Numbers 14–15

14¹Igitur vociferans omnis turba flevit nocte illa, ²et murmurati sunt contra Moysen et Aaron cuncti filii Israël, dicentes: ³Utinam mortui essemus in Ægypto: et in hac vasta solitudine utinam pereamus, et non inducat nos Dominus in terram istam, ne cadamus gladio, et uxores ac liberi nostri ducantur captivi. Nonne melius est reverti in Ægyptum? ⁴Dixeruntque alter ad alterum: Constituamus nobis ducem, et revertamur in Ægyptum. ⁵Quo audito, Moyses et Aaron ceciderunt proni in terram coram omni multitudine filiorum Israël. ⁶At vero Josue filius Nun et Caleb filius Jephone, qui et ipsi lustraverant terram, sciderunt vestimenta sua, ⁷et ad omnem multitudinem filiorum Israël locuti sunt: Terra, quam circuivimus, valde bona est. ⁸Si propitius fuerit Dominus, inducet nos in eam, et tradet humum lacte et melle manantem. ⁹Nolite rebelles esse contra Dominum: neque timeatis populum terræ hujus, quia sicut panem ita eos possumus devorare. Recessit ab eis omne præsidium: Dominus nobiscum est, nolite metuere. ¹⁰Cumque clamaret omnis multitudo, et lapidibus eos vellet opprimere, apparuit gloria Domini super tectum fœderis cunctis filiis Israël.

¹¹Et dixit Dominus ad Moysen: Usquequo detrahet mihi populus iste? quousque non credent mihi, in omnibus signis quæ feci coram eis? ¹²Feriam igitur eos pestilentia, atque consumam: te autem faciam principem super gentem magnam, et fortiorem quam hæc est. ¹³Et ait Moyses ad Dominum: Ut audiant Ægyptii, de quorum medio eduxisti populum istum, ¹⁴et habitatores terræ hujus, qui audierunt quod tu, Domine, in populo isto sis, et facie videaris ad faciem, et nubes tua protegat illos, et in columna nubis præcedas eos per diem, et in columna ignis per noctem: ¹⁵quod occideris tantam multitudinem quasi unum hominem, et dicant: ¹⁶Non poterat introducere populum in terram pro qua juraverat: idcirco occidit eos in solitudine? ¹⁷Magnificetur ergo fortitudo Domini sicut jurasti, dicens: ¹⁸Dominus patiens et multæ misericordiæ, auferens iniquitatem et scelera, nullumque innoxium derelinquens, qui visitas peccata patrum in filios in tertiam et quartam generationem. ¹⁹Dimitte, obsecro, peccatum populi hujus secundum magnitudinem misericordiæ tuæ, sicut propitius fuisti egredientibus de Ægypto usque ad locum istum. ²⁰Dixitque Dominus: Dimisi juxta verbum tuum. ²¹Vivo ego: et implebitur gloria Domini universa terra. ²²Attamen omnes homines qui viderunt majestatem meam, et signa quæ feci in Ægypto et in solitudine, et tentaverunt me jam per decem vices, nec obedierunt voci meæ, ²³non videbunt terram pro qua juravi patribus eorum, nec quisquam ex illis qui detraxit mihi, intuebitur eam. ²⁴Servum meum Caleb, qui plenus alio spiritu secutus est me, inducam in terram hanc, quam circuivit; et semen ejus possidebit eam. ²⁵Quoniam Amalecites et Chananæus habitant in vallibus. Cras movete castra, et revertimini in solitudinem per viam maris Rubri. ²⁶Locutusque est Dominus ad Moysen et Aaron, dicens: ²⁷Usquequo multitudo hæc pessima murmurat contra me? querelas filiorum Israël audivi. ²⁸Dic ergo eis: Vivo ego, ait Dominus: sicut locuti estis audiente me, sic faciam vobis. ²⁹In solitudine hac jacebunt cadavera vestra. Omnes qui numerati estis a viginti annis et supra, et murmurastis contra me, ³⁰non intrabitis terram, super quam levavi manum meam ut habitare vos facerem, præter Caleb filium Jephone, et Josue filium Nun. ³¹Parvulos autem vestros, de quibus dixistis quod prædæ hostibus forent, introducam, ut videant terram, quæ vobis displicuit. ³²Vestra cadavera jacebunt in solitudine. ³³Filii vestri erunt vagi in deserto annis quadraginta, et portabunt fornicationem vestram, donec consumantur cadavera patrum in deserto, ³⁴juxta numerum quadraginta dierum, quibus considerastis terram: annus pro die imputabitur. Et quadraginta annis recipietis iniquitates vestras, et scietis ultionem meam: ³⁵quoniam sicut locutus sum, ita faciam omni multitudini huic pessimæ, quæ consurrexit adversum me: in solitudine hac deficiet, et morietur. ³⁶Igitur omnes viri, quos miserat Moyses ad contemplandam terram, et qui reversi murmurare fecerant contra eum omnem multitudinem, detrahentes terræ quod esset mala, ³⁷mortui sunt atque percussi in conspectu Domini. ³⁸Josue autem filius Nun, et Caleb filius Jephone, vixerunt ex omnibus qui perrexerant ad considerandam terram.

