Hosea 11:1–14:1

¹Sicut mane transiit, pertransiit rex Israël.

Quia puer Israël, et dilexi eum;

et ex Ægypto vocavi filium meum.

²Vocaverunt eos, sic abierunt a facie eorum;

Baalim immolabant, et simulacris sacrificabant.

³Et ego quasi nutritius Ephraim:

portabam eos in brachiis meis,

et nescierunt quod curarem eos.

⁴In funiculis Adam traham eos,

in vinculis caritatis;

et ero eis quasi exaltans jugum super maxillas eorum,

et declinavi ad eum ut vesceretur.

⁵Non revertetur in terram Ægypti, et Assur ipse rex ejus,

quoniam noluerunt converti.

⁶Cœpit gladius in civitatibus ejus,

et consumet electos ejus,

et comedet capita eorum.

⁷Et populus meus pendebit ad reditum meum;

jugum autem imponetur eis simul, quod non auferetur.

⁸Quomodo dabo te, Ephraim?

protegam te, Israël?

Quomodo dabo te sicut Adama,

ponam te ut Seboim?

Conversum est in me cor meum,

pariter conturbata est pœnitudo mea.

⁹Non faciam furorem iræ meæ;

non convertar ut disperdam Ephraim,

quoniam Deus ego, et non homo;

in medio tui sanctus,

et non ingrediar civitatem.

¹⁰Post Dominum ambulabunt;

quasi leo rugiet,

quia ipse rugiet,

et formidabunt filii maris.

¹¹Et avolabunt quasi avis ex Ægypto,

et quasi columba de terra Assyriorum:

et collocabo eos in domibus suis, dicit Dominus.

¹²Circumdedit me in negatione Ephraim,

et in dolo domus Israël;

Judas autem testis descendit cum Deo,

et cum sanctis fidelis.

12¹Ephraim pascit ventum,

et sequitur æstum;

tota die mendacium et vastitatem multiplicat:

et fœdus cum Assyriis iniit,

et oleum in Ægyptum ferebat.

²Judicium ergo Domini cum Juda,

et visitatio super Jacob:

juxta vias ejus, et juxta adinventiones ejus reddet ei.

³In utero supplantavit fratrem suum,

et in fortitudine sua directus est cum angelo.

⁴Et invaluit ad angelum, et confortatus est;

flevit, et rogavit eum.

In Bethel invenit eum,

et ibi locutus est nobiscum.

⁵Et Dominus Deus exercituum,

Dominus memoriale ejus.

⁶Et tu ad Deum tuum converteris;

misericordiam et judicium custodi,

et spera in Deo tuo semper.

⁷Chanaan, in manu ejus statera dolosa,

calumniam dilexit.

⁸Et dixit Ephraim: Verumtamen dives effectus sum;

inveni idolum mihi:

omnes labores mei non invenient mihi iniquitatem quam peccavi.

⁹Et ego Dominus Deus tuus ex terra Ægypti:

adhuc sedere te faciam in tabernaculis, sicut in diebus festivitatis.

¹⁰Et locutus sum super prophetas,

et ego visionem multiplicavi,

et in manu prophetarum assimilatus sum.

¹¹Si Galaad idolum, ergo frustra erant in Galgal bobus immolantes;

nam et altaria eorum quasi acervi super sulcos agri.

¹²Fugit Jacob in regionem Syriæ,

et servivit Israël in uxorem,

et in uxorem servavit.

¹³In propheta autem eduxit Dominus Israël de Ægypto,

et in propheta servatus est.

¹⁴Ad iracundiam me provocavit Ephraim in amaritudinibus suis:

et sanguis ejus super eum veniet,

et opprobrium ejus restituet ei Dominus suus.

13¹Loquente Ephraim, horror invasit Israël;

et deliquit in Baal, et mortuus est.

²Et nunc addiderunt ad peccandum;

feceruntque sibi conflatile de argento suo

quasi similitudinem idolorum:

factura artificum totum est:

his ipsi dicunt: Immolate homines, vitulos adorantes.

³Idcirco erunt quasi nubes matutina,

et sicut ros matutinus præteriens;

sicut pulvis turbine raptus ex area,

et sicut fumus de fumario.

⁴Ego autem Dominus Deus tuus, ex terra Ægypti;

et Deum absque me nescies,

et salvator non est præter me.

⁵Ego cognovi te in deserto,

in terra solitudinis.

⁶Juxta pascua sua adimpleti sunt et saturati sunt;

et levaverunt cor suum, et obliti sunt mei.

⁷Et ego ero eis quasi leæna,

sicut pardus in via Assyriorum.

⁸Occurram eis quasi ursa raptis catulis,

et dirumpam interiora jecoris eorum,

et consumam eos ibi quasi leo:

bestia agri scindet eos.

⁹Perditio tua, Israël: tantummodo in me auxilium tuum.

¹⁰Ubi est rex tuus?

maxime nunc salvet te in omnibus urbibus tuis;

et judices tui, de quibus dixisti:

Da mihi regem et principes.

¹¹Dabo tibi regem in furore meo,

et auferam in indignatione mea.

¹²Colligata est iniquitas Ephraim;

absconditum peccatum ejus.

¹³Dolores parturientis venient ei:

ipse filius non sapiens:

nunc enim non stabit in contritione filiorum.

¹⁴De manu mortis liberabo eos;

de morte redimam eos.

Ero mors tua, o mors!

morsus tuus ero, inferne!

consolatio abscondita est ab oculis meis.

¹⁵Quia ipse inter fratres dividet:

adducet urentem ventum Dominus de deserto ascendentem,

et siccabit venas ejus,

et desolabit fontem ejus:

et ipse diripiet thesaurum omnis vasis desiderabilis.

14¹Pereat Samaria, quoniam ad amaritudinem concitavit Deum suum!

in gladio pereant,

parvuli eorum elidantur,

et fœtæ ejus discindantur!