Isaiah 51:1–15

¹Audite me, qui sequimini quod justum est,

et quæritis Dominum;

attendite ad petram unde excisi estis,

et ad cavernam laci de qua præcisi estis.

²Attendite ad Abraham, patrem vestrum,

et ad Saram, quæ peperit vos:

quia unum vocavi eum,

et benedixi ei, et multiplicavi eum.

³Consolabitur ergo Dominus Sion,

et consolabitur omnes ruinas ejus:

et ponet desertum ejus quasi delicias,

et solitudinem ejus quasi hortum Domini.

Gaudium et lætitia invenietur in ea,

gratiarum actio et vox laudis.

⁴Attendite ad me, popule meus,

et tribus mea, me audite:

quia lex a me exiet,

et judicium meum in lucem populorum requiescet.

⁵Prope est justus meus, egressus est salvator meus,

et brachia mea populos judicabunt;

me insulæ exspectabunt,

et brachium meum sustinebunt.

⁶Levate in cælum oculos vestros,

et videte sub terra deorsum:

quia cæli sicut fumus liquescent,

et terra sicut vestimentum atteretur,

et habitatores ejus sicut hæc interibunt:

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea non deficiet.

⁷Audite me, qui scitis justum,

populus meus, lex mea in corde eorum:

nolite timere opprobrium hominum,

et blasphemias eorum ne metuatis:

⁸sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis,

et sicut lanam, sic devorabit eos tinea:

salus autem mea in sempiternum erit,

et justitia mea in generationes generationum.

⁹Consurge, consurge, induere fortitudinem,

brachium Domini!

consurge sicut in diebus antiquis,

in generationibus sæculorum.

Numquid non tu percussisti superbum,

vulnerasti draconem?

¹⁰numquid non tu siccasti mare,

aquam abyssi vehementis;

qui posuisti profundum maris viam,

ut transirent liberati?

¹¹Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur,

et venient in Sion laudantes,

et lætitia sempiterna super capita eorum:

gaudium et lætitiam tenebunt;

fugiet dolor et gemitus.

¹²Ego, ego ipse consolabor vos.

Quis tu, ut timeres ab homine mortali,

et a filio hominis qui quasi fœnum ita arescet?

¹³Et oblitus es Domini, factoris tui,

qui tetendit cælos et fundavit terram;

et formidasti jugiter tota die

a facie furoris ejus qui te tribulabat,

et paraverat ad perdendum.

Ubi nunc est furor tribulantis?

¹⁴Cito veniet gradiens ad aperiendum;

et non interficiet usque ad internecionem,

nec deficiet panis ejus.

¹⁵Ego autem sum Dominus Deus tuus,

qui conturbo mare, et intumescunt fluctus ejus:

Dominus exercituum nomen meum.