Isaiah 13:1–14:23

1 Onus Babylonis, quod vidit Isaias, filius Amos.

2 Super montem caliginosum levate signum:

exaltate vocem,

levate manum,

et ingrediantur portas duces.

3 Ego mandavi sanctificatis meis,

et vocavi fortes meos in ira mea,

exsultantes in gloria mea.

4 Vox multitudinis in montibus,

quasi populorum frequentium;

vox sonitus regum,

gentium congregatarum.

Dominus exercituum præcepit

militiæ belli,

5 venientibus de terra procul,

a summitate cæli;

Dominus, et vasa furoris ejus,

ut disperdat omnem terram.

6 Ululate, quia prope est dies Domini;

quasi vastitas a Domino veniet.

7 Propter hoc omnes manus dissolventur,

et omne cor hominis contabescet,

8 et conteretur.

Torsiones et dolores tenebunt;

quasi parturiens dolebunt:

unusquisque ad proximum suum stupebit,

facies combustæ vultus eorum.

9 Ecce dies Domini veniet,

crudelis, et indignationis plenus, et iræ, furorisque,

ad ponendam terram in solitudinem,

et peccatores ejus conterendos de ea.

10 Quoniam stellæ cæli, et splendor earum,

non expandent lumen suum;

obtenebratus est sol in ortu suo,

et luna non splendebit in lumine suo.

11 Et visitabo super orbis mala,

et contra impios iniquitatem eorum;

et quiescere faciam superbiam infidelium,

et arrogantiam fortium humiliabo.

12 Pretiosior erit vir auro,

et homo mundo obrizo.

13 Super hoc cælum turbabo;

et movebitur terra de loco suo,

propter indignationem Domini exercituum,

et propter diem iræ furoris ejus.

14 Et erit quasi damula fugiens,

et quasi ovis, et non erit qui congreget.

Unusquisque ad populum suum convertetur,

et singuli ad terram suam fugient.

15 Omnis qui inventus fuerit occidetur,

et omnis qui supervenerit cadet in gladio;

16 infantes eorum allidentur in oculis eorum,

diripientur domus eorum, et uxores eorum violabuntur.

17 Ecce ego suscitabo super eos Medos,

qui argentum non quærant,

nec aurum velint;

18 sed sagittis parvulos interficient,

et lactantibus uteris non miserebuntur,

et super filios non parcet oculus eorum.

19 Et erit Babylon illa gloriosa in regnis,

inclyta superbia Chaldæorum,

sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham.

20 Non habitabitur usque in finem,

et non fundabitur usque ad generationem et generationem;

nec ponet tibi tentoria Arabs,

nec pastores requiescent ibi.

21 Sed requiescent ibi bestiæ,

et replebuntur domus eorum draconibus,

et habitabunt ibi struthiones,

et pilosi saltabunt ibi;

22 et respondebunt ibi ululæ in ædibus ejus,

et sirenes in delubris voluptatis.

14 1 Prope est ut veniat tempus ejus,

et dies ejus non elongabuntur.

Miserebitur enim Dominus Jacob,

et eliget adhuc de Israël,

et requiescere eos faciet super humum suam;

adjungetur advena ad eos,

et adhærebit domui Jacob.

2 Et tenebunt eos populi,

et adducent eos in locum suum;

et possidebit eos domus Israël

super terram Domini

in servos et ancillas:

et erunt capientes eos qui se ceperant,

et subjicient exactores suos.

3 Et erit in die illa: cum requiem dederit tibi Deus

a labore tuo, et a concussione tua,

et a servitute dura qua ante servisti,

4 sumes parabolam istam

contra regem Babylonis, et dices:

Quomodo cessavit exactor;

quievit tributum?

5 Contrivit Dominus baculum impiorum,

virgam dominantium,

6 cædentem populos in indignatione

plaga insanabili,

subjicientem in furore gentes,

persequentem crudeliter.

7 Conquievit et siluit omnis terra,

gavisa est et exsultavit;

8 abietes quoque lætatæ sunt super te,

et cedri Libani:

ex quo dormisti, non ascendet

qui succidat nos.

9 Infernus subter conturbatus est

in occursum adventus tui;

suscitavit tibi gigantes.

Omnes principes terræ

surrexerunt de soliis suis,

omnes principes nationum.

10 Universi respondebunt, et dicent tibi:

Et tu vulneratus es sicut et nos;

nostri similis effectus es.

11 Detracta est ad inferos superbia tua,

concidit cadaver tuum;

subter te sternetur tinea,

et operimentum tuum erunt vermes.

12 Quomodo cecidisti de cælo,

Lucifer, qui mane oriebaris?

corruisti in terram,

qui vulnerabas gentes?

13 Qui dicebas in corde tuo:

In cælum conscendam,

super astra Dei

exaltabo solium meum;

sedebo in monte testamenti,

in lateribus aquilonis;

14 ascendam super altitudinem nubium,

similis ero Altissimo?

15 Verumtamen ad infernum detraheris,

in profundum laci.

16 Qui te viderint, ad te inclinabuntur,

teque prospicient:

Numquid iste est vir qui conturbavit terram,

qui concussit regna,

17 qui posuit orbem desertum,

et urbes ejus destruxit,

vinctis ejus non aperuit carcerem?

18 Omnes reges gentium

universi dormierunt in gloria,

vir in domo sua;

19 tu autem projectus es de sepulchro tuo,

quasi stirps inutilis pollutus,

et obvolutus cum his qui interfecti sunt gladio,

et descenderunt ad fundamenta laci,

quasi cadaver putridum.

20 Non habebis consortium, neque cum eis in sepultura;

tu enim terram tuam disperdidisti,

tu populum tuum occidisti:

non vocabitur in æternum

semen pessimorum.

21 Præparate filios ejus occisioni,

in iniquitate patrum suorum:

non consurgent, nec hæreditabunt terram,

neque implebunt faciem orbis civitatum.

22 Et consurgam super eos,

dicit Dominus exercituum;

et perdam Babylonis nomen, et reliquias,

et germen, et progeniem, dicit Dominus;

23 et ponam eam in possessionem ericii,

et in paludes aquarum,

et scopabo eam in scopa terens,

dicit Dominus exercituum.