Judith 15–16

15¹Cumque omnis exercitus decollatum Holofernem audisset, fugit mens et consilium ab eis, et solo tremore et metu agitati, fugæ præsidium sumunt, ²ita ut nullus loqueretur cum proximo suo, sed inclinato capite, relictis omnibus, evadere festinabant Hebræos, quos armatos super se venire audiebant, fugientes per vias camporum et semitas collium. ³Videntes itaque filii Israël fugientes, secuti sunt illos. Descenderuntque clangentes tubis, et ululantes post ipsos. ⁴Et quoniam Assyrii non adunati, in fugam ibant præcipites: filii autem Israël uno agmine persequentes debilitabant omnes quos invenire potuissent. ⁵Misit itaque Ozias nuntios per omnes civitates et regiones Israël. ⁶Omnis itaque regio, omnisque urbs electam juventutem armatam misit post eos, et persecuti sunt eos in ore gladii, quousque pervenirent ad extremitatem finium suorum. ⁷Reliqui autem qui erant in Bethulia, ingressi sunt castra Assyriorum, et prædam quam fugientes Assyrii reliquerant, abstulerunt, et onustati sunt valde. ⁸Hi vero qui victores reversi sunt ad Bethuliam, omnia quæ erant illorum attulerunt secum, ita ut non esset numerus in pecoribus et jumentis et universis mobilibus eorum, ut a minimo usque ad maximum omnes divites fierent de prædationibus eorum.

⁹Joacim autem summus pontifex de Jerusalem venit in Bethuliam cum universis presbyteris suis ut videret Judith. ¹⁰Quæ cum exisset ad illum, benedixerunt eam omnes una voce, dicentes: Tu gloria Jerusalem; tu lætitia Israël; tu honorificentia populi nostri: ¹¹quia fecisti viriliter, et confortatum est cor tuum, eo quod castitatem amaveris, et post virum tuum, alterum nescieris: ideo et manus Domini confortavit te, et ideo eris benedicta in æternum. ¹²Et dixit omnis populus: Fiat, fiat. ¹³Per dies autem triginta, vix collecta sunt spolia Assyriorum a populo Israël. ¹⁴Porro autem universa quæ Holofernis peculiaria fuisse probata sunt, dederunt Judith in auro, et argento, et vestibus, et gemmis, et omni supellectili: et tradita sunt omnia illi a populo. ¹⁵Et omnes populi gaudebant cum mulieribus, et virginibus, et juvenibus, in organis et citharis.

16¹Tunc cantavit canticum hoc Domino Judith, dicens:

²Incipite Domino in tympanis;

cantate Domino in cymbalis;

modulamini illi psalmum novum:

exaltate, et invocate nomen ejus.

³Dominus conterens bella,

Dominus nomen est illi.

⁴Qui posuit castra sua in medio populi sui,

ut eriperet nos de manu omnium inimicorum nostrorum.

⁵Venit Assur ex montibus ab aquilone

in multitudine fortitudinis suæ:

cujus multitudo obturavit torrentes,

et equi eorum cooperuerunt valles.

⁶Dixit se incensurum fines meos,

et juvenes meos occisurum gladio;

infantes meos dare in prædam,

et virgines in captivitatem.

⁷Dominus autem omnipotens nocuit eum,

et tradidit eum in manus feminæ, et confodit eum.

⁸Non enim cecidit potens eorum a juvenibus,

nec filii Titan percusserunt eum,

nec excelsi gigantes opposuerunt se illi:

sed Judith filia Merari in specie faciei suæ dissolvit eum.

⁹Exuit enim se vestimento viduitatis,

et induit se vestimento lætitiæ

in exultatione filiorum Israël.

¹⁰Unxit faciem suam unguento,

et colligavit cincinnos suos mitra;

accepit stolam novam ad decipiendum illum.

¹¹Sandalia ejus rapuerunt oculos ejus;

pulchritudo ejus captivam fecit animam ejus:

amputavit pugione cervicem ejus.

¹²Horruerunt Persæ constantiam ejus,

et Medi audaciam ejus.

¹³Tunc ululaverunt castra Assyriorum,

quando apparuerunt humiles mei, arescentes in siti.

¹⁴Filii puellarum compunxerunt eos,

et sicut pueros fugientes occiderunt eos:

perierunt in prælio a facie Domini Dei mei.

¹⁵Hymnum cantemus Domino;

hymnum novum cantemus Deo nostro.

¹⁶Adonai Domine, magnus es tu,

et præclarus in virtute tua:

et quem superare nemo potest.

¹⁷Tibi serviat omnis creatura tua,

quia dixisti, et facta sunt;

misisti spiritum tuum, et creata sunt:

et non est qui resistat voci tuæ.

¹⁸Montes a fundamentis movebuntur cum aquis;

petræ, sicut cera, liquescent ante faciem tuam.

¹⁹Qui autem timent te,

magni erunt apud te per omnia.

²⁰Væ genti insurgenti super genus meum:

Dominus enim omnipotens vindicabit in eis;

in die judicii visitabit illos.

²¹Dabit enim ignem et vermes in carnes eorum,

ut urantur et sentiant usque in sempiternum.

²²Et factum est post hæc, omnis populus post victoriam venit in Jerusalem adorare Dominum: et mox ut purificati sunt, obtulerunt omnes holocausta, et vota, et repromissiones suas. ²³Porro Judith universa vasa bellica Holofernis, quæ dedit illi populus, et conopeum quod ipsa sustulerat de cubili ipsius, obtulit in anathema oblivionis. ²⁴Erat autem populus jucundus secundum faciem sanctorum: et per tres menses gaudium hujus victoriæ celebratum est cum Judith. ²⁵Post dies autem illos, unusquisque rediit in domum suam: et Judith magna facta est in Bethulia, et præclarior erat universæ terræ Israël. ²⁶Erat enim virtuti castitas adjuncta, ita ut non cognosceret virum omnibus diebus vitæ suæ, ex quo defunctus est Manasses vir ejus. ²⁷Erat autem, diebus festis, procedens cum magna gloria. ²⁸Mansit autem in domo viri sui annos centum quinque, et dimisit abram suam liberam: et defuncta est ac sepulta cum viro suo in Bethulia. ²⁹Luxitque illam omnis populus diebus septem. ³⁰In omni autem spatio vitæ ejus non fuit qui perturbaret Israël, et post mortem ejus annis multis. ³¹Dies autem victoriæ hujus festivitatis ab Hebræis in numero sanctorum dierum accipitur, et colitur a Judæis ex illo tempore usque in præsentem diem.