Ezekiel 35:1–15

¹Et factus est sermo Domini ad me, dicens: ²Fili hominis, pone faciem tuam adversum montem Seir, et prophetabis de eo, et dices illi:

³Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego ad te, mons Seir:

et extendam manum meam super te,

et dabo te desolatum atque desertum.

⁴Urbes tuas demoliar,

et tu desertus eris:

et scies quia ego Dominus.

⁵Eo quod fueris inimicus sempiternus,

et concluseris filios Israël in manus gladii

in tempore afflictionis eorum,

in tempore iniquitatis extremæ:

⁶propterea vivo ego, dicit Dominus Deus,

quoniam sanguini tradam te,

et sanguis te persequetur:

et cum sanguinem oderis,

sanguis persequetur te.

⁷Et dabo montem Seir desolatum atque desertum,

et auferam de eo euntem et redeuntem.

⁸Et implebo montes ejus occisorum suorum:

in collibus tuis, et in vallibus tuis atque in torrentibus,

interfecti gladio cadent.

⁹In solitudines sempiternas tradam te,

et civitates tuæ non habitabuntur:

et scietis quia ego Dominus Deus.

¹⁰Eo quod dixeris: Duæ gentes et duæ terræ meæ erunt,

et hæreditate possidebo eas,

cum Dominus esset ibi:

¹¹propterea vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia faciam juxta iram tuam, et secundum zelum tuum,

quem fecisti odio habens eos:

et notus efficiar per eos, cum te judicavero.

¹²Et scies quia ego Dominus audivi universa opprobria tua

quæ locutus es de montibus Israël, dicens:

Deserti; nobis ad devorandum dati sunt.

¹³Et insurrexistis super me ore vestro,

et derogastis adversum me verba vestra:

ego audivi.

¹⁴Hæc dicit Dominus Deus:

Lætante universa terra,

in solitudinem te redigam:

¹⁵sicuti gavisus es super hæreditatem domus Israël

eo quod fuerit dissipata,

sic faciam tibi:

dissipatus eris, mons Seir, et Idumæa omnis:

et scient quia ego Dominus.