Luke 6:20–49

²⁰Et ipse elevatis oculis in discipulos suos, dicebat: Beati pauperes, quia vestrum est regnum Dei. ²¹Beati qui nunc esuritis, quia saturabimini. Beati qui nunc fletis, quia ridebitis. ²²Beati eritis cum vos oderint homines, et cum separaverint vos, et exprobraverint, et ejecerint nomen vestrum tamquam malum propter Filium hominis. ²³Gaudete in illa die, et exsultate: ecce enim merces vestra multa est in cælo: secundum hæc enim faciebant prophetis patres eorum. ²⁴Verumtamen væ vobis divitibus, quia habetis consolationem vestram. ²⁵Væ vobis, qui saturati estis: quia esurietis. Væ vobis, qui ridetis nunc: quia lugebitis et flebitis. ²⁶Væ cum benedixerint vobis homines: secundum hæc enim faciebant pseudoprophetis patres eorum.

²⁷Sed vobis dico, qui auditis: diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos. ²⁸Benedicite maledicentibus vobis, et orate pro calumniantibus vos. ²⁹Et qui te percutit in maxillam, præbe et alteram. Et ab eo qui aufert tibi vestimentum, etiam tunicam noli prohibere. ³⁰Omni autem petenti te, tribue: et qui aufert quæ tua sunt, ne repetas. ³¹Et prout vultis ut faciant vobis homines, et vos facite illis similiter. ³²Et si diligitis eos qui vos diligunt, quæ vobis est gratia? nam et peccatores diligentes se diligunt. ³³Et si benefeceritis his qui vobis benefaciunt, quæ vobis est gratia? siquidem et peccatores hoc faciunt. ³⁴Et si mutuum dederitis his a quibus speratis recipere, quæ gratia est vobis? nam et peccatores peccatoribus fœnerantur, ut recipiant æqualia. ³⁵Verumtamen diligite inimicos vestros: benefacite, et mutuum date, nihil inde sperantes: et erit merces vestra multa, et eritis filii Altissimi, quia ipse benignus est super ingratos et malos. ³⁶Estote ergo misericordes sicut et Pater vester misericors est.

³⁷Nolite judicare, et non judicabimini: nolite condemnare, et non condemnabimini. Dimittite, et dimittemini. ³⁸Date, et dabitur vobis: mensuram bonam, et confertam, et coagitatam, et supereffluentem dabunt in sinum vestrum. Eadem quippe mensura, qua mensi fueritis, remetietur vobis. ³⁹Dicebat autem illis et similitudinem: Numquid potest cæcus cæcum ducere? nonne ambo in foveam cadunt? ⁴⁰Non est discipulus super magistrum: perfectus autem omnis erit, si sit sicut magister ejus. ⁴¹Quid autem vides festucam in oculo fratris tui, trabem autem, quæ in oculo tuo est, non consideras? ⁴²aut quomodo potes dicere fratri tuo: Frater, sine ejiciam festucam de oculo tuo: ipse in oculo tuo trabem non videns? Hypocrita, ejice primum trabem de oculo tuo: et tunc perspicies ut educas festucam de oculo fratris tui. ⁴³Non est enim arbor bona, quæ facit fructus malos: neque arbor mala, faciens fructum bonum. ⁴⁴Unaquaeque enim arbor de fructu suo cognoscitur. Neque enim de spinis colligunt ficus: neque de rubo vindemiant uvam. ⁴⁵Bonus homo de bono thesauro cordis sui profert bonum: et malus homo de malo thesauro profert malum. Ex abundantia enim cordis os loquitur. ⁴⁶Quid autem vocatis me Domine, Domine: et non facitis quæ dico?

⁴⁷Omnis qui venit ad me, et audit sermones meos, et facit eos, ostendam vobis cui similis sit: ⁴⁸similis est homini ædificanti domum, qui fodit in altum, et posuit fundamentum super petram: inundatione autem facta, illisum est flumen domui illi, et non potuit eam movere: fundata enim erat super petram. ⁴⁹Qui autem audit, et non facit, similis est homini ædificanti domum suam super terram sine fundamento: in quam illisus est fluvius, et continuo cecidit: et facta est ruina domus illius magna.