Ezekiel 34:2–10

²Fili hominis, propheta de pastoribus Israël: propheta, et dices pastoribus:

Hæc dicit Dominus Deus:

Væ pastoribus Israël, qui pascebant semetipsos!

nonne greges a pastoribus pascuntur?

³Lac comedebatis,

et lanis operiebamini,

et quod crassum erat occidebatis:

gregem autem meum non pascebatis.

⁴Quod infirmum fuit non consolidastis,

et quod ægrotum non sanastis:

quod confractum est non alligastis,

et quod abjectum est non reduxistis,

et quod perierat non quæsistis:

sed cum austeritate imperabatis eis, et cum potentia.

⁵Et dispersæ sunt oves meæ, eo quod non esset pastor:

et factæ sunt in devorationem omnium bestiarum agri,

et dispersæ sunt.

⁶Erraverunt greges mei in cunctis montibus,

et in universo colle excelso:

et super omnem faciem terræ dispersi sunt greges mei,

et non erat qui requireret:

non erat, inquam, qui requireret.

⁷Propterea, pastores, audite verbum Domini.

⁸Vivo ego, dicit Dominus Deus,

quia pro eo quod facti sunt greges mei in rapinam,

et oves meæ in devorationem omnium bestiarum agri,

eo quod non esset pastor:

neque enim quæsierunt pastores mei gregem meum,

sed pascebant pastores semetipsos,

et greges meos non pascebant:

⁹propterea, pastores, audite verbum Domini.

¹⁰Hæc dicit Dominus Deus:

Ecce ego ipse super pastores:

requiram gregem meum de manu eorum,

et cessare faciam eos,

ut ultra non pascant gregem,

nec pascant amplius pastores semetipsos:

et liberabo gregem meum de ore eorum,

et non erit ultra eis in escam.