³⁹Locutusque est Moyses universa verba hæc ad omnes filios Israël, et luxit populus nimis. ⁴⁰Et ecce mane primo surgentes ascenderunt verticem montis, atque dixerunt: Parati sumus ascendere ad locum, de quo Dominus locutus est: quia peccavimus. ⁴¹Quibus Moyses: Cur, inquit, transgredimini verbum Domini, quod vobis non cedet in prosperum? ⁴²nolite ascendere: non enim est Dominus vobiscum: ne corruatis coram inimicis vestris. ⁴³Amalecites et Chananæus ante vos sunt, quorum gladio corruetis, eo quod nolueritis acquiescere Domino: nec erit Dominus vobiscum. ⁴⁴At illi contenebrati ascenderunt in verticem montis. Arca autem testamenti Domini et Moyses non recesserunt de castris. ⁴⁵Descenditque Amalecites et Chananæus, qui habitabat in monte: et percutiens eos atque concidens, persecutus est eos usque Horma.

15¹Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: ²Loquere ad filios Israël, et dices ad eos: Cum ingressi fueritis terram habitationis vestræ, quam ego dabo vobis, ³et feceritis oblationem Domino in holocaustum, aut victimam, vota solventes, vel sponte offerentes munera, aut in solemnitatibus vestris adolentes odorem suavitatis Domino, de bobus sive de ovibus: ⁴offeret quicumque immolaverit victimam, sacrificium similæ, decimam partem ephi, conspersæ oleo, quod mensuram habebit quartam partem hin: ⁵et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ dabit in holocaustum sive in victimam. Per agnos singulos ⁶et arietes erit sacrificium similæ duarum decimarum, quæ conspersa sit oleo tertiæ partis hin: ⁷et vinum ad libamentum tertiæ partis ejusdem mensuræ offeret in odorem suavitatis Domino. ⁸Quando vero de bobus feceris holocaustum aut hostiam, ut impleas votum vel pacificas victimas, ⁹dabis per singulos boves similæ tres decimas conspersæ oleo, quod habeat medium mensuræ hin: ¹⁰et vinum ad liba fundenda ejusdem mensuræ in oblationem suavissimi odoris Domino. ¹¹Sic facies ¹²per singulos boves et arietes et agnos et hædos. ¹³Tam indigenæ quam peregrini ¹⁴eodem ritu offerent sacrificia. ¹⁵Unum præceptum erit atque judicium tam vobis quam advenis terræ.

¹⁶Locutus est Dominus ad Moysen, dicens: ¹⁷Loquere filiis Israël, et dices ad eos: ¹⁸Cum veneritis in terram, quam dabo vobis, ¹⁹et comederitis de panibus regionis illius, separabitis primitias Domino ²⁰de cibis vestris. Sicut de areis primitias separatis, ²¹ita et de pulmentis dabitis primitiva Domino.

²²Quod si per ignorantiam præterieritis quidquam horum, quæ locutus est Dominus ad Moysen, ²³et mandavit per eum ad vos, a die qua cœpit jubere et ultra, ²⁴oblitaque fuerit facere multitudo: offeret vitulum de armento, holocaustum in odorem suavissimum Domino, et sacrificium ejus ac liba, ut cæremoniæ postulant, hircumque pro peccato: ²⁵et rogabit sacerdos pro omni multitudine filiorum Israël, et dimittetur eis, quoniam non sponte peccaverunt, nihilominus offerentes incensum Domino pro se et pro peccato atque errore suo: ²⁶et dimittetur universæ plebi filiorum Israël, et advenis qui peregrinantur inter eos: quoniam culpa est omnis populi per ignorantiam. ²⁷Quod si anima una nesciens peccaverit, offeret capram anniculam pro peccato suo: ²⁸et deprecabitur pro ea sacerdos, quod inscia peccaverit coram Domino: impetrabitque ei veniam, et dimittetur illi. ²⁹Tam indigenis quam advenis una lex erit omnium, qui peccaverint ignorantes. ³⁰Anima vero, quæ per superbiam aliquid commiserit, sive civis sit ille, sive peregrinus (quoniam adversus Dominum rebellis fuit), peribit de populo suo: ³¹verbum enim Domini contempsit, et præceptum illius fecit irritum: idcirco delebitur, et portabit iniquitatem suam.

³²Factum est autem, cum essent filii Israël in solitudine, et invenissent hominem colligentem ligna in die sabbati, ³³obtulerunt eum Moysi et Aaron et universæ multitudini. ³⁴Qui recluserunt eum in carcerem, nescientes quid super eo facere deberent. ³⁵Dixitque Dominus ad Moysen: Morte moriatur homo iste: obruat eum lapidibus omnis turba extra castra. ³⁶Cumque eduxissent eum foras, obruerunt lapidibus, et mortuus est, sicut præceperat Dominus.

³⁷Dixit quoque Dominus ad Moysen: ³⁸Loquere filiis Israël, et dices ad eos ut faciant sibi fimbrias per angulos palliorum, ponentes in eis vittas hyacinthinas: ³⁹quas cum viderint, recordentur omnium mandatorum Domini, nec sequantur cogitationes suas et oculos per res varias fornicantes, ⁴⁰sed magis memores præceptorum Domini faciant ea, sintque sancti Deo suo. ⁴¹Ego Dominus Deus vester, qui eduxi vos de terra Ægypti, ut essem Deus vester.