Philemon 4–21

⁴Gratias ago Deo meo, semper memoriam tui faciens in orationibus meis, ⁵audiens caritatem tuam, et fidem, quam habes in Domino Jesu, et in omnes sanctos: ⁶ut communicatio fidei tuæ evidens fiat in agnitione omnis operis boni, quod est in vobis in Christo Jesu. ⁷Gaudium enim magnum habui, et consolationem in caritate tua: quia viscera sanctorum requieverunt per te, frater.

⁸Propter quod multam fiduciam habens in Christo Jesu imperandi tibi quod ad rem pertinet: ⁹propter caritatem magis obsecro, cum sis talis, ut Paulus senex, nunc autem et vinctus Jesu Christi: ¹⁰obsecro te pro meo filio, quem genui in vinculis, Onesimo, ¹¹qui tibi aliquando inutilis fuit, nunc autem et mihi et tibi utilis, ¹²quem remisi tibi. Tu autem illum, ut mea viscera, suscipe: ¹³quem ego volueram mecum detinere, ut pro te mihi ministraret in vinculis Evangelii: ¹⁴sine consilio autem tuo nihil volui facere, uti ne velut ex necessitate bonum tuum esset, sed voluntarium. ¹⁵Forsitan enim ideo discessit ad horam a te, ut æternum illum reciperes: ¹⁶jam non ut servum, sed pro servo carissimum fratrem, maxime mihi: quanto autem magis tibi et in carne, et in Domino? ¹⁷Si ergo habes me socium, suscipe illum sicut me: ¹⁸si autem aliquid nocuit tibi, aut debet, hoc mihi imputa. ¹⁹Ego Paulus scripsi mea manu: ego reddam, ut non dicam tibi, quod et teipsum mihi debes: ²⁰ita, frater. Ego te fruar in Domino: refice viscera mea in Domino. ²¹Confidens in obedientia tua scripsi tibi: sciens quoniam et super id, quod dico, facies.