Genesis 19:17–29

¹⁷Eduxeruntque eum, et posuerunt extra civitatem: ibique locuti sunt ad eum, dicentes: Salva animam tuam: noli respicere post tergum, nec stes in omni circa regione: sed in monte salvum te fac, ne et tu simul pereas. ¹⁸Dixitque Lot ad eos: Quæso, domine mi, ¹⁹quia invenit servus tuus gratiam coram te, et magnificasti misericordiam tuam quam fecisti mecum, ut salvares animam meam, nec possum in monte salvari, ne forte apprehendat me malum, et moriar: ²⁰est civitas hæc juxta, ad quam possum fugere, parva, et salvabor in ea: numquid non modica est, et vivet anima mea? ²¹Dixitque ad eum: Ecce etiam in hoc suscepi preces tuas, ut non subvertam urbem pro qua locutus es. ²²Festina, et salvare ibi: quia non potero facere quidquam donec ingrediaris illuc. Idcirco vocatum est nomen urbis illius Segor. ²³Sol egressus est super terram, et Lot ingressus est Segor. ²⁴Igitur Dominus pluit super Sodomam et Gomorrham sulphur et ignem a Domino de cælo: ²⁵et subvertit civitates has, et omnem circa regionem, universos habitatores urbium, et cuncta terræ virentia. ²⁶Respiciensque uxor ejus post se, versa est in statuam salis. ²⁷Abraham autem consurgens mane, ubi steterat prius cum Domino, ²⁸intuitus est Sodomam et Gomorrham, et universam terram regionis illius: viditque ascendentem favillam de terra quasi fornacis fumum. ²⁹Cum enim subverteret Deus civitates regionis illius, recordatus Abrahæ, liberavit Lot de subversione urbium in quibus habitaverat.