Romans 14:1–12

¹Infirmum autem in fide assumite, non in disceptationibus cogitationum. ²Alius enim credit se manducare omnia: qui autem infirmus est, olus manducet. ³Is qui manducat, non manducantem non spernat: et qui non manducat, manducantem non judicet: Deus enim illum assumpsit. ⁴Tu quis es, qui judicas alienum servum? domino suo stat, aut cadit: stabit autem: potens est enim Deus statuere illum. ⁵Nam alius judicat diem inter diem: alius autem judicat omnem diem: unusquisque in suo sensu abundet. ⁶Qui sapit diem, Domino sapit, et qui manducat, Domino manducat: gratias enim agit Deo. Et qui non manducat, Domino non manducat, et gratias agit Deo. ⁷Nemo enim nostrum sibi vivit, et nemo sibi moritur. ⁸Sive enim vivimus, Domino vivimus: sive morimur, Domino morimur. Sive ergo vivimus, sive morimur, Domini sumus. ⁹In hoc enim Christus mortuus est, et resurrexit: ut et mortuorum et vivorum dominetur. ¹⁰Tu autem quid judicas fratrem tuum? aut tu quare spernis fratrem tuum? omnes enim stabimus ante tribunal Christi. ¹¹Scriptum est enim: Vivo ego, dicit Dominus, quoniam mihi flectetur omne genu: et omnis lingua confitebitur Deo. ¹²Itaque unusquisque nostrum pro se rationem reddet Deo.