam eos,

et non invenietur eis locus:

11 et transibit in maris freto,

et percutiet in mari fluctus,

et confundentur omnia profunda fluminis:

et humiliabitur superbia Assur,

et sceptrum Ægypti recedet.

12 Confortabo eos in Domino,

et in nomine ejus ambulabunt, dicit Dominus.

11 1 Aperi, Libane, portas tuas,

et comedat ignis cedros tuas.

2 Ulula, abies, quia cecidit cedrus,

quoniam magnifici vastati sunt:

ululate, quercus Basan,

quoniam succisus est saltus munitus.

3 Vox ululatus pastorum,

quia vastata est magnificentia eorum:

vox rugitus leonum,

quoniam vastata est superbia Jordanis.

4 Hæc dicit Dominus Deus meus: Pasce pecora occisionis, 5 quæ qui possederant occidebant, et non dolebant, et vendebant ea, dicentes: Benedictus Dominus! divites facti sumus: et pastores eorum non parcebant eis. 6 Et ego non parcam ultra super habitantes terram, dicit Dominus: ecce ego tradam homines, unumquemque in manu proximi sui, et in manu regis sui: et concident terram, et non eruam de manu eorum. 7 Et pascam pecus occisionis propter hoc, o pauperes gregis! et assumpsi mihi duas virgas: unam vocavi Decorem, et alteram vocavi Funiculum: et pavi gregem. 8 Et succidi tres pastores in mense uno, et contracta est anima mea in eis, siquidem et anima eorum variavit in me. 9 Et dixi: Non pascam vos: quod moritur, moriatur, et quod succiditur, succidatur: et reliqui devorent unusquisque carnem proximi sui. 10 Et tuli virgam meam quæ vocabatur Decus, et abscidi eam, ut irritum facerem fœdus meum quod percussi cum omnibus populis. 11 Et in irritum deductum est in die illa: et cognoverunt sic pauperes gregis, qui custodiunt mihi, quia verbum Domini est. 12 Et dixi ad eos: Si bonum est in oculis vestris, afferte mercedem meam: et si non, quiescite. Et appenderunt mercedem meam triginta argenteos. 13 Et dixit Dominus ad me: Projice illud ad statuarium, decorum pretium quo appretiatus sum ab eis. Et tuli triginta argenteos, et projeci illos in domum Domini, ad statuarium. 14 Et præcidi virgam meam secundam, quæ appellabatur Funiculus, ut dissolverem germanitatem inter Judam et Israël. 15 Et dixit Dominus ad me: Adhuc sunt tibi vasa pastoris stulti. 16 Quia ecce ego suscitabo pastorem in terra, qui derelicta non visitabit, dispersum non quæret, et contritum non sanabit, et id quod stat non enutriet, et carnes pinguium comedet, et ungulas eorum dissolvet. 17 O pastor, et idolum derelinquens gregem: gladius super brachium ejus, et super oculum dextrum ejus: brachium ejus ariditate siccabitur, et oculus dexter ejus tenebrescens obscurabitur.

12 1 Onus verbi Domini super Israël.

Dicit Dominus extendens cælum, et fundans terram,

et fingens spiritum hominis in eo:

2 Ecce ego ponam Jerusalem superliminare crapulæ

omnibus populis in circuitu:

sed et Juda erit in obsidione contra Jerusalem.

3 Et erit: in die illa ponam Jerusalem lapidem oneris cunctis populis:

omnes qui levabunt eam concisione lacerabuntur,

et colligentur adversus eam omnia regna terræ.

4 In die illa, dicit Dominus,

percutiam omnem equum in stuporem,

et ascensorem ejus in amentiam:

et super domum Juda aperiam oculos meos,

et omnem equum populorum percutiam cæcitate.

5 Et dicent duces Juda in corde suo:

Confortentur mihi habitatores Jerusalem

in Domino exercituum, Deo …