Isaiah 1:11–17

¹¹Quo mihi multitudinem victimarum vestrarum?

dicit Dominus.

Plenus sum:

holocausta arietum,

et adipem pinguium,

et sanguinem vitulorum et agnorum et hircorum,

nolui.

¹²Cum veniretis ante conspectum meum,

quis quæsivit hæc de manibus vestris,

ut ambularetis in atriis meis?

¹³Ne offeratis ultra sacrificium frustra:

incensum abominatio est mihi.

Neomeniam et sabbatum, et festivitates alias, non feram;

iniqui sunt cœtus vestri.

¹⁴Calendas vestras, et solemnitates vestras odivit anima mea:

facta sunt mihi molesta; laboravi sustinens.

¹⁵Et cum extenderitis manus vestras, avertam oculos meos a vobis,

et cum multiplicaveritis orationem, non exaudiam:

manus enim vestræ sanguine plenæ sunt.

¹⁶Lavamini, mundi estote;

auferte malum cogitationum vestrarum

ab oculis meis:

quiescite agere perverse,

¹⁷discite benefacere;

quærite judicium, subvenite oppresso,

judicate pupillo, defendite viduam.