Isaiah 9:1–12

1 Primo tempore alleviata est

terra Zabulon et terra Nephthali:

et novissimo aggravata est via maris

trans Jordanem Galilææ gentium.

2 Populus qui ambulabat in tenebris,

vidit lucem magnam;

habitantibus in regione umbræ mortis,

lux orta est eis.

3 Multiplicasti gentem,

et non magnificasti lætitiam.

Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe;

sicut exsultant victores capta præda, quando dividunt spolia.

4 Jugum enim oneris ejus,

et virgam humeri ejus,

et sceptrum exactoris ejus

superasti, sicut in die Madian.

5 Quia omnis violentia prædatio cum tumultu,

et vestimentum mistum sanguine,

erit in combustionem,

et cibus ignis.

6 Parvulus enim natus est nobis,

et filius datus est nobis,

et factus est principatus super humerum ejus:

et vocabitur nomen ejus,

Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis,

Pater futuri sæculi, Princeps pacis.

7 Multiplicabitur ejus imperium,

et pacis non erit finis;

super solium David, et super regnum ejus sedebit,

ut confirmet illud et corroboret

in judicio et justitia,

amodo usque in sempiternum:

zelus Domini exercituum faciet hoc.

8 Verbum misit Dominus in Jacob,

et cecidit in Israël.

9 Et sciet omnis populus Ephraim,

et habitantes Samariam,

in superbia et magnitudine cordis dicentes:

10 Lateres ceciderunt, sed quadris lapidibus ædificabimus;

sycomoros succiderunt, sed cedros immutabimus.

11 Et elevabit Dominus hostes Rasin super eum,

et inimicos ejus in tumultum vertet.

12 Syriam ab oriente, et Philisthiim ab occidente;

et devorabunt Israël toto ore.

In omnibus his non est aversus furor ejus,

sed adhuc manus ejus extenta.