Genesis 8–9

8¹Recordatus autem Deus Noë, cunctorumque animantium, et omnium jumentorum, quæ erant cum eo in arca, adduxit spiritum super terram, et imminutæ sunt aquæ. ²Et clausi sunt fontes abyssi, et cataractæ cæli: et prohibitæ sunt pluviæ de cælo. ³Reversæque sunt aquæ de terra euntes et redeuntes: et cœperunt minui post centum quinquaginta dies. ⁴Requievitque arca mense septimo, vigesimo septimo die mensis, super montes Armeniæ. ⁵At vero aquæ ibant et decrescebant usque ad decimum mensem: decimo enim mense, primo die mensis, apparuerunt cacumina montium. ⁶Cumque transissent quadraginta dies, aperiens Noë fenestram arcæ, quam fecerat, dimisit corvum, ⁷qui egrediebatur, et non revertebatur, donec siccarentur aquæ super terram. ⁸Emisit quoque columbam post eum, ut videret si jam cessassent aquæ super faciem terræ. ⁹Quæ cum non invenisset ubi requiesceret pes ejus, reversa est ad eum in arcam: aquæ enim erant super universam terram: extenditque manum, et apprehensam intulit in arcam. ¹⁰Expectatis autem ultra septem diebus aliis, rursum dimisit columbam ex arca. ¹¹At illa venit ad eum ad vesperam, portans ramum olivæ virentibus foliis in ore suo: intellexit ergo Noë quod cessassent aquæ super terram. ¹²Expectavitque nihilominus septem alios dies: et emisit columbam, quæ non est reversa ultra ad eum. ¹³Igitur sexcentesimo primo anno, primo mense, prima die mensis, imminutæ sunt aquæ super terram: et aperiens Noë tectum arcæ, aspexit, viditque quod exsiccata esset superficies terræ. ¹⁴Mense secundo, septimo et vigesimo die mensis arefacta est terra.

¹⁵Locutus est autem Deus ad Noë, dicens: ¹⁶Egredere de arca, tu et uxor tua, filii tui et uxores filiorum tuorum tecum. ¹⁷Cuncta animantia, quæ sunt apud te, ex omni carne, tam in volatilibus quam in bestiis et universis reptilibus, quæ reptant super terram, educ tecum, et ingredimini super terram: crescite et multiplicamini super eam. ¹⁸Egressus est ergo Noë, et filii ejus: uxor illius, et uxores filiorum ejus cum eo. ¹⁹Sed et omnia animantia, jumenta, et reptilia quæ reptant super terram, secundum genus suum, egressa sunt de arca. ²⁰Ædificavit autem Noë altare Domino: et tollens de cunctis pecoribus et volucribus mundis, obtulit holocausta super altare. ²¹Odoratusque est Dominus odorem suavitatis, et ait: Nequaquam ultra maledicam terræ propter homines: sensus enim et cogitatio humani cordis in malum prona sunt ab adolescentia sua: non igitur ultra percutiam omnem animam viventem sicut feci. ²²Cunctis diebus terræ, sementis et messis, frigus et æstus, æstas et hiems, nox et dies non requiescent.

9¹Benedixitque Deus Noë et filiis ejus. Et dixit ad eos: Crescite, et multiplicamini, et replete terram. ²Et terror vester ac tremor sit super cuncta animalia terræ, et super omnes volucres cæli, cum universis quæ moventur super terram: omnes pisces maris manui vestræ traditi sunt. ³Et omne, quod movetur et vivit, erit vobis in cibum: quasi olera virentia tradidi vobis omnia. ⁴Excepto, quod carnem cum sanguine non comedetis. ⁵Sanguinem enim animarum vestrarum requiram de manu cunctarum bestiarum: et de manu hominis, de manu viri, et fratris ejus requiram animam hominis. ⁶Quicumque effuderit humanum sanguinem, fundetur sanguis illius: ad imaginem quippe Dei factus est homo. ⁷Vos autem crescite et multiplicamini, et ingredimini super terram, et implete eam.

⁸Hæc quoque dixit Deus ad Noë, et ad filios ejus cum eo: ⁹Ecce ego statuam pactum meum vobiscum, et cum semine vestro post vos: ¹⁰et ad omnem animam viventem, quæ est vobiscum, tam in volucribus quam in jumentis et pecudibus terræ cunctis, quæ egressa sunt de arca, et universis bestiis terræ. ¹¹Statuam pactum meum vobiscum, et nequaquam ultra interficietur omnis caro aquis diluvii, neque erit deinceps diluvium dissipans terram. ¹²Dixitque Deus: Hoc signum fœderis quod do inter me et vos, et ad omnem animam viventem, quæ est vobiscum in generationes sempiternas: ¹³arcum meum ponam in nubibus, et erit signum fœderis inter me et inter terram. ¹⁴Cumque obduxero nubibus cælum, apparebit arcus meus in nubibus: ¹⁵et recordabor fœderis mei vobiscum, et cum omni anima vivente quæ carnem vegetat: et non erunt ultra aquæ diluvii ad delendum universam carnem. ¹⁶Eritque arcus in nubibus, et videbo illum, et recordabor fœderis sempiterni quod pactum est inter Deum et omnem animam viventem universæ carnis quæ est super terram. ¹⁷Dixitque Deus ad Noë: Hoc erit signum fœderis, quod constitui inter me et omnem carnem super terram.

¹⁸Erant ergo filii Noë, qui egressi sunt de arca, Sem, Cham et Japheth: porro Cham ipse est pater Chanaan. ¹⁹Tres isti filii sunt Noë: et ab his disseminatum est omne genus hominum super universam terram. ²⁰Cœpitque Noë vir agricola exercere terram, et plantavit vineam. ²¹Bibensque vinum inebriatus est, et nudatus in tabernaculo suo. ²²Quod cum vidisset Cham, pater Chanaan, verenda scilicet patris sui esse nudata, nuntiavit duobus fratribus suis foras. ²³At vero Sem et Japheth pallium imposuerunt humeris suis, et incedentes retrorsum, operuerunt verenda patris sui: faciesque eorum aversæ erant, et patris virilia non viderunt. ²⁴Evigilans autem Noë ex vino, cum didicisset quæ fecerat ei filius suus minor, ²⁵ait:

Maledictus Chanaan,

servus servorum erit fratribus suis.

²⁶Dixitque:

Benedictus Dominus Deus Sem,

sit Chanaan servus ejus.

²⁷Dilatet Deus Japheth, et habitet in tabernaculis Sem,

sitque Chanaan servus ejus.

²⁸Vixit autem Noë post diluvium trecentis quinquaginta annis. ²⁹Et impleti sunt omnes dies ejus nongentorum quinquaginta annorum: et mortuus est.